PuzzelsJe kan aan informatie in een dimensie een label hangen.
Dit label kan zijn A of een getal.
Bij een getal met integer formaat kan men dan al 2147483648 dimensies hebben. (de negatieve uitgezonderd)
In een computer kan men zo miljoenen dimensies creeren.
De informatie sla je op in het geheugen met altijd het label van de dimensie.
Men kan dan aan de computer vragen hoeveel data een dimensie heeft.
Men kan met een random generator data door de dimensies laten zwerven...
Mogelijkheden ten over.
Men kan ook data van dimensie X vernietigen of in een andere dimensie plaatsen.
Maar elk data element in een normale computer in een dimensie moet door de computer opgezocht worden of benaderd worden.
Dus een commando: nu alle dimensies tegelijk uitrekenen is dus niet aanwezig.
De grafische kaart werkt semi drie-dimensionaal.
Je hebt horizontaal, vertikaal en we hebben nog een diepte.
Als men een speelfiguur tekent op het schermgeheugen dan rekent de processor voor elk beeldpuntje uit wat de diepte is en bekijkt of deze diepte kleiner is dan de huidige.
Zo Ja dan wordt het pixeltje afgebeeld en de nieuwe diepte opgeslagen.
Zo voorkomt men dat een figuur op de achtergrond op de voorgrond blijft.
Doorschijnende oppervlakken vormen een speciaal geval.
Hiervoor moet men de achtergrond mengen met de voorgrond voordat men deze vervangt.
De grafische kaart kan niet echt 3 dimensioneel werken omdat daarvoor geen geheugen en capaciteit is.
In het echie, de wereld zoals wij die zien en VOELEN, hebben we het probleem dat we de wereld niet in zijn totaliteit zien.
Dan zouden we knettergek worden van de informatie.
Als elke zenuwcel constant zat te vuren opdat er informatie was dan zou je echt crazy worden.
Gelukkig vuren ze pas als er verschil in informatie is.
Dus we zien onze wereld niet in 3D maar observeren er een deel van en vormen daar een '3d' wereld van.
Het probleem tijd: tijd is voor mij een begrip dat meer gebaseerd is op waarneming dan iets natuurkundig.
In het echie bestaan er geen tijdmarkeerders die de tijd van iets weergeven.
(welk formaat zou GOD daarvoor gekozen hebben???)
Dus alles wat in het echie bestaat is tijdloos.
Een proton wordt niet ouder, er is in een quark geen tikkende klok die de tijd van de quark bijhoudt.
Wat wel zo is dat de quark zich in een systeem bevindt dat een status heeft en een werking.
Deze werking in combinatie met status kan er voor zorgen dat de quark zich in een tijd waant zodat het aan wetmatigheden gaat voldoen.
Een atoomklok is een niet opzich bestaand apparraat maar staat in contact met de buitenwereld.
Om bij dimensies te blijven:
het komt er op neer dat onze wereld geen 3d wereld is met afgemeten afstandjes die precies allemaal even lang zijn.
het is regelrecht een zooi aan ruimte.
Maar ik 'zie' in die ruimte van die mooie kleuren zoals paars, rood en er wordt zelfs nieuw leven in geboren die ook weer van die mooie kleuren gaat zien.
Of een baby moet een machine zijn.....
Mijn vraag is: waar is de informatie voor al die kleuren??????
-
Anonymous
- Artikelen: 0
ads
Steun Sciencetalk
Canon RP-108 - Instant fotopapier - Inkt/papierset - Voor SELPHY CP-printers - Origineel - 10 x 15 cm formaat - 108 sheets
Re: Dimensies
Bedankt mensen, er begint zich al een beter beeld te vormen.
-
Anonymous
- Artikelen: 0
Re: Dimensies
Feitelijk werken computers nuldimensionaal, want het hele ding bestaat uit losse getallen. Wiskundig gezien heeft een punt dimensie 0. Een verzameling van losse punten vormt eveneens een ruimte van dimensie 0.
Anders is het met quantumcomputers. Een qubit is een superpositie van nullen en enen, van de vorm a|0> + b|1>, met |a|^2 + |b|^2 = 1. De verzameling van mogelijke qubits die zo ontstaat is dus meerdimensionaal (driedimensionaal als ik mij niet vergis).
De verwarring ontstaat doordat in de computerwereld dimensie in een andere betekenis wordt gebruikt, namelijk het aantal argumenten dat je aan een functie (of een array) meegeeft. Dit is echter niet hetzelfde als het begrip dimensie dat in de wiskunde (lineaire algebra, analyse van variëteiten, etc.) gebruikt wordt.
Anders is het met quantumcomputers. Een qubit is een superpositie van nullen en enen, van de vorm a|0> + b|1>, met |a|^2 + |b|^2 = 1. De verzameling van mogelijke qubits die zo ontstaat is dus meerdimensionaal (driedimensionaal als ik mij niet vergis).
De verwarring ontstaat doordat in de computerwereld dimensie in een andere betekenis wordt gebruikt, namelijk het aantal argumenten dat je aan een functie (of een array) meegeeft. Dit is echter niet hetzelfde als het begrip dimensie dat in de wiskunde (lineaire algebra, analyse van variëteiten, etc.) gebruikt wordt.
Re: Dimensies
Maar dat ligt er maar aan hoe ''tijd' gedefinieerd wordt, nietwaar?Het probleem tijd: tijd is voor mij een begrip dat meer gebaseerd is op waarneming dan iets natuurkundig.
In het echie bestaan er geen tijdmarkeerders die de tijd van iets weergeven.
Voor mij is tijd niets meer en minder dan de 4e dimensie.
Voor een wezen in een 2-dimensionale wereld, zal de 3e dimensie zijn 'tijd' zijn: voor ons, levend in een 3d wereld gewoon een ruimtedimensie.
Oftewel: tijd=ruimte.
Tijd zoals wij die indelen en ervaren is m.i. inderdaad alleen onze perceptie van de tijd - van de vierde dimensie dus.
Niets is zeker en misschien zelfs dat niet
(Multatuli)
Een mensch kan doen wat hij wil...maar een mensch kan niet willen wat hij wil
(Schopenhauer)
(Multatuli)
Een mensch kan doen wat hij wil...maar een mensch kan niet willen wat hij wil
(Schopenhauer)
-
Anonymous
- Artikelen: 0
Re: Dimensies
Weet je wat ik zo verbazendwekkend vind?
Muziek, je hoort bij Mozart de THA THA THA THAAAAA, als 1 geheel terwijl het meerdere noten zijn die over een tijdspanne is verspreid.
Hoorde men muziek op het moment op de tijdspanne dan ervaarde je
tig honderden eenheden van aanwezigheid van frequenties.
Mijn geheugen zorgt ervoor dat een geheel van tonen over tijd verdeelt een geheel wordt.
Maar hoe kan mijn geest die THA THA THA THAAAA in het echie hoort nu dat ervaren als 1 geheel.
Muziek klinkt toch niet als stukjes aaneengeplakte tijd.
Mijn geheugen kan iets opslaan maar je moet het dan ook uitlezen om de ervaring te hebben dat je het heb opgeslagen.
Iets opslaan en het niet kunnen uitlezen draagt niet bij tot de waarneming.
En omdat onze hersenen uit atomen bestaan denk ik niet dat de verschillen in atomen de geluiden voortbrengen.
Iets in me zegt dat het een quantum-mechanisch verschijnsel moet zijn.
En als je spreekt van quantum-mechanica dan is tijd niet iets dat voorbij gaat.
Tijd is dan meer een positie in een feynman diagram.
En omdat alle posities waarneembaar zijn indien ze niet instorten is tijd niet meer aanwezig.
(kort gezegd is dit)
Indien men een observatie doet stort er een golffunctie in waardoor de THA THA THA THAAA als een geheel geobserveerd kan worden.
De volgende zin maakt het duidelijk:
Probeer niet te denken aan AMSTERDAM.
In ................ heb je de grachten en het paleis.
Ook heb je er langwerpige boten.
Ik heb het over die stad in het zuiden van ons mooie werelddeel.
Je hersenen hebben het in het geheel gezien en maakt van de puntjes AMSTERDAM voordat je golffuncties zijn ingestort waardoor je ervaring tot Venetie dwingt.
Het is moeilijk te ervaren dat je als mens in een soort instortend paleis van observaties bevindt.
De oude wordt bij het nieuwe gevoegd waardoor het lijkt dat alles opeenvolgend is.
In feite is je dag een reeks moment opnamen zoals die een fotocamera maakt.
Alleen maakt de camera dan telkens weer een beeld van de vorige opname met een nieuwe opname.
En een fotocamera kan geen tijdspanne vastleggen.
Dus tijd is irrelevant voor een observer.
Voor een natuurkundige die een meting doet is tijd wel weer van belang.
Maar als de natuurkundige die een meting doet wordt geobserveerd door een observer dan is de gehele meting van voor tot eind als een geheel te bezien van mogelijkheden die instortbaarzijn.
Als ik in een natuurkundig lab komt en ik zie dat een prof een meting doet dan is de prof voor mij niks anders dan een ingestorte wavefunctie.
Hierdoor kan ik niet zien wat de prof ervaart aan emoties en geluiden etc.
De prof zelf bevindt zich dan in vele dimensies tegelijkertijd waarvan dan tijd er ook een is.
En als de prof zichzelf observeert en zijn eigen golffuncties in laat storten dan zegt hij van 'AHA, een foton treft speelt A in plaats van spleet B'.
En ik ben dan voor hem dan iets wat in vele dimensies bevindt.
En zo denk ik er over.
Muziek, je hoort bij Mozart de THA THA THA THAAAAA, als 1 geheel terwijl het meerdere noten zijn die over een tijdspanne is verspreid.
Hoorde men muziek op het moment op de tijdspanne dan ervaarde je
tig honderden eenheden van aanwezigheid van frequenties.
Mijn geheugen zorgt ervoor dat een geheel van tonen over tijd verdeelt een geheel wordt.
Maar hoe kan mijn geest die THA THA THA THAAAA in het echie hoort nu dat ervaren als 1 geheel.
Muziek klinkt toch niet als stukjes aaneengeplakte tijd.
Mijn geheugen kan iets opslaan maar je moet het dan ook uitlezen om de ervaring te hebben dat je het heb opgeslagen.
Iets opslaan en het niet kunnen uitlezen draagt niet bij tot de waarneming.
En omdat onze hersenen uit atomen bestaan denk ik niet dat de verschillen in atomen de geluiden voortbrengen.
Iets in me zegt dat het een quantum-mechanisch verschijnsel moet zijn.
En als je spreekt van quantum-mechanica dan is tijd niet iets dat voorbij gaat.
Tijd is dan meer een positie in een feynman diagram.
En omdat alle posities waarneembaar zijn indien ze niet instorten is tijd niet meer aanwezig.
(kort gezegd is dit)
Indien men een observatie doet stort er een golffunctie in waardoor de THA THA THA THAAA als een geheel geobserveerd kan worden.
De volgende zin maakt het duidelijk:
Probeer niet te denken aan AMSTERDAM.
In ................ heb je de grachten en het paleis.
Ook heb je er langwerpige boten.
Ik heb het over die stad in het zuiden van ons mooie werelddeel.
Je hersenen hebben het in het geheel gezien en maakt van de puntjes AMSTERDAM voordat je golffuncties zijn ingestort waardoor je ervaring tot Venetie dwingt.
Het is moeilijk te ervaren dat je als mens in een soort instortend paleis van observaties bevindt.
De oude wordt bij het nieuwe gevoegd waardoor het lijkt dat alles opeenvolgend is.
In feite is je dag een reeks moment opnamen zoals die een fotocamera maakt.
Alleen maakt de camera dan telkens weer een beeld van de vorige opname met een nieuwe opname.
En een fotocamera kan geen tijdspanne vastleggen.
Dus tijd is irrelevant voor een observer.
Voor een natuurkundige die een meting doet is tijd wel weer van belang.
Maar als de natuurkundige die een meting doet wordt geobserveerd door een observer dan is de gehele meting van voor tot eind als een geheel te bezien van mogelijkheden die instortbaarzijn.
Als ik in een natuurkundig lab komt en ik zie dat een prof een meting doet dan is de prof voor mij niks anders dan een ingestorte wavefunctie.
Hierdoor kan ik niet zien wat de prof ervaart aan emoties en geluiden etc.
De prof zelf bevindt zich dan in vele dimensies tegelijkertijd waarvan dan tijd er ook een is.
En als de prof zichzelf observeert en zijn eigen golffuncties in laat storten dan zegt hij van 'AHA, een foton treft speelt A in plaats van spleet B'.
En ik ben dan voor hem dan iets wat in vele dimensies bevindt.
En zo denk ik er over.
-
Anonymous
- Artikelen: 0
Re: Dimensies
Inderdaad, tijd is ruimte. En een 2 dimensionale wereld bestaat niet. Ook niet in theorie. Een ruimte bestaat altijd uit 3 dimensies, L x B x H.Nietzz schreef:Maar dat ligt er maar aan hoe ''tijd' gedefinieerd wordt, nietwaar?Het probleem tijd: tijd is voor mij een begrip dat meer gebaseerd is op waarneming dan iets natuurkundig.
In het echie bestaan er geen tijdmarkeerders die de tijd van iets weergeven.
Voor mij is tijd niets meer en minder dan de 4e dimensie.
Voor een wezen in een 2-dimensionale wereld, zal de 3e dimensie zijn 'tijd' zijn: voor ons, levend in een 3d wereld gewoon een ruimtedimensie.
Oftewel: tijd=ruimte.
Tijd zoals wij die indelen en ervaren is m.i. inderdaad alleen onze perceptie van de tijd - van de vierde dimensie dus.
Bij een 2 dimensionale wereld is 1 van deze waardes 0.
De uitkomst van L x B x H is dan ook 0. Omdat hij niet bestaat, moet je hem wel betrekken bij je berekening.
ads
Steun Sciencetalk
Screenprotector Geschikt voor Samsung A56 Screen protector Tempered Gehard galaxy glas - 2 stuks beschermglas
-
Anonymous
- Artikelen: 0
Re: Dimensies
Je kunt stellen dat:
In een systeem met informatiedragers die interacties aangaan met elkaar, vanaf 3 dimensies, is een observer-systeem (een observer-systeem is een verzameling informatiedragers) een tijdloos systeem indien de observer geen memory heeft die bijdraagt tot de observing van zijn eigen observer-systeem.
Hij leeft dan alleen op het moment dat een 'tijdbreedte' heeft van 0.
Indien er geen interacties zijn dan staat de 'tijd' voor de observer met een memory ook stil omdat er geen interactie is met zijn memory.
Een observer met memory die zijn memory uitleest kan een tijdsbegrip ontwikkelen.
Het observeer-systeem meet zeg maar eerst 1, 10, 400, 300, 200.
Het memory-systeem slaat op 1, 9, 410, 302, 180.
De observer leest zijn memory uit en observeert de daadwerkelijke:
2,11,405,310,190 in 1 keer.
405 klinkt als een pijntje uit de rechterknie.
2 klinkt als lichte maagpijn
190 klinkt als aardbeiensmaak
310 is gevoel van pitjes op de tong
I am Alive...
Was er nu geen memory geweest dan had het systeem alleen maar metingen verricht die verdwijnen in de soep van het 3d systeem.
Ik ben van mening dat observeren niet gaat zonder memory omdat je anders geen verschil kunt hebben.
Je kunt alleen verschillen zien en geen gelijkheden.
tussen 10 en 10 en 10 en 10 en 10 en 10 en 10 en 10 kan men niet iets zien en staat de tijd als het ware stil.
Ziet men 10 9 11 9 11 9 11 10 10 4 10 10 dan is er iets. Men kan een observatie doen aan de hand van je memory.
Tenslotte is het uitlezen van de memory niet exact in fase met waarnemen waardoor men heeft:
10 9 11 9 11 9 11 10 10 4 10 10
9 11 9 11 9 11 10 10 4 10 10 10
bij
10 10 10 10 10 10 10 10 10 10 10
10 10 10 10 10 10 10 10 10 10 10
(gaap)
De eerste is scheppend de tweede is 'tijdloos', gaap...
Is een raar stukje maar het geeft een gevoel wat 3d en tijd is voor een observer.
De tijd die we ervaren is dus het verschil in informatie die onze observer aangeboden bekomt.
Is er geen verschil meer door faseoverlapping, nil resultaat, dan staat de tijd voor de observer stil.
Bekomen we verschillen dan komen we in een toestand die bewust-zijn heet.
Bewust worden.
Voor een motor in een auto die voldoet aan de natuurwetmatigheden is de status van de informatie en interacties van belang.
En daar kun je wiskundig een tijdlabeltje aanplakken.
Een echt 3d systeem of (4...11 dimensies voor mijn part) kent dus alleen informatie bestaande uit informatiedragers die interacteren.
Ga je het systeem ter calculatie en natuurkundewetten opdelen dan kan men meerdere dimensies defineren.
En dan kan men net zo veel dimensies nemen of een Hilbert-space als men wilt.
Is maar wat je nodig heb om je formulen werkbaar te houden.
En daar is niets op tegen toch.
In een systeem met informatiedragers die interacties aangaan met elkaar, vanaf 3 dimensies, is een observer-systeem (een observer-systeem is een verzameling informatiedragers) een tijdloos systeem indien de observer geen memory heeft die bijdraagt tot de observing van zijn eigen observer-systeem.
Hij leeft dan alleen op het moment dat een 'tijdbreedte' heeft van 0.
Indien er geen interacties zijn dan staat de 'tijd' voor de observer met een memory ook stil omdat er geen interactie is met zijn memory.
Een observer met memory die zijn memory uitleest kan een tijdsbegrip ontwikkelen.
Het observeer-systeem meet zeg maar eerst 1, 10, 400, 300, 200.
Het memory-systeem slaat op 1, 9, 410, 302, 180.
De observer leest zijn memory uit en observeert de daadwerkelijke:
2,11,405,310,190 in 1 keer.
405 klinkt als een pijntje uit de rechterknie.
2 klinkt als lichte maagpijn
190 klinkt als aardbeiensmaak
310 is gevoel van pitjes op de tong
I am Alive...
Was er nu geen memory geweest dan had het systeem alleen maar metingen verricht die verdwijnen in de soep van het 3d systeem.
Ik ben van mening dat observeren niet gaat zonder memory omdat je anders geen verschil kunt hebben.
Je kunt alleen verschillen zien en geen gelijkheden.
tussen 10 en 10 en 10 en 10 en 10 en 10 en 10 en 10 kan men niet iets zien en staat de tijd als het ware stil.
Ziet men 10 9 11 9 11 9 11 10 10 4 10 10 dan is er iets. Men kan een observatie doen aan de hand van je memory.
Tenslotte is het uitlezen van de memory niet exact in fase met waarnemen waardoor men heeft:
10 9 11 9 11 9 11 10 10 4 10 10
9 11 9 11 9 11 10 10 4 10 10 10
bij
10 10 10 10 10 10 10 10 10 10 10
10 10 10 10 10 10 10 10 10 10 10
(gaap)
De eerste is scheppend de tweede is 'tijdloos', gaap...
Is een raar stukje maar het geeft een gevoel wat 3d en tijd is voor een observer.
De tijd die we ervaren is dus het verschil in informatie die onze observer aangeboden bekomt.
Is er geen verschil meer door faseoverlapping, nil resultaat, dan staat de tijd voor de observer stil.
Bekomen we verschillen dan komen we in een toestand die bewust-zijn heet.
Bewust worden.
Voor een motor in een auto die voldoet aan de natuurwetmatigheden is de status van de informatie en interacties van belang.
En daar kun je wiskundig een tijdlabeltje aanplakken.
Een echt 3d systeem of (4...11 dimensies voor mijn part) kent dus alleen informatie bestaande uit informatiedragers die interacteren.
Ga je het systeem ter calculatie en natuurkundewetten opdelen dan kan men meerdere dimensies defineren.
En dan kan men net zo veel dimensies nemen of een Hilbert-space als men wilt.
Is maar wat je nodig heb om je formulen werkbaar te houden.
En daar is niets op tegen toch.
Terug naar “💡 Theorieontwikkeling”
