Aanvankelijk was het zo vanzelfsprekend dat vrouwen niet deelnamen aan de activiteiten van genootschappen, dat hun uitsluiting of toelating niet eens in de reglementen werd vermeld. Gedurende de achttiende eeuw veranderde dit: literaire genootschappen begonnen getalenteerde vrouwen uit te nodigen om lid te worden, en hervormingsgezinde genootschappen zoals de wapengenootschappen maakten het mogelijk voor vrouwen om donateur te worden. In Zeeland startten vrouwen hun eigen natuurkundig genootschap, waar zij lessen in natuurwetenschappen volgden en actief betrokken waren bij diverse activiteiten. Bij Felix Meritis was hun rol echter passief, aangezien dit genootschap zich duidelijk profileerde als een mannengenootschap en de aanwezigheid van vrouwen slechts sporadisch toestond. Claudette Baar-de Weerd onderzoekt de debatten over de toelating van vrouwen, de rol die zij binnen verschillende genootschappen speelden en hun sociale achtergronden. Ten slotte vergelijkt ze de situatie van deze vrouwen met die van hun seksegenoten in Groot-Brittannië en Duitsland.