De ongemaximeerde terbeschikkingstelling met dwangverpleging geldt als een van de meest ingrijpende straffen binnen het Nederlandse strafrecht. Voor het opleggen van deze vrijheidsbeperkende maatregel vereist de wet dat de dader ten tijde van het misdrijf een psychische stoornis had en dat de maatregel noodzakelijk is voor de veiligheid van de samenleving. Er bestaan echter onduidelijkheden en problemen rondom zowel het vereiste van de stoornis als het criterium van gevaar. Dit onderzoek analyseert de criteria voor het opleggen en verlengen van de terbeschikkingstelling vanuit een rechtsvergelijkend en grondrechtelijk oogpunt. De ongemaximeerde tbs wordt daarbij vergeleken met andere sancties in het Nederlandse strafrecht, verplichte geestelijke gezondheidszorg volgens het civiel recht, en beveiligingsmaatregelen in het Duitse strafrecht. Verder wordt bekeken welke eisen het Europees Hof voor de Rechten van de Mens stelt aan preventieve detentie. Tot slot wordt onderzocht welke rol de proportionaliteitstoetsing zou moeten spelen bij het reguleren van deze maatregel. De conclusie is dat bij het opleggen en verlengen van de tbs-maatregel een duidelijke afweging moet worden gemaakt tussen de vrijheid van de betrokken persoon en de veiligheid van de samenleving.