Spinoza-lezingen: John Dupré behaalde zijn doctoraat aan Cambridge in 1981. Hij heeft lesgegeven aan de universiteiten van Oxford, Stanford en Londen en is momenteel hoogleraar Wetenschapsfilosofie aan de Universiteit van Exeter (VK). In 2002 werd Dupré de voltijdse directeur van Egenis, het ESRC Centre for Genomics in Society, waarvoor hij een initiële subsidie van £2,5 miljoen ontving van de UK Economic and Social Research Council. Egenis voert een breed scala aan onderzoek uit naar de maatschappelijke gevolgen van recente ontwikkelingen in de biologische wetenschappen. Zijn boek “The Disorder of Things: Metaphysical Foundations of the Disunity of Science” (Harvard University Press, 1993) biedt een niet-reductionistische, indeterministische en pluralistische metafysica en stelt dat deze beter geschikt is om de hedendaagse wetenschap, met name de biologie, te begrijpen dan het monistische fysicisme dat door de meeste moderne wetenschapsfilosofen wordt aangenomen. Dit algemene beeld vormde de achtergrond voor een uitgebreide kritische bespreking van evolutionaire psychologie en rationele keuzetheorie in “Human Nature and the Limits of Science” (Oxford University Press, 2001). “Humans and Other Animals” (Oxford: Oxford University Press, 2002) verzamelt een aantal artikelen over kwesties die in brede zin verband houden met de classificatie van organismen. Zijn meest recente boek, “Darwins Legacy: What Evolution Means Today” (Oxford: Oxford University Press, 2003), biedt een beknopt overzicht van de huidige stand van het evolutionaire denken, gericht op een algemeen publiek. Deze lezingen behandelen het onderwerp van biologische ontologie. Het is gebruikelijk om hieraan te denken in termen van een hiërarchie, waarbij de kleinste specifiek biologische delen biologische macromoleculen zijn. Deze worden gezien als delen van individuele organismen die op hun beurt ecologische gemeenschappen en afstammingslijnen of soorten vormen. Beginnend met de meest bekende moleculaire objecten in de biologie, de genen, is er een natuurlijke tussenliggende hiërarchie via genomen en cellen naar organismen. Toch blijken de entiteiten in deze hiërarchieën zich enorm te verzetten tegen enige vorm van definitie. De indeling van de biosfeer in soorten, of de indeling van het genoom in genen, blijkt onmogelijk uniek te specificeren op een door de natuur bepaalde manier. Dit heeft Dupré ertoe gebracht om verschillende vormen van pluralisme te verdedigen. De classificatie van biologische entiteiten op veel niveaus van de hiërarchie is niet volledig bepaald zonder het specificeren van een doel waarvoor de classificatie bedoeld is. Bovendien zijn entiteiten op hogere niveaus van de hiërarchie net zo reëel als entiteiten op de onderste, moleculaire, niveaus. Deze bewering is bijzonder relevant geworden in recente discussies over integratieve systeembiologie.