Dit boek onderzoekt de invloed van kennis tijdens de overgangsfase in het Nederlandse waterbeheer. Sinds de jaren zestig staat het voortbestaan van waterschappen in Nederland ter discussie. Deze discussie vindt plaats te midden van een periode van verandering in het waterbeheer in Nederland, waarin de nadruk meer en meer op natuurlijke aspecten komt te liggen. De gesprekken over de democratische legitimiteit van deze overheidsinstellingen en de kennisontwikkeling omtrent ‘het natuurbelang’ hebben elkaar aanzienlijk beïnvloed. Het definiëren van het belang van natuur via waterbeheer blijkt echter complexer dan de traditionele sectorale belangen van waterschappen. Experts spelen een cruciale rol bij het omschrijven van deze belangen. De vraag rijst wat dit betekent voor de toekomst van het voortdurend onder druk staande Waterschapsbestel in Nederland. De auteur sluit af met een theoretisch perspectief op de rol van kennis in transities. Deze studie heeft als doel nieuwe inzichten te bieden in kwesties rondom de organisatie van waterbeheer en de structuur van de Nederlandse kennis- en innovatie-infrastructuur.