Tijdens het Derde Rijk klonk er een overvloed aan gezang. Het is geen overdrijving om te zeggen dat er sprake was van een ware zangdictatuur. De nazi’s zorgden ervoor dat iedereen, van de jongste kinderen tot de hoogste partijleden, toegang had tot een breed scala aan nationaalsocialistische liederen. Zingen gaf moed, versterkte de onderlinge band en hielp de propagandaleuzen te verankeren. Een dichter die de nazi’s steunde, beweerde zelfs dat zingen beter was dan denken. Tijdens de Tweede Wereldoorlog klonken overal in bezet Europa Duitse marsliederen door de straten. Uiteindelijk konden zelfs veel tegenstanders van de nazi’s nummers als ‘Deutschland über alles’, het Horst Wessel-lied en ‘Wir fahren gegen Engelland’ meezingen. Het eerste deel van dit boek behandelt deze naziliederen uitgebreid. Ook de Nederlandse nationaalsocialisten bleven op muzikaal gebied niet achter. Vanaf het begin eindigde elke NSB-bijeenkomst met het Wilhelmus. De Nederlandse zwarthemden zongen trots het zesde couplet tot het einde van de oorlog. Daarnaast creëerden ze een eigen repertoire van strijdliederen met vaderlandse klassiekers om de massa serieus te beïnvloeden. De liedcultuur van de NSB is tot nu toe onontgonnen terrein geweest. Gerard Groeneveld is de eerste die de controversiële teksten en melodieën onderzoekt. Hij maakt duidelijk welke rol muziek binnen de beweging van Mussert speelde. Groeneveld traceert de ontstaansgeschiedenis van de NSB-liederen, beschrijft de omstandigheden waarin ze werden gezongen en schetst de bekendste componisten. Voor een indruk van deze pompeuze muziek is er bij ‘Zo zong de NSB’ een cd toegevoegd met een representatieve selectie uit de Duitse en Nederlandse nationaalsocialistische liederen. Gerard Groeneveld is onderzoeksjournalist en docent Nederlands aan de Rotterdam Business School. Bij Vantilt publiceerde hij de veelgeprezen studies ‘Zwaard van de geest’ (2001) en ‘Kriegsberichter’ (2004). Ook verzorgde hij de uitgave van Paul Metz’ oorlogsdagboek ‘Mussertman aan het Oostfront’ (2005) en de spraakmakende ‘Nagelaten bekentenissen’ (2005) van Anton Mussert.