“Wij armen kunnen niet sterven” klinkt als een paradoxale uitspraak van bewoners van sloppenwijken in Argentinië. Hoewel hun armoede hen extra kwetsbaar maakt voor de dood door problemen met onderwijs, huisvesting, gezondheid en criminaliteit, bedoelen ze eigenlijk dat ze zich zelfs geen overlijden kunnen veroorloven vanwege het gebrek aan geld voor een waardige begrafenis. Deze uitspraak raakt ook aan hoe ze de dood, evenals de tradities, overtuigingen en rituelen rond sterven, begraven, rouwen en herdenken, inzetten om te overleven. Antropologe Sonja Leferink onderzoekt met begrippen als ‘sociale dood’ en ‘liminaliteit’ de samenhang tussen doodscultuur en marginalisering in drie sloppenwijken in de Argentijnse stad Córdoba.