Na 1850 onderging de Nederlandse landbouw ingrijpende veranderingen, die de boeren kwetsbaar maakten. Als reactie daarop begonnen ze zich te verenigen in landbouworganisaties zoals coöperaties. Deze organisaties hielpen boeren en tuinders bij aan- en verkopen, het verwerken van producten en het verlenen van (financiële) diensten. Al snel speelden veel coöperaties een cruciale rol op de markten waarin ze actief waren. Het bestaan van grote bedrijven zoals de Rabobank en Friesland Campina getuigt nog steeds van het succes van deze coöperaties. Ronald Rommes brengt met behulp van nieuw bronnenonderzoek de feitelijke ontwikkeling van de oprichting van coöperaties in de landbouw in kaart en beantwoordt daarmee vragen over het wanneer, waar, waarom en door wie deze coöperaties werden opgericht. Daarnaast reconstrueert Rommes de algemene discussie uit die tijd over het nut van coöperaties in de Nederlandse landbouw.