In 1723 zorgde de wijding van Cornelis van Steenoven tot bisschop door de Oud-bisschoppelijke Clerezij voor een officiële scheiding van de ‘kerk van Utrecht’ van de rooms-katholieke wereldkerk. Deze breuk werd veroorzaakt door een theologisch conflict over de leer van kerkvader Augustinus, sociale verschillen binnen de katholieke geestelijkheid in de Republiek, en meningsverschillen over de meest geschikte vorm van zielzorg en kerkelijk bestuur. Het boek “Het beroerde Rome” onderzoekt spotprenten en satirische bord- en kaartspellen die de rivaliteit tussen jansenisten en anti-jansenisten in de aanloop naar het Utrechts Schisma illustreren. Het toont aan hoe satire in de achttiende eeuw werd gebruikt in een kerkelijk conflict dat op het eerste gezicht weinig humor toeliet. De ‘Deense cartoonkwestie’ heeft aangetoond hoezeer religie een onderdeel is van groepsidentiteit en hoe kwetsend spotten met die religieuze identiteit kan zijn voor een religieuze minderheid. Hoe was dat in de achttiende eeuw?