Er is weinig geschreven over krijgsgevangenschap in de vroegmoderne periode. Terwijl we enig inzicht hebben in hoe staten geleidelijk controle kregen over het militaire domein en hoe het militair recht evolueerde, blijft er veel onbekend over de manier waarop duizenden militairen hun gevangenschap doorstonden en hoe hun families met hun afwezigheid omgingen. Gijs Rommelse onderzoekt deze menselijke kant van de Engels-Nederlandse oorlogen in de zeventiende eeuw vanuit een veelzijdig perspectief. De Republiek had voldoende financiële middelen om Engelse krijgsgevangenen ten minste een basisniveau van levensonderhoud te bieden. Daarentegen hadden Nederlandse krijgsgevangenen in Engeland het moeilijk vanwege de zwakke financiële situatie van de Engelse staat, waardoor honger en ziekte konden floreren. Rommelse belicht niet alleen de rol van overheden, maar laat ook zien hoe gevangenen probeerden te overleven, te ontsnappen of een ruil te realiseren.