Heb je de plicht om te leven?

[Bean]

Er ligt een groot taboe op dood. Dood heeft de naam slecht te zijn. Dus je moet zo lang mogelijk blijven leven.

[Anonymous]

de dood kan ook een bevrijding zijn.

[Alexander Hartmans]

de dood kan ook een bevrijding zijn.

HMM, HMM, jazeker, als dat niet de bevrijding is, in het aardse lijden, neem maar die Amerikaanse comapatient, Terri Schiavo. Die leed meer, door toedoen van haar ouders en de publieke christelijke en conservatieve opinie is het leed nog erger. Nu had een luidruchtige dominee, Pat Robertson vergeleek de behandeling van Terri met nazipraktijken. Hij zei dat Amerika geen land is waar zieken, gehandicapten en zwakkeren hulp moeten krijgen.

[DePurpereWolf]

Er ligt een groot taboe op dood. Dood heeft de naam slecht te zijn. Dus je moet zo lang mogelijk blijven leven.

Wat een enorm rare uitspraak.

Een taboe op dood? Dus als iemand dood gaat, verbergen we hem/haar van de buitenwereld, want oehoe, als de buurt maar niet weet dat ons Jantje dood is.

Dat geloof ik niet.

Dood heeft de NAAM slecht te zijn?

Ik ken maar weinig mensen die de dood goed vinden,

allicht, want de andersdenkende zijn dood.

Zelfs de mensen die zelfmoord doen vinden dood niet GOED, ze vinden het leven slecht, en dood want minder slecht.

Ik denk niet dat je genoeg hebt nagedacht over die post.

[Jara]

Ik vind niet dat je de plicht hebt om te leven, je hebt er echter niet voor gekozen om geboren te worden toch?

[Anonymous]

Ik vind niet dat je de plicht hebt om te leven, je hebt er echter niet voor gekozen om geboren te worden toch?

Daar zijn de meningen over verdeelt.

Wiegedood komt misschien ook wel door een doodwens van de ziel.

Of gaat dit een beetje te ver

Een ding is voor mij zeker, ik leef liever in kwaliteit dan in kwantiteit, en inderdaad Terri Schiavo ......daar pas ik voor.

Stel nauw dat zij alles nog bewust meemaakt maar ze kan op niets meer reageren(alleen op licht reageerde ze nog) wat moet zij dan door een hel gaan, verschrikkelijk.

Hij zei dat Amerika geen land is waar zieken, gehandicapten en zwakkeren hulp moeten krijgen.

Dat gaat ook wel weer heel erg ver maar dat er ergens een grens getrokken moet worden is een feit.

[Jo]

je hebt je zelf niet het leven gegeven

dus is het niet logisch

om je zelf wel het leven te ontnemen

maar eerder om degene op te zoeken die je het leven heeft gegeven (je ouders? God? ...)

voor (hun/jouw) doelen, richting, zingeving voor je leven (/lijden)

voor steun, hulp, verlichting, verlossing, uitzicht op betere tijden

(vanuit een put heb je weinig uitzicht. maar als je weet wat daar buiten allemaal nog is...)

[Bean]

Er ligt een groot taboe op dood. Dood heeft de naam slecht te zijn. Dus je moet zo lang mogelijk blijven leven.

Wat een enorm rare uitspraak.

Een taboe op dood? Dus als iemand dood gaat, verbergen we hem/haar van de buitenwereld, want oehoe, als de buurt maar niet weet dat ons Jantje dood is.

Dat geloof ik niet.

Dood heeft de NAAM slecht te zijn?

Ik ken maar weinig mensen die de dood goed vinden,

allicht, want de andersdenkende zijn dood.

Zelfs de mensen die zelfmoord doen vinden dood niet GOED, ze vinden het leven slecht, en dood want minder slecht.

Ik denk niet dat je genoeg hebt nagedacht over die post.

Dat bedoel ik juist, iedereen vind de dood slecht, precies zo als jij zegt. Dus als er iemand is die de dood niet slecht vind is dat raar. Taboe was misschien niet het juiste woord, maar ik bedoel dat er op het willen doodgaan een taboe ligt. [/img]

[Mrtn]

Hm, ik denk dat er juist steeds minder een taboe op ligt. Als een (terminaal- of chronisch-) ziek persoon een eind aan zijn/haar leven wil maken, ervaar ik dat als normaal.

Worst case scenario is dat de persoon in kwestie dierbaren 'achterlaat'.. als je zelf tot die groep behoord, kan ik me voorstellen dat je daar niet gelukkig mee bent (als is het in mijn ogen egoistisch als je om die reden iemand in leven wilt houden)

[Anonymous]

Bij het woord 'plicht' denk ik aan iets wat het regeringsbeleid je verplicht en zij mogen naar mijn mening niet beslissen wat jij met je leven doet.

Toch vind ik dat men het niet zal/moet/mag doen, want (zeker onaangekondigde) zelfmoord is misschien wel het asociaalste wat je kunt doen, zeker als er (voor de nabestaanden) geen reden toe was. Deze mensen zullen misschien wel voor de rest van hun leven aan zichzelf twijfelen wat ze fout hebben gedaan. Niet echt een plicht dus..hoop dat je snapt wat ik bedoel

[iris]

plicht om te leven?

wel, als je hier op aarde bent gezet.. kan je er weinig aan doen, denk ik?, beetje nutteloze vraag ..

[DePurpereWolf]

plicht om te leven?

wel, als je hier op aarde bent gezet.. kan je er weinig aan doen, denk ik?, beetje nutteloze vraag ..

Als jij het een nutteloze vraag vindt, hoef je geen nutteloos antwoord te geven.

Zie de forum bijsluiter over de regels van nutteloze, of ovan ononderbouwde mening geposte posts.

[iris]

Als jij het een nutteloze vraag vindt, hoef je geen nutteloos antwoord te geven.

Zie de forum bijsluiter over de regels van nutteloze, of ovan ononderbouwde mening geposte posts.

Oke dan geen nutteloze vraag.. Maar ik vind het wel een aparte vraag. En anders begrijp ik de essentie van deze vraag dan niet helemaal.. maargoed, zal dr niet meer op reageren verder hoor, denk dat t onderwerp niet helemaal aan mij besteed is ofzo

[JS]

Je heb de plicht om te leven zolang je dat voelt.

Er kunnen talloze redenen zijn waardoor die plicht om te leven afneemd, daar tegenover kan de plicht ook toenemen. Het is misschien meer een vrijwillige verplichting. De defenitie van plichte is voor iedereen anders en onderworpen aan een groot aantal persoonlijke criteria. Je kan iemand die de plicht niet meer voelt, de verplichting opleggen.

[achachnounou]

2005 was dit hier kennelijk een onderwerp. Nu, 20 jaar later, zoek ik op termen als 'leefplicht', 'bestaansplicht', 'levensplicht', plicht om te leven en ik krijg resultaten als 'leerplicht', 'bestaansrecht' en 'levenslicht' (de laatste vooral christelijk).

Helaas lees ik vooral antwoorden van mensen die iets 'vinden' en dan met name reageren vanuit de positie van nabestaanden. De laatste reactie hierboven van Anonymous d.d. 25 mrt 2005, 20:31 sluit als enige aan bij mijn positie. Als depressiepatiënt worstel ik al decennialang met het leven en het is zwaar, soms bijna niet te doen. Wie niet aan depressie lijdt, heeft geen idee wat het is. Hou je oordelen en je mening dus alsjeblieft voor je. Ik leef nog vanwege mijn dierbaren, ik doe het voor hen. Maar ik ervaar het als onrecht dat het geen vrij onderwerp is om over van gedachte te wisselen. Want door het als onrecht of zelfs een misdaad tegenover nabestaanden te bestempelen, belast je hen ook alleen maar extra. Mocht je tenslotte overlijden aan je depressie (want dat is wat beëindiging van je eigen leven is) dan kunnen je nabestaanden er in het licht van de heersende moraal en het taboe op het onderwerp er ook alleen maar in die termen op terugkijken: jij hebt het ze aangedaan.

Feitelijk en praktisch is er wel degelijk een leefplicht. Hulp bij zelfdoding is verboden. Middelen om op een zachte manier een einde aan je leven te maken kun je alleen verkrijgen via moeilijk begaanbare wegen. De enige uitweg is vaak gruwelijk, zoals van een hoogte springen, ophanging of voor een trein springen. Dat wordt veroorzaakt door al dat gemoraliseer van buitenstaanders die menen er een mening over te mogen hebben voor een ander. Want het is opgelegd. Ik moet er zijn doordat en omdat het een onbespreekbaar onderwerp is en doordat er geen ruimte is in de maatschappij om het erover te hebben dat je niet leven wilt zonder naar 113 verwezen te worden.

Want, beste mensen, ik had er liever nooit willen zijn en ik WIL er niet zijn en toch moet ik. Dat moet ik van jullie, de tegenstanders van een vrijwillig levenseinde. En natuurlijk weten jullie het zo te lullen dat ik fout bezig ben en jullie ontlenen je recht van spreken aan het feit dat jullie de overgrote meerderheid zijn. Door jullie kan ik het ook niet vrijuit bespreken met mijn nabestaanden. Er is geen weg om samen met hen toe te leven naar wat voor mij verlossing van een ongelooflijk nare lijdensweg zou betekenen op en manier die het ook voor hen veel beter te verwerken zou maken dan wanneer ik op een dag onder druk van mijn ziekte alsnog een van de gruwelijke manieren kies die voor hen dan onverwacht zal zijn.

Depressie is onbekend bij de meeste mensen. Het woord 'depri' wordt misbruikt. Men kent het woord, heeft het erover zonder te weten wat het is. Zelfs behandelaren die er niet aan lijden, behandelen wat ze niet kennen. Ik noem het 'levenslustziekte' of 'auto-immuunziekte'. En het is niet van 'de geest', 'psychisch' of 'iets tussen de oren'. Mensen die dat zeggen, weten niet waarover ze het hebben. Maar ja, zo maak je het gemakkelijk. Je hoeft je er dan niet om te bekommeren. 'Kijk naar buiten, de zon schijnt' en zelfdoding is een foute daad. Nee, mensen, zo is het niet. Depressie zit in je hele lijf, in je gestel, in wie je bent, in hoe je er bent. Het vreet je van binnenuit op, drukt je neer, teert je uit. Het zit in elke cel van wat jezelf als organisme. Het is lichamelijk, heeft te maken met stofwisseling, eiwitten, hormonen. "De geest' bestaat niet. We zitten hier in een science forum, laten we geen onzin vasthouden. Ik proces als celsysteem en daarin is iets verstoord waardoor ik depressiepatiënt ben. Waarom bestaat dat woord officieel niet en wel woorden als 'suikerpatiënt' en 'kankerpatiënt'? Waarom wordt er niet gezegd dat iemand kanker is en wel dat iemand depressief is? Als je lijdt aan depressie, bén je niet je ziekte, je hebt het, je lijdt eraan.

Iemand die kanker krijgt, wil veelal genezen, heeft er alles voor over en laat zich vaak tot ver voorbij realistische mogelijkheden behandelen. Prima en begrijpelijk. Dat ook mensen met depressie dat doen, daar is nauwelijks oog voor en als een depressiepatiënt tenslotte overlijdt, dan wordt het als 'keuze' bestempeld en moreel veroordeeld.

Mijn antwoord op de vraag: ja er is wel degelijk een leefplicht, opgelegd door de overgrote meerderheid van de medemensen van eenieder. Zoals alle plichten (en ook rechten) bestaan ze door wat mensen elkaar opleggen (of toekennen). Het antwoord is dus helemaal niet ethisch van aard, het is iets wat je kunt nagaan door het te bezien als hoe het kennelijk werkt. Het topic zou moeten worden verplaatst naar een meer wetenschappelijke rubriek. Dat zou al een klein begin van erkenning zijn van de nood van mensen die worstelen met hun plicht om te leven.