Eeuwigheid

[Spitfire28]

Wat nu als je het ontstaan van het universum als beginpunt neemt en ervan uitgaat dat daarvoor niets was, dan is er wel een begin maar toch omvat het alles.

Maar dan kan er ook een einde zijn, als er dan daarna niets is. Maar ik vind het niets nog een moeilijker begrip dan de eeuwigheid, dus daar kan ik echt niet over meepraten.

eigenlijk is eeuwigheid ook relatief

bv Ik geloof niet in een leven na de dood : als ik sterf zal er nadien eeuwig 'niets' zijn vanuit mijn perceptie

voor degenen die verder leven is er wel nog 'iets'

bovendien is het 'niets' niet altijd eeuwig, want voor de big bang was er niets en op het moment van de big bang ontstond 'iets', waardoor het 'niets' in dit geval niet eeuwig is (indien de big bang theorie juist is natuurlijk)

dus het hangt er gewoon vanaf hoe je het bekijkt

[alinda]

Wat ik probeer te beredeneren is dat eeuwigheid afhangt van hoe je er tegenaan kijkt. Een ander voorbeeld. Neem een mensenleven (dit heeft duidelijk een begin en een eind). Iets wat je hele leven duurt kan je opvatten als iets wat voor jou een eeuwigheid duurt.

eigenlijk is eeuwigheid ook relatief

bv Ik geloof niet in een leven na de dood : als ik sterf zal er nadien eeuwig 'niets' zijn vanuit mijn perceptie

voor degenen die verder leven is er wel nog 'iets'  

bovendien is het 'niets' niet altijd eeuwig, want voor de big bang was er niets en op het moment van de big bang ontstond 'iets', waardoor het 'niets' in dit geval niet eeuwig is (indien de big bang theorie juist is natuurlijk)

dus het hangt er gewoon vanaf hoe je het bekijkt

Dat is natuurlijk zo, maar ik vraag me juist af of er een objectieve eeuwigheid is onafhankelijk van onze waarneming.

[Nietzz]

Om even een balletje op te gooien:

Tijd = ruimte. Tijd is voor ons een moeilijk te beredeneren iets, omdat wij beperkt zijn in onze beweging in de tijd - die is rechtlijnig.

Voorts:

Eeuwigheid van tijd = eindeloosheid van ruimte; eeuwigheid voor ons betekent dus dat ruimte in de vierde dimensie (tijd) eindeloos is.

[Tussen haakjes:

Voor een 5-dimensionaal wezen (1 tijd-dimensie (niet te verwarren met onze tijd-dimensie, deze hoeven niet overeen te komen), 4 ruimte-dimensies) zal over tijd als vijfde dimensie denken zoals wij over tijd als 4e dimensie denken, maar zijn vierde dimensie zal niet verschillen van onze drie ruimtedimensies, in de zin dat hij even vrij in deze dimensie kan bewegen als wij in de overige drie. Dwz.: als zijn vierde ruimtedimensie onze tijd is, kan dit wezen vanuit ons geredeneerd tijdreizen.]

Denken over oneindige tijd = denken over oneindige ruimte. Kan ruimte oneindig zijn?

Wat voor ons 'begin' is, is voor ons onbereikbaar, wat wij noemen 'voorbij'. Dat zegt niets over de tijd (oftewel, die vierde ruimte-dimensie die wij tijd noemen), en het al dan niet verschrijden daarvan, dat zegt enkel wat over onze beweging door de vierde dimensie: dat deze beweging rechtlijnig is.

Tijd is een menselijk begrip. Voortschrijden van de tijd is niets meer dan bewegen door de vierde dimensie in een recht, onomkeerbare lijn.

[alinda]

Om even een balletje op te gooien:

Tijd = ruimte.

Hier kan ik me nou niks bij voorstellen.

[Nietzz]

Stel het je zo voor:

Wij hebben 3 ruimtedimensies, waarin wij ons fysiek kunnen bewegen.

Wij 'bewegen' ook in de tijd; tijd is de vierde dimensie. Omdat wij in een 3d wereld leven kunnen we deze dimensie niet waarnemen zoals de andere drie; in deze vierde dimensie kunnen wij ons niet vrij bewegen, maar rechtlijnig: het is de tijd, waarin wij alleen maar vooruit kunnen bewegen.

Ik kan het eigenlijk niet duidelijker zeggen, en ik denk dat de essentie vand dit soort dingen ook juist ís dat wij het ons niet zo goed kunnen voorstellen, maar misschien helpt het.

Ik heb een beetje een beeld gevormd door de relativiteitstheorie, maar een expert ben ik natuurlijk ook zeker niet...

[p__]

Hier zijn wat uitspraken van beroemde wetenschappers:

"This distinction between past, present, and future is only an illusion"

-Albert Einstein

"Ultimately, all moments are really one. Therefore now is eternity"

-David Bohm, Physicist

"I still believe the universe has a beginning in real time, at the big bang. But there's another kind of time, imaginary time, at right angles to real time, in which the universe has no beginning or end."

-Stephen Hawking, Lucasian Professor, Cambridge

Samengevat:

Most people assume that the big bang theory indicates that the existence of the universe has a beginning, but as the renowned physicist Stephen Hawking recognizes, what we call time exists within a greater timeless existence.  Like a story in a book, the passage of time has a beginning and an end, and yet each moment of our lives exists forever, in the same way the pages in a book exists apart from the story.  

Most people are surprised to learn that all the greatest physicists such as Hawking, Albert Einstein, Richard Feynman, and David Bohm, all firmly concluded from their science work that the universe exists timelessly. Everything that we know in time is a product of timelessness. Our universe is part of a permanent and unchanging landscape. So then what is the timeless universe like?http://everythingforever.com/

[josn]

Stel het je zo voor:

Wij hebben 3 ruimtedimensies, waarin wij ons fysiek kunnen bewegen.

Wij 'bewegen' ook in de tijd; tijd is de vierde dimensie. Omdat wij in een 3d wereld leven kunnen we deze dimensie niet waarnemen zoals de andere drie; in deze vierde dimensie kunnen wij ons niet vrij bewegen, maar rechtlijnig: het is de tijd, waarin wij alleen maar vooruit kunnen bewegen.

Ik kan het eigenlijk niet duidelijker zeggen, en ik denk dat de essentie vand dit soort dingen ook juist ís dat wij het ons niet zo goed kunnen voorstellen, maar misschien helpt het.

Ik heb een beetje een beeld gevormd door de relativiteitstheorie, maar een expert ben ik natuurlijk ook zeker niet...

Ik ben het niet eens dat we enkel vooruit in de tijd kunnen bewegen.

Wat doe je dan met voorspellingen, regressiehypnose?

Het bestaan van kringprocessen duidt op een steeds trgkomend verband tussne verleden en toekomst. Feit dat het terugkomend is wil zeggen dus ook in de richting toekomst-> verleden.

Naar mijn mening kan je de 'ervaring' zien in een stelsel van verschillende parallelle en niet-parallelle universa. Die elk op zich eeuwig zijn in tijd en in ruimte. Je zou een universum kunnen vergelijkne met een ring. Die ring is oneindig rond. Hang er een 2de ring aan. die twee ringen kan je oneindig rond elkaar draaien en elke oneindig rond gaan. Zo kan je verschillende ringen van verschillende groottes en diktes aan elkaar hangen.

Nu denk ik, is het de geweldige gave van de mens om van de ene ring op de andere te springen. Zoveel als men wil, en op zoveel tegelijk als men wil. (aja, tegelijk, tuurlijk )

Het enige wat ons tegenhoudt is onze gebondenheid aan onze ervaring op die ring op dat moment. (nu, laat ons zeggen) We kijken niet verder dan onze neus lang is, nochtans slapen en voorspelling zijn even normaal, alleen is slapen makkelijker rationeel te verklaren ('zogezegde chemische reacties in de hersenen'), dan voorspellingen ('toeval'). Toeval? toeval bestaat niet! (zie hierboven)

Djee, ik kan echt geen duideljik gestructureerde tekst schrijven he.

[Kyran]

'Eeuwigheid' bestaat in ieder geval in woord en gedachten.

De gedachte reikt volgens mij niet verder dan ''geen tijd'', waar wij volgens mij geen volmaakt idee van hebben, aangezien ons denken aan tijd is gebonden.

Het eeuwigheidsgevoel komt nog het beste naar voren bij verveling. Denk aan de uitspraak ''hoe kom ik in de dag door?'' en ''het leek wel een eeuwigheid te duren''. En natuurlijk bij liefde ''de tijd leek stil te staan'', maar hier spreekt de leek

[PNCO]

Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik uit kom op de conclusie dat er slechts een opeenvolging van Nu-momenten zijn.. Het verleden is namelijk altijd een verzinsel voortkomend uit onze herinneringen (wat dus slechts een concept van de werkelijkheid is, niet de werkelijkheid zelf). Hetzelfde geldt voor de toekomst. Je kunt in mijn optiek namelijk alleen iets zeggen over dit moment, wat ook voortkomt uit wat de beroemde wetenschappers hebben gezegd (in de quotes hier vlak boven).

"This distinction between past, present, and future is only an illusion"

-Albert Einstein

"Ultimately, all moments are really one. Therefore now is eternity"

-David Bohm, Physicist

Het probleem met deze quotes, is dat je eigenlijk boven/buiten de tijdgrenzen moet (hebben ge)staan om hier een goed beeld van te kunnen vormen. Dit lukt mij zo af en toe, wanneer ik niet word afgeleid door tijdsdruk. Ik hou er dan ook serieus rekening mee dat dit leven (afgescheiden van de eeuwigheid) een illusie is.. Misschien dat ik ooit bewijs hiervoor kan vinden..

[Zep]

Ik hou er dan ook serieus rekening mee dat dit leven (afgescheiden van de eeuwigheid) een illusie is.. Misschien dat ik ooit bewijs hiervoor kan vinden..  

Laat me even weten als je dat bewijs gevonden hebt, ik zoek die namelijk ook al langer

Om op het leven in het "nu" terug te komen, daar heb ik iets voor bedacht: Het "nu" is het leven/bestaan op een continu veranderende grens van verleden en toekomst. Wat ik nu uitspreek was een moment daarvoor toekomst en na uitspraak meteen weer verleden.

Het heden is in mijn filosofie daardoor "tijdloos".