Vanaf het begin heeft de sociaal-democratie geworsteld met het concept van Arbeid. In dit boek biedt Leen Hoffman een grondige analyse van een eeuw, van 1914 tot 2014, waarin de sociaal-democratie streefde naar volledige werkgelegenheid en kijkt hij naar welke doelen daadwerkelijk zijn bereikt. Zowel de SDAP als de PvdA hebben altijd moeite gehad om effectief werkloosheid te bestrijden. De SDAP maakte vooral plannen, zoals Het Plan van de Arbeid. Pas na de Tweede Wereldoorlog kon de PvdA beginnen met de uitvoering, al moest ze compromissen sluiten door een gebrek aan politieke meerderheid. Ondanks de inspanningen van figuren als Joop den Uyl, moeten we tegenwoordig vaststellen dat de sociaal-democratie weer op het startpunt staat. Het bereiken van volledige werkgelegenheid lijkt verder weg dan ooit. Leen Hoffman onderzoekt de redenen hiervoor en leert van het verleden om aanbevelingen te doen voor het herwinnen van verloren gegane Arbeid.

Leen Hoffman (geboren in 1943) studeerde algemene economie aan de Rijksuniversiteit Groningen, met specialisaties in macro-economie, openbare financiën, ontwikkelingseconomie en organisatieleer. Na zijn studie werkte hij kort als wetenschappelijk medewerker bij het Nederlands Economisch Instituut en werd daarna hoofdredacteur van het weekblad Economisch Statistische Berichten. Na jaren te hebben geschreven over economische politiek, ging hij zich actief bezighouden met economisch beleid, vooral op het gebied van werkgelegenheid. Hij bekleedde diverse beleids- en managementfuncties bij de Sociaal-Economische Raad, het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, het Centraal Bureau Arbeidsvoorziening, het Centrum Vakopleiding en de Raad voor Werk en Inkomen. Ook na zijn pensionering bleef hij publiceren over zijn vakgebied. Dit boek schreef hij als Fellow van de Wiardi Beckman Stichting.