Toekomst van ruimtevaart

[fatjohn]

Zal men in de toekomst gebruik kunnen maken van kernexplosies waaruit men energie kan halen om een ruimteschip te laten versnellen?

Ik heb namelijk enkele teksten gelezen over nanocarbondraden en dat zou zo'n 2000 maal zo sterk zijn als staal. Misschien vervormt het wel niet bij een kernexplosie.

[Ger]

Meer info graag.

[made in flanders]

Misschien dat ik wat kan verduidelijken.

fatjohn bedoelde waarschijnlijk het volgende. Er zijn plannen of thoerien om een ruimteschip voort te laten bewegen door erachter steeds explosies te maken, bij voorkeur kernexplosies (die zijn natuurlijk het beste, hebben meer kracht) Als ik mij niet vergis zou je dan bijna een vierde van de lichtsnelheid kunnen bereiken. Een mooie snelheid.

Maar ik persoonlijk denk niet dat zoiets echt mogenlijk zal zijn in de toekomst, ik geloof dan eerder dat het principe van zonnestralen bundelen meer zal opleveren.

[Glacius]

Hoe lang wordt die snelheid vastgehouden na zo'n explosie dan?

[Raynor]

ik neem aan toch een hele tijd, omdat er relatief weinig weerstand is in de ruimte (ik heb een keer gelezen dat sondes iets van weerstand ondervonden, aantrekkingskracht van planeten misschien?). Een explosie op aarde vindt plaats op een vrij klein gebied, maar is dat gebied in de ruimte eigenlijk niet veel groter, waardoor planeten "beschadigd" kunnen worden door zulke explosies?

[fatjohn]

Maar zou het werkelijk kunnen dat nanotubes deze explosie kunnen weerstaan en alle kracht namelijk kunnen concentreren in één richting waardoor het ruimteschip dan een enorme snelheid kan halen?

[Glacius]

Wat moet ik me voorstellen bij een hele tijd? Een uur/dag/week/maand/jaar?

En de snelheid ligt dan rond de 70.000 kmps?

[fatjohn]

Wat moet ik me voorstellen bij een hele tijd? Een uur/dag/week/maand/jaar?

En de snelheid ligt dan rond de 70.000 kmps?

Als deze snelheid idd zo groot is dan zou het ruimteschip het zonnestelsel (baan van pluto) in een dag of twee verlaten. Ik denk dat de invloed van de zwaartekracht van de zon hier niet echt een grote rol zou spelen dan. Dit kan je natuurlijk berekenen met de gravitatieformule: g.m1.m2/r^2 dacht ik. Ik verwacht dat de snelheid minimaal nog 50000 km/s zou zijn en dat dit verder zeer gestaag zou afnemen en dat dan de mogelijkheid bestaat dat Proxima centauri (4,5 lichtjaar) binnen de 30 jaar zou bereikt worden. Mss zullen ze wel gebruik maken van meerdere kernexplosies waardoor de snelheid even hoog blijft waardoor nog sneller gereisd kan worden. Dit zijn zorgen voor morgen. Eens we over de technologie beschikken kunnen we dat nog altijd uitrekenen.

[Ger]

Ik ben vooral geïnteresseert in die nanocarbondraden waar je het in de eerste post over had. Hun stevigheid is voorwaarde voor het hele systeem. Heb je er misschien meer info over?

[fatjohn]

Ik ben vooral geïnteresseert in die nanocarbondraden waar je het in de eerste post over had. Hun stevigheid is voorwaarde voor het hele systeem. Heb je er misschien meer info over?

Ik weet er ook niet veel over. Ik zou zeggen tik carbon nanotubes in op google en ga je gang. Ik dacht dat er vooral in japan aan gewerkt wordt maar dat huidige draaden niet langer zijn dan een paar centimeter

[eXorikos]

Dan zou die versnelling toch nog gestaag moeten gebeuren, want anders kan het menselijk lichaam die G-krachten toch niet aan.

[Glacius]

Of er uberhaupt ooit mensen in zouden kunnen, dat is de vraag ook nog eens, lijkt me...

[Unstablewarpfield]

Dan zou die versnelling toch nog gestaag moeten gebeuren, want anders kan het menselijk lichaam die G-krachten toch niet aan.

Net wat je zegt. Best leuk hoor, dat je met zo'n systeem bijv. 50000 km/s kunt halen. Zal allemaal best wel, maar je moet toch rekening houden met de tijd die je nodig hebt om deze snelheid te bereiken. Als dit al in twee dagen zou lukken dan zou dit een versnelling betekenen van 50000/(60x60x48) = 289 m/s^2 Dit staat gelijk aan ongeveer 30g... Zoiets houdt de mens nog geen minuut vol, laat staan 2 dagen.

Als je terug rekent naar een versnelling van 9,8 m/s^2 ofwel 1g dan kom je op een tijd van ongeveer 59 dagen uit.

Wat mij verder nog zorgen baart is hoe je met deze explosies een constante versnelling creeert. Stel je voor dat er steeds om de halve minuut explosies plaatsvinden. Hoe ervaren we dit in termen van g krachten? Het lijkt me zo dat je deze explosies ervaart als een "burn" voor wat Nasa bijv. een "trans lunar injection" noemt. Niet echt practisch als je om de 30 seconden van gewichtloos terug in je stoel gedrukt wordt toch? Please correct me if I'm wrong.

Ruimtevaart is altijd al gevaarlijk geweest en een lancering is niets anders dan een gecontroleerde bom die gecontroleerd ontploft, maar om nou met enkele duizenden waterstofbommen achter je rug richting the final frontier te vertrekken lijkt me geen goed plan...

-cheers-

[fatjohn]

nu mss nog niet, maar we hebben nog tijd. De technologie om nanotubes te ontwikkelen staat nog in zijn kinderschoenen.

Mss moeten we de energie ook niet gestaag gebruiken. Volgens de wet van de traagheid is hoe groter de massa hoe moeilijker het zal zijn om het ruimteschip te laten versnellen. Stel dat we binnen vijftig jaar in staat zijn een ruimteschip te bouwen dat ongeveer 10 maal zo groot is als het ISS. Dan zullen de g krachten mss niet zo fenomenaal groot zijn als je één kleine waterstofbom ontsteekt.

[fatjohn]

Wat ook kan is het volgende. Bij een explosie van een kernbom wordt alles weggeblazen é. Wat als het ruimteschip met een mechanische arm een kernbom achter zich laat wegdrijven. Als de kernbom op een bepaalde berekende afstand is verwijderd, dan wordt hij tot ontploffing gebracht en de alles vernietigende wind wordt dan opgevangen door een schild uit nanocarbondraden waardoor het schip weggeduwd wordt. Hierdoor kunnen de g-krachten ook gedrukt worden.