Het boek vertelt het verhaal van de Indische familie van de auteur tijdens de oorlog met Japan en de intense strijd voor de Onafhankelijkheid van Indonesië, in romanvorm. Deze oorlog was voor hen niet eenvoudigweg een kwestie van ‘Wit tegen Bruin’. Door hun banden met beide zijden was de situatie uiterst verwarrend. Het was een complexe en wrede strijd waarin familieleden elkaar als vijanden tegenkwamen, en waar iedereen voortdurend twijfelde aan de juistheid van hun keuzes.

We beleven de strijd door de ogen van een achttienjarige jongen met een bruine huid, die alles op het spel zette voor zijn vrienden en door hen gered werd van een wrede dood door de Japanners. Hij voerde met zijn Prins Bernhardbataljon onwaarschijnlijke missies uit en zijn handen bleven daarbij niet schoon.

Daarnaast kijken we mee met een dertienjarig blank meisje met blauwe ogen, dat probeert te overleven in vijandig gebied, ver achter de demarcatielijn. Zij zag hoe Indonesiërs elkaar meedogenloos bevochten en jacht maakten op mensen met blauwe ogen. Hoewel zij de helft van haar geliefden verloor, werd ze op het laatste moment gered door twee moedige Nederlandse foeriers.

Op wonderbaarlijke wijze slaagden de bruine jongen en het blanke meisje erin om Nieuw-Guinea te bereiken, waar ze elkaar ontmoetten en samen een paradijs bouwden tussen de Papua’s, totdat ook daar ze werden verdreven.