wnvl1 schreef: ↑di 04 nov 2025, 22:38
De grens van dit gebied wordt de evenementenhorizon genoemd.
ging iets fout met citeren. (maar readonly nu) dus welk weer hoop toolfighting vanavond
dus moet zijn
ik weet niet of dat vlaams is maar evenementen zijn bij mij popconcerten en dat soort dingen. ik neem aan dat die niet gehouden worden op de 'warnemingshorizon' hoewel voor wetenschappers de warneminghgorizon natuurlijk wel een groot evenement is.
uit het engels wordt 'event ' (gebeurtenis) blijkbaar vertaald naar 'evenement' een popconcert is inderdaad een evenement en een event, maar een event horizon is denk ik geen evenement in dat opzicht dus vrees ik dat we een vertaalprobleem hebben in AI ?
Inderdaad een vertaal probleem. Eventhorizon of waarnemingshorizon. Ik had daarvoor ook al een paar andere vertaalproblemen in de definitie, maar over deze had ik overgekeken.
Bij het opstellen van mijn bijdragen maak ik regelmatig gebruik van AI als hulpmiddel voor analyse en formulering
HansH schreef: ↑di 04 nov 2025, 23:41
als je het zo stelt dan is de ART dus niet compatible met 'Hawking straling. klopt jouw stelling dan wel? of ontsnapt die hawking straling niet toch zodanig dat het niet de ART dwarsboomt?
ART en QFT zijn beide effectieve theorieën in hun domein. Hun incompatibiliteit bij extreme omstandigheden betekent niet dat ze verkeerd zijn, maar dat ze niet het volledige plaatje geven. ART werkt in zijn regime, maar geeft geen fundamentele beschrijving van ruimte-tijd op de Planck-schaal. Effectief wil hier zeggen: “goed genoeg om waarnemingen te beschrijven, maar mogelijk een afgeleide van een diepere theorie.” Ook QFT is effectief: bijvoorbeeld, het Standard Model werkt tot zeer hoge energieën, maar het zegt niets over zwaartekracht, donkere materie, of wat er op Planck-schaal gebeurt. Ook hier geldt: QFT is niet fundamenteel, maar een zeer succesvolle benadering.
Ze zijn als twee stukken van een puzzel die elkaar overlappen, maar nog geen complete kaart van het universum vormen. Bij singulariteiten zijn ART en QFT niet compatibel, omdat beide theorieën effectief zijn binnen hun eigen domein en beide falen op de extreme schalen waar de singulariteit optreedt. Daar is een diepere, fundamentele theorie nodig.
Bij het opstellen van mijn bijdragen maak ik regelmatig gebruik van AI als hulpmiddel voor analyse en formulering
HansH schreef: ↑wo 05 nov 2025, 00:21
prima. geen probleem, maar ik vond het zo'n leuke indruk geven dat je een popconcert kunt houden op een eventhorizon georganiseerd door AI.com
Als het een groot zwart gat betreft, zou dat wel moeten lukken, denk ik.
Bij het opstellen van mijn bijdragen maak ik regelmatig gebruik van AI als hulpmiddel voor analyse en formulering
Ik maak me wel de bedenking dat als je stil wil staan juist op de waarnemingshorizon, je een tegenkracht nodig hebt die de zwaartekracht precies opheft. De benodigde stuwkracht zou oneindig groot zijn als je precies op de waarnemingshorizon probeert te blijven. Als je een concert zou organiseren dan zou het podium wel mee in het zwart gat moeten vallen. Voor een verre waarnemer wordt het concert eerst roodachtig, dan donkerder, en dan praktisch onzichtbaar. Denk er ook aan dat geluidsgolven een medium nodig hebben (lucht, gas, etc.). In de buurt van een zwart gat is er geen stabiele atmosfeer alleen ijl plasma of vacuüm. Je gaat dus zelf een medium moeten voorzien dat mee in het zwart gat valt.
Bij het opstellen van mijn bijdragen maak ik regelmatig gebruik van AI als hulpmiddel voor analyse en formulering
Hoi Hans, onze conversatie liep een beetje vast over het vermeende ontsnappen van materie of straling vanuit een zwart gat, wat evenmin tegengehouden wordt door "Hawking's horizon"; waarna door mede- reageerders hierbij zelfs over evenementen werd gefilosofeerd. (wel interessant hoor!)
Wat ik echter oorspronkelijk bedoelde is dat er met de steeds verfijndere methodes meer en meer -van Newton afwijkende- astrofysische interacties werden geconstateerd, die alleen nog te vangen waren met donkere materie/energie en allerlei mogelijke en onmogelijke variaties van zwarte gaten e.d.
Ik haalde daar alleen de oorspronkelijke definitie van (hypothetische)zwarte gaten bij, waaruit helemaal niets kan ontsnappen.
Ik bedoelde met mijn inbreng alleen maar of de oorzaken van al die Newtonse afwijkingen niet alleen gezocht moeten worden in hypothetische en metafysische objecten, het lijkt zo langzamerhand wel een religie.
Nog even voor de geinteresserden over het kleine broertje van zwarte gaten, donkere energie; deze houdt zich evenmin aan zijn oorspronkelijke hypothetische eigenschap dat deze verantwoordelijk zou zijn voor het (versneld) uitdijen van het heelal.
In de hiervolgende link van Govert Schilling : https://www.allesoversterrenkunde.nl/ac ... ats-van-t/
blijkt dat het heelal helemaal niet zo snel meer aan het uitdijen is.
En wat is de verklaring voor dark energy? Dat zou dan een kracht buiten ons universum moeten zijn toch (aka wellicht een ander universum)? Wat zou het anders moeten zijn?
R_Bena schreef: ↑do 06 nov 2025, 19:39
Het universum dijdt dus steeds minder snel uit?
Afwachten of dit bevestigd wordt.
Tot eind jaren negentig dachten astronomen dat het universum steeds langzamer uitdijde. Dat leek logisch, want de zwaartekracht van alle materie in het heelal zou de uitdijing moeten afremmen. In 1998 kwam daar echter een grote verrassing: twee onafhankelijke onderzoeksteams ontdekten, door het bestuderen van verre supernova’s, dat de uitdijing van het heelal juist versnelt. In de eerste paar miljard jaar na de oerknal ging de expansie inderdaad langzamer door de zwaartekracht, maar sinds ongeveer vijf miljard jaar geleden dijt het universum steeds sneller uit. Het is dus niet zo dat de uitdijing steeds minder snel gaat — het tegenovergestelde is waar.
Die versnelde expansie schrijven we toe aan iets dat kosmologen donkere energie noemen. Wat donkere energie precies is, weten we nog niet. De meest geaccepteerde verklaring is dat het te maken heeft met een eigenschap van de ruimte zelf. Volgens Einsteins ART kan de lege ruimte een eigen energiedichtheid hebben, ook al lijkt die leeg. Die energie oefent een soort afstotende druk uit die de ruimtetijd uit elkaar drukt. In dat geval is donkere energie geen kracht die van buiten het universum komt, maar een intrinsieke eigenschap van het universum zelf. Elke kubieke meter van de lege ruimte bevat dan een minuscule hoeveelheid energie die constant blijft, zelfs als het universum groter wordt. Deze verklaring wordt beschreven met de zogenoemde kosmologische constante, die Einstein al in zijn vergelijkingen had opgenomen.
Er bestaan ook alternatieve theorieën. Sommige natuurkundigen denken dat donkere energie geen constante is, maar een dynamisch veld dat langzaam verandert in de tijd — dit idee wordt “quintessence” genoemd. Anderen vermoeden dat onze huidige theorie van de zwaartekracht op kosmische schaal niet helemaal klopt en dat de waargenomen versnelling het gevolg is van een nog onbekende aanpassing aan Einsteins wetten. Maar het staat je natuurlijk vrij om nog andere verklaringen te zoeken...
Bij het opstellen van mijn bijdragen maak ik regelmatig gebruik van AI als hulpmiddel voor analyse en formulering
Skycenter schreef: ↑di 04 nov 2025, 16:20
De foto's vind ik steeds met de zoekterm "black hole loses matter".
Maar onze melkweg heeft een onzichtbaar of bijna onzichtbaar zwart gat dacht ik.
Zou een zwart gat dat materie verliest niet het gevolg kunnen zijn van 'gelimiteerde massa of materie' waardoor het inderdaad materie gaat verliezen aan twee kanten? Bijvoorbeeld na fusie van meerdere sterrenstelsels.
Ok, op "black hole loses matter" zoeken kan ik geen foto vinden. Maar zwarte gaten zelf (geen accretie schijf of jets, die soms bij het zwarte gat meegerekend worden) kunnen geen materie verliesen, wel massa-energie. Via Hawking straling of via zwaartekrachtsgolven bij een merger.
Zwarte gaten zijn altijd, per definitie onzichtbaar (niet waarneembaar aangezien niets uit een zwart gat kan komen).
Je kunt alleen de optische zwaartekrachts-effecten eromheen zien.
Bij het zwarte gat van ons melkweg wordt de postie, massa en andere eigenschappen bepaald door hoe sterren eromheen draaien, bijvoorbeeld:
Wat uitgewerkt wordt met vanalles, bijvoorbeeld:
Maar dus nee, massaverlies is geen gevolg van 'gelimiteerde massa of materie'. Al was er eens een theoretische limiet voor de massa van een zwart gat bepaald, maar dat blijkt geloof ik niet juist te zijn.
Maar "materie verliezen aan twee kanten"?
Bedoel je misschien dit soort "foto's":
De twee belangrijkste gebieden die DESI heeft waargenomen, boven en onder het vlak van onze Melkweg.
Cr: DESI
Puzzels
