Na de oorlog maakten zowel kerkelijke als wereldlijke leiders zich grote zorgen over de jeugd van die tijd, die ze beschouwden als oppervlakkig volwassen, egocentrisch, energiek, instinctief en fysiek georiënteerd. In de jaren vijftig richtte het vormingswerk zich daarom vooral op het corrigeren van deze vermeende tekortkomingen. Dit gold ook voor het educatieve werk van De Vonk, een instelling die in 1919 werd opgericht door Emilie Knappert en sinds 1937 deel uitmaakte van de Woodbrookersvereniging. Van 1947 tot 1971 bood De Vonk internaatscursussen aan onder de naam ‘Tussen school en leven’ voor meisjes van 14 tot 16 jaar. Deze cursussen richtten zich op persoonlijke ontwikkeling, sociale en algemene vorming en gaven praktische lessen in huishoudkunde, kinderzorg en beroepsoriëntatie. Veendrick beschrijft op levendige en gedetailleerde wijze de cursussen bij De Vonk, evenals de achtergrond van de meisjes, hun onderlinge relaties en hun toekomstmogelijkheden. In zijn boek laat hij ook zien hoe de opvattingen over meisjes in het vormingswerk evolueerden. Hoewel De Vonk in de jaren vijftig als zeer vooruitstrevend werd beschouwd, raakte het in de jaren zestig uit de pas: de instelling hield vast aan ouderwetse opvattingen over meisjes, terwijl de nieuwe generatie cursisten, aangemoedigd door maatschappelijke veranderingen en het vormingsprogramma zelf, het pedagogische regime van De Vonk steeds meer ontgroeide.