Chemotherapie of toch eerst wat anders proberen?

[rwwh]

Binnen het kankeronderzoek komt men er steeds meer achter dat we vaak beter over de genetische klassificatie van een kanker kunnen spreken dan over de oorsprong. Het is wel zo dat de oorsprong correleert met bepaalde afwijkingen in het genetisch materiaal die daar ontstaan, maar men komt er steeds vaker achter dat een medicijn voor de ene kanker ontwikkeld in sommige patiënten ook in een kanker van een ander orgaan kan werken.

Voor borstkanker wordt inderdaad nu al een behoorlijk behandelprofiell vastgesteld op basis van de specifieke afwijkingen. Het hoeft niet zo te zijn dat die afwijkingen door genetische test worden bepaald, een phenotypische meting kan genoeg zijn. Met spreekt dan over bijvoorbeeld "dubbelnegatieve" borstkanker als de cellen in de kanker niet gevoelig zijn voor variaties in de concentraties van 2 belangrijke hormonen. Daaruit kan men afleiden dat bepaalde medicijnen niet zullen werken, en dan tijd en bijwerkingen sparen bij de behandeling.

[anusthesist]

Onderstaande uitspraak betwist ik toch een beetje. Want die antilichamen zitten ook dus op de perifere zenuwen of in het myelum (op neurologisch vlak dan). Zie dan maar eens tussen al die zenuwen die oplichten wat nog zenuw is of een uitzaaiing (en geloof me, je hebt hebt véél perifere zenuwen). Of als het myelum oplicht...kijken we dan niet tegen een meningitis carcinomatosa aan? Moet je dan ook een lumbaalpunctie doen, terwijl iemand géén klinische verschijnselen heeft van een meningitis carcinomatosa. En is die positief...ga je dan wel behandelen als het asymptomatisch is.
 
Maar nu de dermatomyositis  
 
De antilichamen zitten overal in de huid en spieren waardoor de huid en spieren ontstoken raken. Wat je ziet is eigenlijk een persoon die HELEMAAL oplicht (bij een gegeneraliseerde ernstige paraneoplastische dermatomyositis), waardoor je daaronder géén primaire tumor of uitzaaiingen kunt spotten. 
 
Ja, in sommige gevallen kan het specifiek zien, maar zoals eerder gezegd zitten er veel haken en ogen aan en vraag ik me af of het klinisch écht bruikbaar is c.q. iets bijdraagt aan je diagnostiek.
 

Uiteraard licht dan alles op waar ze aan binden, maar dat lijkt me toch al specifieker dan een scan die alleen glucose traceert. 

[Benm]

Hoe bruikbaar het in de praktijk zal zijn durf ik echt niet te zeggen, het is slechts een idee.

Als je werkt met zo'n gelabeled antilichaam zal uiteraard het complete zenuwstelsel oplichten, met daarnaast vermoeddelijk ook de tumor die eventueel in een compleet ander weefsel kan zitten (bijv midden in een long, lever, etc). Gecombineerd met het resultaat van een gangbare PET scan die hoog metabolisme oplicht zou ik vermoeden dat het beter mogelijk is iets te localiseren dan met slechts 1 van deze scans.

Dat het niet altijd werkt accepteer ik direct, ik vraag me alleen af of een dergelijke scan geen bijdrage kan leveren in het stellen van een diagnose in een deel van de patienten... en wat dat beteft of iemand het ooit geprobeerd heeft - daarvan heb ik werkelijk geen flauw idee.