Universiteiten hebben de verantwoordelijkheid om studenten te vormen, een taak die ze al eeuwenlang vervullen en waarover brede overeenstemming bestaat. De discussie begint echter wanneer er gevraagd wordt wat ‘vorming’ precies betekent. De Wet op het Hoger Onderwijs van 1876 stelde dat studenten moesten worden opgeleid tot zelfstandig wetenschappelijk werk. Dit leidde tot klachten over de onvermijdelijke specialisatie en opsplitsing in vakgebieden. Daarnaast was er bezorgdheid over het groeiende aantal studenten. Moesten zij allemaal onderzoekers worden? Kortom, zodra het begrip ‘vorming’ werd gedefinieerd, ontstonden er nieuwe debatten. Deze bundel onderzoekt een aantal van deze discussies. De bijdragen bieden een historische blik op een actueel vraagstuk. Inhoud: Verantwoording PETER JAN KNEGTMANS, Inleiding: universiteit en samenleving HERMAN DE LIAGRE BÖHL, Vormingsidealen van professoren tijdens het Interbellum DAVID BANEKE, Toegepaste natuurwetenschap aan de universiteit – contradictie of noodzaak? HENRI A. KROP, Laat de universiteit meer zijn dan slechts een vakschool. Het pleidooi voor de Centrale Interfaculteit LEEN DORSMAN, Studium Generale: een mislukte doorbraak (1945-1960) JOZEF VOS, ‘Een faculteit is toch geen leraren-fabriek!’ De MO-opleiding voor leraren en de universitaire vorming J.A. VAN KEMENADE, Achtergronden van de Open Universiteit PETER BAGGEN, De wereld veranderen: universiteit en overheidsbeleid in Nederland, 1960-2000 Over de auteurs Register