Edit Veertje: Afgesplitst uit:

Mijn kinderen hebben 1, en bijna 2 van de belangrijkste zintuigen minder (horen en zien), en voor hen ziet de realiteit er in elk geval hetzelfde uit hoor.

Misschien dat ik het niet helemaal duidelijk heb verwoord, en met realiteit eigenlijk bedoel wereldbeeld. Ik bedoelde met mijn tekst, dat de werkelijkheid welke wij als mens kunnen ervaren uit maximaal 5 zintuigen kan worden waargenomen. Maar of dat de gehele werkelijkheid is?. Wat als we beschikten over één zintuig meer. Je stelt dat je kinderen dezelfde realiteit hebben ondanks het gemis aan één zintuig. Ik vind het moeilijk om te stellen dat als een kind blind wordt geboren, dat het kind dan dezelfde realiteit ervaart. Ik kan alleen het kind observeren en stellen dat het kind zich ook gewoon begeeft in mijn realiteit. Hieruit kan ik als observeerder stellen dat hij of zij dezelfde realiteit heeft. Maar het wereldbeeld welke door het kind wordt ervaren lijkt mij door het gemis van zicht, heel anders dan dat van mij. Het kind zal veel meer de wereld ervaren door tast en zich zo een voorstelling maken van de wereld om haar / hem heen. Als het kind opeens zicht zou ervaren dan lijkt mij dat zijn of haar wereldbeeld behoorlijk op de kop te zetten. Niet qua vorm misschien maar middels kleuren en interactie tussen vormen etc.

Wat als er nu gewoonweg enkel tegenstrijdigheden en contradicties (tautologie) zijn (en die zijn er - als je letterlijk leest en interpreteert - wat ik in deze topic dus niet meer zal doen, omdat jullie het gelukkig met me eens zijn dat zo'n letterlijke interpretatie op niets slaat)?

Vele Kabbalisten zijn er van overtuigd dat de bijbel slechts uit metaforen bestaat. Neem exodus (kort door de bocht): Mozes lijdt zijn volk weg uit Egypte. Waar men gevangen was maar beschikte over genoeg voedsel en "rijkdom". Tijdens de tocht begint het volk tegen Mozes te klagen en dat ze eigenlijk terug willen, naar het bekende, naar voedsel en drinken. Pas bij de rode zee als de farao zich achter hun heeft geschaard en teruggaan een zekere dood tot gevolg heeft. Loopt het volk de rode zee in en splijt de zee in tweeën en kan men hun vrijheid tegemoet.

Als je bovenstaande letterlijk leest denk je. De zee in tweeën splijten, ja daaaag, Sprookje!. Sommige Kabbalisten stellen dat de Farao / Egypte voor de ego staat. Dat als je je door de ego laat lijden je een leven lang een gevangene bent van jezelf. Terwijl als je weerstand biedt aan de ego,(de zee wordt in tweeën gesplitst). Je ware vrijheid en geluk vindt. Het letterlijk nemen van de bijbel is mijn inziens dan ook het missen van de essentie.

Maar goed dat is ook weer slechts een interpretatie. Maar gezien alle ellende voortkomt uit het menselijke ego. Dat als een ieder ons ego zou leren te bedwingen en uitschakelen. De wereld er in één ogenblik fantastisch uit zo zien. En dat is iets waarin ik graag wil geloven. Dat kun je God, Bron, Moeder Natuur of energieveld noemen, of wat dan ook. Maar dat is ook weer niet de essentie, maar slechts woorden en etiketten die je er op plakt.

Een mens zonder ego is als een bijbel, zonder geloof. Een kerk, zonder beweegreden. Een auto zonder brandstof. Een god, zonder liefde.

De ego maakt het dat mensen dingen willen doen. De mens is ego, welke door religie wordt onderdrukt.

De mens zal altijd opzoek gaan naar geluk. Dat drijft ons en houdt ons in leven. Maar laat mensen vrij om dat geluk te vinden in datgeen hun behaagt. Religie stelt grenzen, veelal overeenkomstig met de meest gunstige situatie van de regerende partij aldaar. Jesus wist dat en ging zijn eigen weg. En ging recht tegen de 'kerk' van die tijd in. Mocht dat verhaal waar zijn. Vanddag de dag is het weer de kerk die mensen beschuldigt van zonde. En angst zaait met hel en duivels. Zo kan god het niet bedoelt hebben. Als god werkelijk was, had die daar allang wat aan gedaan.

Jesus ging om met uitschot, maakte ruzie op het tempelplein en werd door zijn eigen volk, die wel al die wonderen hadden meegemaakt, of in de lokale krant hadden kunnen lezen, verkozen boven een moordenaar als prototype hangjongere. Daar is die vent nu zo populair mee geworden. En van ons wordt verwacht dat we trouw naar de kerk gaan, belasting betalen (wat Jezus niet deed), vriendelijk zijn tegen iedereen en vooral niet op straat gaan rondhangen, of daar boven op de berg voor mijn part. Jesus had misaschien een voorbeeldfunctie, maar weinig gristenen volgen dat beeld. In plaats daarvan zitten ze liever braaf in de kerk, betalen zonder te vragen waarom voor alles belasting, hebben over iedereen wel een mening en zitten liever hun hele leven netjes thuis om ná de dood die berg te beklimmen.

Ik zelf ben Ant1Christ. En ergens kan ik een goed voorbeeld nemen aan die jesus. Maar dat doe ik niet. Dan zal men mij veroordelen voor het feit ik graag van mijn huis een discotheek maak 's avonds. Dat ik me altijd afvraag waarom ze nu weer belasting gaan heffen over dt en dan weer over dat. Dat ik voor niemand een blad voor mijn mond neem en dat ik graag de bloemetjes buiten zet.

De ego maakt het dat mensen dingen willen doen.

Het ego zorgt er niet voor dat we dingen doen maar de verlangens die voortkomen uit de ego. Dit zijn allemaal kortstondige verlangens. Zo gauw deze verlangens hebben vervuld, verdwijnt dat verlangen en komt er een nieuw verlangen. Als je de ego uitschakeld dan doe je niets meer uit kortstondige verlangens.

Pak de piramide van Moslov daarin staan vwerkelijke verlangens van de mens die niets met dingen willen doen te maken hebben.

De mens is ego, welke door religie wordt onderdrukt.

Als beide ego's wegvallen, van zowel religie als die van de mens, kan er niet onderdrukt worden.

Het ego zorgt er niet voor dat we dingen doen maar de verlangens die voortkomen uit de ego. Dit zijn allemaal kortstondige verlangens. Zo gauw deze verlangens hebben vervuld, verdwijnt dat verlangen en komt er een nieuw verlangen. Als je de ego uitschakeld dan doe je niets meer uit kortstondige verlangens.

Uit welke verlangens dan wel? Zonder verlangens doe je immers niets.

En waarom zijn die verlangens belangrijker dan de kortstondige?

Ensiferum schreef:Uit welke verlangens dan wel? Zonder verlangens doe je immers niets

En waarom zijn die verlangens belangrijker dan de kortstondige?

Ik heb even geprobeerd je een antwoord te geven, maar het weer gewist omdat ik denk dat ik in dan in herhaling val: Ik denk dat je misschien mijn antwoord (interpertatie) vind in mijn post van gister 21:32. (Pagina 8). Mocht dat niet je vraag beantwoorden, hoe ik over je vragen denk, geef een gil. Dan zal ik het proberen anders te omschrijven.

Maslow heeft het keurig vormgegeven, maar zonder de ego zal een twee level nooit bereikt worden, laat staan een derde in de pyramide. Het is vanuit een egocentrisch standpunt vormgegeven. Zonder ego zou men de ander belangrijker vinden, een kenmerk van liefde, het onderdrukken van de ego. Religie gaat daar te ver in. Zij ontkent het belang van de ego en ziet het liefst nette mensen op de bank zitten. Nette mensen in deze zin zijn keurige gezinnen die hard werken, gehoorzamen aan de wetten van het land en genoeg collecte geld binnenbrengen. Zodoende is men een goed voorbeeld voor andere kerkgangers. En daarmee de kerk voor de maatschappij.

In pinksterkringen en dergelijke zie je dat mensen uit een 'slecht' milieu welkom worden ontvangen, maar van hen wordt wel verlangt dat men afstand doet van bepaalde behoeftes. Sex mag dan wel weer, maar in een huwelijk. Een huwelijk dat VERPLICHT voltrokken moet worden op tadahHH, het gemeentehuis. Drugs is uit den boze, gelijk het luisteren en bekijken van vrije-denkwijze-media. Hierin verschillen andere religies niet, zij het dat bepaalde sektes andere hulpmiddellen aanpakken om meer aanhang te verkrijgen.

Volgens religie heeft een hogere macht deze wereld en het leven gecreeerd. Volgens die zelfde religies moet iedereen daar wel eerst van op de hoogte gebracht worden en zijn bepaalde elementen uit datzelfde leven niet helemaal de bedoeling. Zo heeft allah wel de vrouw gemaakt, maar die hoeft buiten niet van haar eigen lichaam te genieten. En de mannen hoeven er ook niet veel van te zien. Had dan een andere vorm gegeven aan de mens. Met meer vacht/haar ofzo. En zo heeft jahovah wel de emotie geluk gegeven aan het menszijn, maar is een blijde dag als verjaardag nu niets iets waar je stil bij moet staan. En god heeft wel marihuanaplantjes laten groeien, maar dat was alleen maar voor de zier. Jaweh zei wel tegen Abraham dat hij veel kinderen zou krijgen, maar een arabier was geen kind.

Helaas wordt het volk hier de dupe van. Zij is afhankelijk van kennis en op zoek naar waarheden. Goedgetrouw als de mens is, welgelovig en oprecht van keus, kiest het de best gepresenteerde weg. Het leidt ze naar zelfvervreemding. Alles wat men van binnenuit op voelt komen borrellen moet eerst vergeleken worden met de gestelde regels en vervolgens moet er een keus gemaakt worden of het waard is voor een keer een zonde te overpeinzen. Het idee dat dat onrespectvol is naar de maker, van hemel en hel, maakt de vrij keus opeens heel erg makkelijk. Hel moest een plek zijn van pijn en vernedering, onduidelijke twijfel en open verwonding dus daar keis je vrijwillig niet voor. Dan kies je liever, geheel zonder dat iemand anders dat ziet voor de weg die niet lijdt naar die warme oorden. Frustration kicks inn en men gaat nog meer opzoek naar waarheid. En religie verkondigt de waarheid in pacht te hebben. Andere kiezen daar niet voor en vluchten in het maatschappelijk niet geaccepteerde en taboeuze drank en drugs. Men gaat zich schuldig voelen om het middellen gebruik en verlangt naar verlossing van dat juk. En religie verlost je van dat juk, zeggen ze.

Maslow heeft het keurig vormgegeven, maar zonder de ego zal een twee level nooit bereikt worden, laat staan een derde in de pyramide.

Ik begrijp je niet. Hoezo heb je een ego nodig bij behoefte aan zekerheid (level 2) en sociaal contact Level 3.

Zonder ego zou men de ander belangrijker vinden.

Juist niet. Iemand anders belangrijker vinden komt voort uit je ego. Je ego stelt: "hij is belangrijker dan mij", "ik kom ergens op te kort", "hij is beter dan ik". Je ego krijgt juist een deuk.

Gezien je reacties vermoed ik dat je Ego als egoïsme definieert, dit is niet juist.

IK denk dat je daar de discrepantie met een moker raakt. In mijn persoonlijke optiek is de ego datgeen mij drijft om iets te doen wat mij vreugde geeft. Bijvoorbeeld het helpen van iemand die daar behoefte aan heeft en die hulp ook waarderd op de waarde waarop ik tenminste een goed gevoel van krijg. Nu ben ik al heel erg te vreden met oprechte ogen, maar sommige willen terecht tegenwoordig geld. Zoals een boer, die graag zijn deel van de melk uit de appie heeft.

Volgens mij zie jij de ego als een gevoelloze dwangmatigheid om iets toch door te zetten. Ten koste van wat danm ook. Hoe groter dat ego, hoe minder impact de gevolgen hebben op het al dan niet toegeven aan die drift. Die drift echter, in controleerbare vorm drijft iemand er wel toe om bijvoorbeeld toch door te zwemmen in ijswater als het neefje van de buurman z'n voetbalmaatje bijna verdrinkt. Drift is goed, maar door toe te geven aan die drift leer je hem kennen. Anders zou je er nooit controle over kunnen krijgen. Door het maar weg te wensen, of over te geven aan een hogere macht voor mijn part, deal je er eigenlijk niet mee. Je gaat het uit de weg. Je leert er dus niets van, en elke keer als je weer in zo'n situatie komt, zit je met hetzelfde dilemma.

IK denk dat als je boven alles het leven op zich respecteerd, je best toe mag geven aan aan je lusten en verlangens. Je krijgt ze niet zomaar en omdat je respect hebt voor leven, wat zo'n beetje elk, niet gebroken en vernederd, mens heeft, kan er weinig echt fout gaan. Raak je zwanger, joh, beleef je het ouderschap. Wordt je echt ziek, is er een medisch onderlegt stukje mensheid die je misschien hulp kan bieden, en anders ontvang je wel extra veel liefde van dierbare. Leven heb je niet in de hand en een verzekering afsluiten, op wat voor manier dan ook, is nutteloos. Niet bij een verzekeringsmaatschappij en niet bioj een kerk. Na de dood gebeurd er iets wat niemand heeft kunnen vertellen of opschrijven. Jezus, Zoon van God, Jezus Christus, De Messias, heeft geen een letter text achter gelaten. Niet één. Is dat niet frappant? Mohammed dan weer wel, maar die is toch echt puur antijood.

Het bevestigd tevens mijn stellige overtuiging dat God of Bron ook niet logisch is te verklaren c.q. te bewijzen. Onze realiteit (onze wereld om ons heen) wordt bepaald door de 5 zintuigen die we ter beschikking hebben (voelen, zien, horen, ruiken, proeven). Dat wat we waarnemen buiten onszelf kan alleen door ons worden verwerkt als realiteit, door deze 5 zintuigen. Dat is onze realiteit, maar is dat ook de hele realiteit?. Ik bedoel als we één zintuig meer zouden hebben hoe zou de realiteit er dan uitzien?. Biedt de realiteit meer dan we kunnen waarnemen?.

We hebben meer dan 5 zintuigen (evenwicht, temperatuur, oriëntatie...). Tevens zijn we in staat om door middel van apparatuur meer dingen waar te nemen (radiogolven, atomen).

Natuurlijk is het nooit uit te sluiten dat er iets is wat wij niet kunnen waarnemen, wat we ook doen. Maar ik zie niet in waarom dat belangrijk is.

Maar dat is nog geen bewijs dat God niet zou kunnen bestaan.

Een bewijs dat X niet kan bestaan is onmogelijk.

Behalve als X een contradictie vormt. Een stelling als de bovenstaande neemt immers logica voor waar aan (anders heeft 'onmogelijk' geen betekenis).

Zoals ik al eerder schreef is ons bewustzijn niet fysiek lokaliseerbaar. Sterker nog we kunnen niet eens zeggen dat het in ons lichaam bestaat of buiten ons.

Hoezo? Er zijn nog veel dingen die we niet weten, maar de neurologie is in ieder geval al goed op weg. De aanwijzingen zijn er in ieder geval naar dat alles zich in het brein en eventueel het ruggenmerg afspeelt.

Maar besta ik, of de rest van de forumgebruikers hierdoor niet?. Waar komt een idee, inspiratie, gevoel van geluk of verdriet vandaan?. Allemaal niet fysiek lokaliseerbaar, niet materie en niet logisch verklaarbaar. Toch ervaart een ieder van ons deze gevoelens.

Hier doe je wetenschappers echt wel oneer aan. Het enige waar het fysicalisme nu last mee heeft is de vrije wil. En daar is ook al onderzoek naar gevoerd, met onder andere als conclusie dat een heel groot deel van het denkproces zich onbewust afspeelt in het brein.

Als God zichzelf aan de mens zou willen tonen. En morgen in zijn volle glorie en almachtigheid zich op de Dam zal tonen. Dan zou een ieder van ons zich op zijn knieën laten vallen en hem aanbidden.

Niet per se. Er zijn nog steeds atheïstische verklaringen voor zulke waarnemingen. In deze tijd, met zo'n wetenschappelijke potentie en allerlei SF verhalen, zal weinigen uit deze maatschappij het idee ontsnappen dat dit een hoax of zelfs een wreed experiment kan zijn. Om nog maar te zwijgen van de verder gezochte, maar nog steeds atheïstische verklaringen, o.a. aliens of zelfs een New World Order.

Maar dan is er geen sprake meer van een vrije wil waarmee Hij / Het ons heeft gecreëerd. We zouden slaven zijn en leven naar zo als hij zou willen c.q. opleggen. Als God bestaat dan is dat schijnbaar niet zijn bedoeling. De wereldgeschiedenis bestaat uit zoveel ellende, wat de mensheid elkaar heeft aangedaan dat hij allang had “ingegrepen”.

Zijn we dan geen slaven? Van onze hormonen, onze reflexen, neuroses en instincten? Lees dit eens:

http://www.ebonmusings.org/atheism/ghost.html

Het is lang, maar ik vond het bijzonder interessant. Ik liet een christen het lezen en hij zei dat in heel zijn leven dit artikel hem het meest heeft doen twijfelen aan zijn geloof.

Ik ga niet ontkennen dat ik vrije wil nog steeds een lastig begrip vind. Maar alles lijkt er voor me op te wijzen dat het ofwel amper een rol speelt, ofwel helemaal niet bestaat. Talloze factoren beïnvloeden onze vrije wil. Hersenletsel, hormonenconcentraties, chemische substanties, pijn, seksuele stimuli, zonlicht, geluid, volgens sommigen elektromagnetische velden... Hij lijkt mij bijzonder weinig vrij te zijn. Stel je immers eens de vraag: waarom doe ik dit? Je zult zien dat het, uiteindelijk, niet te rechtvaardigen is behalve door een onbegrijpelijke impuls of een verlangen naar iets dat plezierig lijkt.

Vanaf onze geboorte is ons lichaam gedoemd te sterven. De periode hiertussen is de factor tijd. Als God bestaat wil Hij, lijkt me dat we iets met deze tijd doen. Wat we doen is onze vrije wil. Ons hele leven bestaat uit kortstondige verlangens. We hebben b.v. het verlangen naar een nieuwe PC. Als we deze daadwerkelijk kopen is het een gelukkig gevoel, wat naar verloop van tijd weer wegebt. Dan zijn er weer ander sterkere verlangens etc. etc. Maar de mens in zijn diepste zoekt niet naar kortstondige verlangens. We zoeken niet tijdelijk geluk of liefde. We zoeken geluk of liefde dat ons hele leven blijft.

Nee. Ik alleszins niet. Je voelt je niet gelukkig of ongelukkig. Je voelt het verschil tussen deze twee (een simplificatie dit model, maar je begrijpt wel wat ik bedoel). Martel iemand een paar uur lang en martel hem dan iets minder - hij zal gelukkig zijn. Geef je zoon altijd alles wat hij wil, en geef hem dan iets minder - hij zal ongelukkig zijn.

Mensen proberen dit wel na te streven. Geluk is immers plezierig. Maar uiteindelijk blijkt het onmogelijk te zijn.

Om die liefde te nemen. Stel een getrouwd koppel. Soms hebben ze ruzie (dit lijkt me onvermijdelijk, er zijn altijd conflicten), maar het huwelijk houdt stand en op hun oude dag zeggen ze dat ze elkaar altijd graag hebben gezien. Wat dus niet waar is! Maar we zien de trouw en we zien dat die heeft stand gehouden, en daarom trekken we deze conclusie.

Tegelijk nemen we een 60-jarige truckchauffeur. Soms heeft hij als een bezetene gevloekt op het Belgische verkeer. Maar er waren ook zomerse dagen, waar hij over een rustige autostrade kon cruisen, het raampje open en meezingend met een klassieke hit van ZZ Top (La Grange - aanrader). Of hemelse momenten in de armen van een Franse prostituee. Gaan we zeggen dat deze man een leven lang geluk gekend heeft? Nee. Maar is dat dan zo verschillend van het getrouwde koppel? Ups & downs bij allebei.

De hele dag worden we gebombardeerd met wat “the world throws at us”. Files, onrecht en onbeschoft behandeld worden etc. etc.. Op deze zaken reageren we met ons ego en deze bepaald hoe we ons voelen. Ook de reacties in dit forum op elkaar worden bepaald door ons ego in de trant van: “ik heb meer gelijk dan jij”, “je snapt het niet”. We leveren elke dag strijd met ons ego. De situaties in de wereld buitenons, bepaald de innerlijke gevoelens die je voelt, de gehele dag. Je kan een fantastisch gevoel hebben als je wakker wordt, tot je de file in rijdt en gefrustreerd raakt. Onze ego’s beletten het onze diepste verlangens (gemoedsrust, liefde en geluk, vrede etc.) blijvend in ons te ervaren. Alle problemen in de wereld zijn de oorzaak van de ego. De ego wordt in de Kabbalah ook wel satan genoemd. Als we ons ego kunnen temperen of helemaal kunnen uitschakelen. Dan denk ik dat daar God is te vinden, in onszelf. "Heb u naaste lief", en dat is niet moeilijk als de ego geen rol speelt.

Als we onze naaste lief hebben, gaan we dan een leven lang gelukkig zijn? Wat als die naaste door een rotsblok wordt verpletterd of sterft aan AIDS? Wat als die naaste na een agressieve bacteriële infectie zijn gezin uitmoordt en jou invalide maakt?

Eigenlijk ontkom je zo zelfs niet aan je ego, dat wil zeggen je kortstondige verlangens. Je onttrekt immers geluk aan het waarnemen van geluk bij anderen. Dat is dan je verlangen geworden, anderen gelukkig zien. Vergelijk het even met de willige slaaf, die gelukkig is als hij zijn meester gelukkig ziet. Dat is zijn verlangen, en even egoïstisch in die zin van het woord. (Niet als je egoïsme enkel op bezittelijk vlak bekijkt, maar dan gaat je redenering nog niet op - ongeluk kan evenzeer van zulk materieel egoïsme komen als van andere dingen. Ongeluk zal immers altijd voorkomen, we kunnen er niet onderuit.)

Volgens mij zie jij de ego als een gevoelloze dwangmatigheid om iets toch door te zetten.

Ik zie het ego als iets wat je gevoelens bepaald, door situaties met de wereld buiten mijzelf als persoon. Als ik s'morgens wakker wordt en voel mij heerlijk gelukkig en energiek, stap uit de deur en in de auto naar een afspraak. Iemand knalt met z'n auto op mij. Dan kan ik mijn ego mijn gevoel laten bepalen "moet mij weer overkomen", "waarom ik nou weer", "nou kom ik te laat wat zullen ZE wel niet van me denken", "Wat een ongeloofelijke *** ben jij om tegen me aan te knallen, kan je wel auto rijden" etc. etc. Of iemand behandeld me onbeschoft en ik reageer daar weer op doordat mijn ego "tegen me" zegt "je laat je dat toch niet zeggen" en je wordt kwaad.

M.a.w. door de ego worden je gevoelens bepaald afhankelijk van de soort situaties die de wereld je laat overkomen. Ik probeer zoveel mogelijk deze gevoelens bepaald door de ego te weerstaan. Probeer niet reactief op de situaties te reageren. Als ik in een file kom en dreig te laat te komen op een afspraak. Probeer ik de file te accepteren of te wel de situatie. Ik kan de situatie niet veranderen, en probeer de situatie te beschouwen als: het is. Ik heb de keus me druk te maken over te laat te komen, en de gevolgen ervan door mijn hoofd te laten spoken. Of de situatie te accepteren als het IS.

Ik heb hierdoor veel meer gemoedsrust gekregen, door "simpel" de ego te temperen, en voel me er veel prettiger bij. Als iemand mij onbeschoft behandeld, probeer ik niet meer reactief uit reflex kwaad te worden, maar ook weer te accepteren. Dan komt de ego weer opzetten "waar is je lef gebleven, je trots, dat je je zo laat behandelen, slapjanus" Allemaal weer gevoelens voortkomend uit de ego. Het gekke is dat sinds ik me zo opstel dergelijke situaties nauwelijks meer voorkomen, en als het gebeurt is het de ander die gauw indempt. Je laat zijn gevoelens, niet de jouwe bepalen, dat geeft een ongeloofelijke gemoedsrust, of kracht.

Ik zie het ego als iets wat je gevoelens bepaald, door situaties met de wereld buiten mijzelf als persoon. Als ik s'morgens wakker wordt en voel mij heerlijk gelukkig en energiek, stap uit de deur en in de auto naar een afspraak. Iemand knalt met z'n auto op mij. Dan kan ik mijn ego mijn gevoel laten bepalen "moet mij weer overkomen", "waarom ik nou weer", "nou kom ik te laat wat zullen ZE wel niet van me denken", "Wat een ongeloofelijke *** ben jij om tegen me aan te knallen, kan je wel auto rijden" etc. etc. Of iemand behandeld me onbeschoft en ik reageer daar weer op doordat mijn ego "tegen me" zegt "je laat je dat toch niet zeggen" en je wordt kwaad.

Maar het overkomt jou toch ook. En wat ze zullen denken,zul je nooit weten. Wat jij beschrijft is agressie, het afreageren op iemand anders. Maar dan heb jij persoonlijk een probleem, niet jou ego. Want die had graag op tijd willen komen, had graag een goede indruk gemaakt op , zelfs die vent voor je die je wilt rammen. Een ruzie helpt daar niet bij.

Zo zie je maar weer. Een van de belangrijkste dingen is het overeenstemmig zijn van de gebruikte benamingen. De communicatie moet geoperationaliseerd worden. Daar schort het nogal aan als het aankomt op oorlogen. Men gebruikt andere termen en begrijpt elkaar verkeerd. Niemand wil zijn leven verliezen, dus de buurman doden is gewoon niet het slimste om te doen. Ook religie kan de aanzet zijn tot menig meningsverschil. Ik ging graag naar de disco, maar uit religieus oogpunt had mijn moeder het liever niet. Maar ik weet dat ze mij heus wel plezier gunde. En vermaak, maar kon het niet toestaan omdat ze graag wilde gehoorzamen aan die hogere macht. Dat ik in plaats van naar de disco buiten op straat ging hangen en blowtjes rookte, ja, dat kon god niet tegenhouden. Niet dat dat naar mijn idee had gehopeven, maar ik bedoel maar.

Als moeders in plaats van mij de toegang ontzeggen mij had gestrikt voor een gezellige fondue met de dochter van de buren, had het echter aan de vindingrijkheid van mijn moeder gelegen, niet aan een hogere macht die je uit de verleiding houdt. Het was een goede oplossing geweest. Maar oprecht probeerde mijn moeder een goede daad te doen. Te vergeefs, zakmazegguh.

Ik heb het te doen met mensen die een religie volgen. Persoonlijk vind ik het heel wijs wijsheden te overdenken uit een religieuse stroming, maar helemaal BEKEREN tot een waarheid vind ik zo, ja ik zal beleefd blijven.

Hoezo? Er zijn nog veel dingen die we niet weten, maar de neurologie is in ieder geval al goed op weg. De aanwijzingen zijn er in ieder geval naar dat alles zich in het brein en eventueel het ruggenmerg afspeelt.

Aanwijzingen zijn niets anders dan speculaties en hebben niets met wetenschap te maken. Dat er chemische reacties optreden is geen verklaring voor het gevoel (ansicht) wat het opwekt. Dit is door de wetenschap niet te verklaren.

Hier doe je wetenschappers echt wel oneer aan. Het enige waar het fysicalisme nu last mee heeft is de vrije wil. En daar is ook al onderzoek naar gevoerd, met onder andere als conclusie dat een heel groot deel van het denkproces zich onbewust afspeelt in het brein.

Een groot deel?, en het ander deel?. Half verklaren is geen wetenschap. Er zijn ook onderzoeken waarin de conclusie wordt getrokken dat het bewustzijn zich geheel los van het brein manifesteert. Er is geen consensus onder wetenschappers over wat het bewustzijn is, of waar het zich bevindt. We hebben geen idee waardoor een idee ontstaat, of inspiratie. Vrije wil is van een nog grotere onbekende orde.

Om die liefde te nemen. Stel een getrouwd koppel. Soms hebben ze ruzie (dit lijkt me onvermijdelijk, er zijn altijd conflicten)

Conflicten komen voort uit strijdende ego’s.

Tegelijk nemen we een 60-jarige truckchauffeur. Soms heeft hij als een bezetene gevloekt op het Belgische verkeer.

Zijn ego bepaalde zijn gevoelens in deze, die bepalen de negatieve gevoelens.

Als we onze naaste lief hebben, gaan we dan een leven lang gelukkig zijn? Wat als die naaste door een rotsblok wordt verpletterd of sterft aan AIDS? Wat als die naaste na een agressieve bacteriële infectie zijn gezin uitmoordt en jou invalide maakt?

Dit heeft toch niets te maken met heb u naaste lief?. En heb u naaste lief is toch niet één persoon. Heb u naaste lief betekend niet dat het leven je geen situaties oplevert die niet plezierig zijn. Ik stelde ook heb u naaste lief zonder ego. Het is een feit dat alle ellende in de wereld komt uit conflicten voortkomend uit tegenstrijdige ego’s. Dat heeft de mensheid in elk geval geen geluk gebracht.

Ensiferum schreef:Zijn we dan geen slaven? Van onze hormonen, onze reflexen, neuroses en instincten? Lees dit eens:

http://www.ebonmusings.org/atheism/ghost.html

Ik zal in het weekend dit eens doorlezen.

Ik heb het te doen met mensen die een religie volgen. Persoonlijk vind ik het heel wijs wijsheden te overdenken uit een religieuse stroming, maar helemaal BEKEREN tot een waarheid vind ik zo, ja ik zal beleefd blijven.

Ja ik heb het ook niet zo op de grote wereldreligies, ben ik met je eens.

Aanwijzingen zijn niets anders dan speculaties en hebben niets met wetenschap te maken. Dat er chemische reacties optreden is geen verklaring voor het gevoel (ansicht) wat het opwekt. Dit is door de wetenschap niet te verklaren.

Wat aanwijzingen doen is die laatste zin van jou hier ongegrond maken.

Een versimpelde situatie: men vindt bij een grootschalig onderzoek dat bij gelukkige mensen het hormoon contentine in aanzienlijk grotere concentraties voorkomt dan bij minder gelukkige mensen. Verder spuit men het hormoon in bij ongelukkige mensen, die daarop snel opfleuren.

Met zo'n experiment is wetenschappelijk aangetoond dat dit hormoon gelukkigheid ten minste deels veroorzaakt. Het is niet absoluut aangetoond, maar dat is dan ook onmogelijk. Dat we eventueel zulke vaststellingen nog niet hebben kunnen doen is geen argument om fysicalisme te verwerpen of zelfs aan te vallen. De neurologie heeft immense doorbraken gekend de laatste decennia, en het is een ongelooflijk complexe materie.

Kort gezegd: het is perfect mogelijk dat bepaalde chemische stoffen de gevoelens opwekken die we in bepaalde situaties waarnemen (en dus zijn die gevoelens allerminst een zwakke plek voor fysicalisme).

Een groot deel?, en het ander deel?

Het ander deel staat nog ter discussie. Sommigen zeggen dat het uiteindelijk allemaal onbewust is, anderen plaatsen nog een last minute vrije wil tussen dit onbewust denkproces en de uitvoering.

Ook wordt de quantummechanica erbij gehaald, wat het natuurlijk nog lastiger maakt (maar niet per se minder waar).

Half verklaren is geen wetenschap.

Tuurlijk wel. Geen enkele tak van de wetenschap kent op dit moment een gehele verklaring. Het is het droombeeld van elke wetenschapper, maar tot nu toe nog niet bereikt.

Er zijn ook onderzoeken waarin de conclusie wordt getrokken dat het bewustzijn zich geheel los van het brein manifesteert. Er is geen consensus onder wetenschappers over wat het bewustzijn is, of waar het zich bevindt. We hebben geen idee waardoor een idee ontstaat, of inspiratie. Vrije wil is van een nog grotere onbekende orde.

Dat zou me sterk verbazen. We zijn al in staat om het bewustzijn drastisch aan te passen door fysische middelen op het brein te laten inwerken. In de link die ik gaf geven ze het voorbeeld van mensen die verlamd waren, maar er zelf 100% van overtuigd waren dat ze niet verlamd waren. Als men een bepaald deel van de hersenen tijdelijk buiten werking stelde (door koud water in het oor te gieten), zeiden ze meteen dat ze natuurlijk verlamd waren en nooit anders hadden gezegd.

Conflicten komen voort uit strijdende ego’s.

Nee, strijdende verlangens. En iedereen heeft verlangens, want zonder verlangens doen ze letterlijk niets.

Zijn ego bepaalde zijn gevoelens in deze, die bepalen de negatieve gevoelens.

Zijn ego bepaalde tevens zijn geluk. Bij het verliefde koppel bepaalden hun verlangens ook hun geluk.

Dit heeft toch niets te maken met heb u naaste lief?

Jawel. Als je je naaste lief hebt en die naaste jou ook lief heeft, dan nog zal er ongeluk zijn. Jij zegt dat alle ongeluk uit verlangens ontstaat en in zekere zin is dat waar. Maar die verlangens zullen er altijd zijn, anders is het individu functioneel evenwaardig aan een levenloos object. Zonder verlangens doen we nooit iets.