Doorgaans slikken mensen een TCA in zulke lage doses voor neuropatische pijn i.t.t. de indicatie 'depressie', dat zij geen tot nauwelijks een antidepressief effect zullen ondervinden t.g.v. de iets stijgende serotoninewaarden. De dosisrange is bij amitriptyline bijvoorbeeld voor neuropatische pijn maximaal 75 tot 150mg per dag. Voor depressies is dit maximaal van 150 tot 300mg. Gelukkig komen de meeste mensen met neuropatische pijn al rond met slechts 25 tot 75 mg per dag.
Toch zal er zeker enige invloed zijn en dat kan ook gevolgen hebben: met andere medicijnen bestaat er de kans op het serotonerg syndroom (ook bij lage doses) en bij acuut staken zal na langdurig gebruik van een TCA -ook in relatief lage doses- toch ontwenning kunnen optreden zoals dysforie en/of andere klachten (want natuurlijk zal er wat down regulatie plaatsvinden). Dit soort middelen dient dan ook altijd door een professional in nauw overleg met de patiënt te worden afgebouwd.
Deze middelen hebben vaak de voorkeur boven opiaten vanwege het effect van opiaten

We weten allemaal dat morfinomimetica krachtige pijnstillers zijn (ook bij neuropstische pijn) maar middelen die extreem gevoelig zijn voor het ontwikkelen van gewoon een levenslange verslaving. Helaas gebeurt dat laatste toch te veel; persoon X wordt ontslagen en zonder dat de huisarts het door heeft (je kunt niet van 1000 mensen exact weten wat ze steeds gebruiken) wordt de herhaalreceptlijn gebeld. Niet zelden zie ik mensen die 'nog steeds' opiaten gebruiken vanwege een vermeende operatie 10 jaar geleden. Deze afhankelijkheid zie je toch nauwelijks bij medicijnen als amitriptyline.
That which can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.