Op zoek naar de ark van Noach
Van de eeuwige sneeuw van de Ararat tot onder de golven van de Zwarte Zee
Eén van de beroemdste bergen op Aarde is de Ararat. Dankzij het zondvloedverhaal en het stranden van Noachs ark op de berg kennen miljarden mensen deze berg. Het zondvloedverhaal komt in zeer uiteenlopende versies bij sterk verschillende culturen voor. Het Gilgamesh-epos van de Babylonische beschaving bewijst al dat voor de introductie van het Christendom het verhaal in een bepaalde versie bekend was. De grote wereldreligies zoals het christendom en islam situeren het stranden van de ark van Noach beiden in het oosten van het tegenwoordige Turkije. Maar de Bijbel en de Koran zijn het er niet over eens welke berg de ankerplaats werd voor Noach en zijn boot vol met dieren. Het verhaal van de ark van Noach op de Ararat zorgt al voor 180 jaar opwinding onder wetenschappers en avonturiers. Christelijke fundamentalisten in de Verenigde Staten willen nu voor de zoveelste keer een expeditie uitrusten om de ark van Noach, naar hun zeggen in de buurt van een gletsjer bij de top, te lokaliseren.
"In het hart van Groot Armenië ligt een hoge berg, waar men van zegt dat Noachs ark er gestrand is. De berg is zo breed en lang dat het meer dan twee dagen duurt om rond de berg te trekken. Op de top ligt de sneeuw zo diep gedurende het hele jaar dat niemand er op kan klimmen."
Marco Polo circa 1295 na Christus
(bron : The mountains of Turkey Karl Smith)
Luthers fout?
Gletsjer op de Ararat
De Ararat is een 5137 meter hoge uitgedoofde vulkaan in het noordoosten van Turkije, bij de grens met Armenië. Van de top die met een aantal gletsjers is gekroond heb je een weids uitzicht over de Anatolische hoogvlakte. De hellingen en hoogvlakte rondom de Ararat wordt tegenwoordig bewoond door Koerdische nomaden die er hun vee weiden. Tot de Eerste Wereldoorlog bewoonden de Armeniërs deze streek. Het gebied maakte toen weer deel uit van het Russische tsarenrijk. Gedurende de Eerste Wereldoorlog werden na de ineenstorting van het Russische keizerrijk door de Communistische Revolutie, de Armeniërs verdreven door de Turken. Door die Armeense geschiedenis van de ark van Noach begint al de verwarring. Strandde de ark van Noach wel op de Ararat? Fundamentalistische christenen die letterlijk vasthouden aan de Bijbelvertalingen zullen daar niet aan twijfelen. Maar in het archief van Xtreme Magazine vinden we in een jaarboek uit 1899, 'Zeitschrift des Deutschen und Österreichischen Alpen-Vereines', een artikel dat uitvoerig de expedities tot die tijd naar de Ararat behandelt. "Het is bekend dat volgens de Bijbelse en Armeense legende de ark van Noach op de top van de Ararat strandde omdat dit hoogste punt van Armenië als eerste als vast land opdook toen de wateren van de zondvloed zich begonnen te verminderen. Maar het is over het algemeen niet bekend dat de Hebreeuwse sage van de zondvloed niet zoals onze Bijbel van het gebergte Ararat spreekt maar van de bergen van Ararat, dat betekent men spreekt over de bergen in het land van Ararat. In latere tijden werd dat de bergketen, die het land Ararat in het zuiden begrenst, maar vooral de hoogste top werd die naam gegeven. Deze verkeerde overdraging van de naam heeft z'n grond in de onnauwkeurige vertaling van Luther. Want het is bijna zeker dat gebaseerd op een rij Armeense en andere auteurs men kan bewijzen dat tot de 10e eeuw de huidige berg Ararat in geen verbindtenis stond tot de zondvloed. Pas daarna is het Armeense geestelijken en vooral de patriarch van het klooster van Etschmiadsin gelukt de zienswijze van de stranding van de ark van Noach op de Ararat-top te laten inburgeren."
(Der Ararat Max Ebeling, vertaling Xtreme Magazine)
"De kolken der waterdiepte en de sluizen des hemels werden toegesloten en de regen uit de hemel hield op, en de wateren vloeiden gestadig van de aarde weg. Aldus namen de wateren na verloop van honderd vijftig dagen af. En in de zevende maand, op de zeventiende dag der maand, bleef de ark vastzitten op het gebergte van Ararat."
Bijbel, Genesis
(vertaling Het Nederlandsch Bijbelgenootschap 1973)
Fundamentalisten op de Ararat
Gravure van Gustave Dore
Naast deze kritische zienswijze voert de auteur Max Ebeling, die in 1897 al de vulkaan beklom, een hele rits expedities op die al vanaf 1829 de berg hebben beklommen en onderzocht. In 1899 kon er geen ark worden gevonden. In 2000 blijft dat nog steeds zo. Zelfs Nederlandse klimmers hebben de Ararat, inmiddels al jaren geleden, in de winter per ski bedwongen. De berg is nu eenmaal zo makkelijk te beklimmen dat onderzoek naar de ark geen groot probleem is. Het probleem tegenwoordig is dat het moeilijk is een vergunning te krijgen van de Turkse overheid voor een beklimming of onderzoek. Dat komt omdat de vulkaan in een politiek gevoelig gebied ligt: aan de grens met de niet echt vriendschappelijke buurstaat Armenië en het Iran van de mollahs bovendien wordt de streek bewoond door soms opstandige Koerden. Toch is het verhaal van de ark op de berg sterker dan alle expedities die er al tevergeefs geweest zijn. Telkens weer duiken verhalen, getuigenissen en soms foto's op die het bestaan van de ark op de Ararat moeten bewijzen. Op de website van een Amerikaanse expeditie die in 2001 het gelijk van de Bijbel wil bewijzen vinden we veel informatie en interne strijdpunten tussen de christenlijke arkzoekers. Ze noemen zich gelukkig met enige gezonde zelfspot ook wel 'arkologisten'! Een team van 14 Amerikaanse en Turkse wetenschappers wil met behulp van een helikopter en geavanceerde apparatuur die objecten onder de bodem kunnen opspeuren de ark proberen te vinden. Het project lijkt op een merkwaardige symbiose van Amerikaanse oerconservatieve Christenen en de high tech wereld. De zienswijze bewijzen die zegt dat het leven op Aarde niet volgens Darwins evolutietheorie is ontstaan maar geheel en al volgens de letter van de wet van de Bijbel. De geschiedenis van de Aarde is volgens deze fundamentalisten niet miljarden jaren oud maar slechts enkele duizenden jaren. Rond 4500 voor Chritsus strandde volgens deze gelovigen de ark op de Ararat en bevolkten mensen en dieren weer de Aarde.
Op de website van de expeditie worden uitvoerig verhalen beschreven van mensen en bijvoorbeeld piloten die zeggen dat ze eens de ark van Noach op de berg hebben gezien. Maar tot nu toe is het enige echte 'bewijs' van de ark van Noach een kleine miniatuur ark die op de top van de vulkaan staat en stamt uit de laat twintigste eeuw! In 1959 maakte de Turkse luchtmacht een foto van iets dat op een boot lijkt zo'n 17 mijl ten zuiden van de Ararat op ongeveer 2000 meter hoogte. In de jaren tachtig is naar dat object onderzoek gedaan door uiteraard weer Amerikanen! Sluitend bewijs van het vinden van de ark was er niet maar de stammenstrijd op de website tussen de 'arkologisten' is wel heel amusant! We zijn, zo mag blijken, als redactie nogal sceptisch over het bestaan van de ark op de Ararat. Toch hopen we dat nog lang expedities op de Ararat op zoek gaan naar de ark. Het is nu eenmaal een goed verhaal en avontuur! Overigens hebben diegenen die de Koran volgen de ark ontdekt bij Mount Judi, ten zuiden van de Ararat. Op de arksearch.com website vind je ook alle informatie waarom dat volgens Amerikaanse christenen niet waar kan zijn. Tsja, het is maar hoe je er naar kijkt. Uit het Xtreme-archief blijkt dat de Bijbelvertaling wel eens het probleem kan zijn. Voer voor arkologisten!
"Unto Mount Nisir came the vessel, Mount Nisir held the vessel and let it not budge ... When the seventh day came, I sent forth a dove, I released it; It went, the dove, it came back, As there was no place, it came back. I sent forth a swallow, it came back, As there was no place, it came back. I sent forth a raven, I released it; It went, the raven, and beheld the subsidence of the waters; It eats, it splashes about, it caws, it comes not back."
Gilgamesh epos Babylonische beschaving, rond 700 voor Christus, gevonden in spijkerschrift op kleitabletten
(bron
www.arksearch.com)
De wetenschap slaat terug
Laten we afsluiten met de meest wetenschappelijke verklaring voor de zondvloed. De ontdekker van de scheepswrakken van de Titanic en Bismarck, Bob Ballard, heeft met een onderzoeksschip en onderwaterrobots de Zwarte Zee-kust van Turkije en Rusland bestudeert. Hij komt met de gewaagde theorie dat in de laatste IJstijd-periode de kusten van die gebieden droog lagen en de Zwarte Zee een zoetwatermeer was dat niet in verbinding stond met de Middellandse Zee. Toen het ijs begon te smelten steeg ook het niveau van de Middellandse Zee. Het water werd nog tegen gehouden door de barrière van de huidige Straat van Bosporus (Istanboel). Op een gegeven moment doorbrak het water die natuurlijke dam en spoelde het als een vloedgolf het gebied binnen waar mensen woonden als boeren. De bewoners moesten vluchten naar hoger gelegen gebieden om niet te verdrinken. Ballard heeft met zijn oceanografische expeditie al bewijzen teruggevonden van oude kustlijnen die nu onder de zee liggen. Ook is komen vast te staan dat de Zwarte Zee pas 7000 jaar geleden is ontstaan. Hij hoopt deze zomer ook resten van bewoning te vinden. Zo zijn we dankzij het zondvloedverhaal afgedaald van de besneeuwde Ararattop naar de bodem van de Zwarte Zee!
Bron:
http://www.xtreme.nl/land/nieuws/index_lan060800.shtml