Jacob Heimans was de zoon van de bekende onderwijzer en veldbioloog Eli Heimans, die samen met zijn collega Jac.P. Thijsse initiatieven ontplooide om de interesse in de natuur aan te wakkeren en rond 1900 de natuurbeschermingsbeweging op gang te brengen. Tijdens zijn biologiestudie aan de Universiteit van Amsterdam werd Jacob sterk beïnvloed door professor botanie, Hugo de Vries. Hij begon als leraar aan het Amsterdams Lyceum en later als assistent, waarna hij na de oorlog bijzonder hoogleraar botanie en genetica aan de UvA werd. Gedreven door zijn liefde voor de natuur en zijn diepe bewondering voor het werk van zijn drie leermeesters, zette hij hun werk voort. Met zijn onderzoek en onderwijs droeg hij bij aan de uitbreiding van kennis in de biologische wetenschap, floristiek, natuurstudie en -educatie. Omdat hij bij talloze organisaties betrokken was, is zijn biografie tevens een kroniek van de natuurstudie en natuurbescherming in Nederland.