In ‘Witte onschuld’ onderzoekt Gloria Wekker een intrigerende paradox binnen de Nederlandse maatschappij: de heftige emoties die ras oproept tegenover de ontkenning van ras en racisme. Wekker verkent het dominante zelfbeeld van witte Nederlanders met behulp van het concept van het ‘culturele archief’. Dit verwijst naar diepgewortelde houdingen en gevoelens die racisme in stand houden, met wortels in het koloniale verleden. In een nieuw uitgebreid voorwoord reflecteert Gloria Wekker op het jaar 2020, een ‘annus horribilis’, en introduceert ze vier nieuwe paradoxen, naast de vier tegenstellingen die ze al besprak in de oorspronkelijke inleiding van het boek.

Chimamanda Ngozi Adichie prijst het boek als een scherpzinnige analyse van het nationale zelfbeeld, waarin geschiedenis, politiek en antropologie samenkomen. Het werk biedt belangrijke inzichten voor het bestuderen van het koloniale culturele archief, aldus Sara Ahmed, onafhankelijk feministisch auteur en wetenschapper. Professor Paul Gilroy van King’s College in Londen noemt Wekkers gedetailleerde analyse van de Nederlandse raciale orde een waardevolle bijdrage aan het debat over witheid. Prof. Dr. Thijl Sunier van de Vrije Universiteit bestempelt het als het beste boek over Nederland. Prof. dr. Willem Schinkel van de Erasmus Universiteit Rotterdam noemt het een moedig werk dat witte Nederlanders aanzet tot reflectie en educatie, en adviseert om eerst dit boek te lezen voordat men de ‘witte reflex’ van ontkenning tentoonspreidt.