Wat maakt het uit als je dood bent

[Alexander Hartmans]

Mensen maken zich (wellicht terecht) druk over de toestand van hun familie, en de wereld waarin zij op dat moment nog in leven zijn. Stel je gaat op 15 mei 2009 dood, wat kan jouw het nog schelen wat er daarna gebeurt in jouw familie en of de wereld? Tenzij je gelovig bent en zal rondwaaien als geest. Maar als je dood bent ben je eenvoudig dood, niets meer en/of minder (mits je geloofd dat er leven is na de dood). Maar voor de logisch denkende mens houdt het op. Dit leven waarin iemand leeft is werkelijk zoals het is, het is echt. In dit leven maakt iets uit hoe men leeft, na de dood kom men elkaar niet meer tegen.

[Assassinator]

Maar als je dood bent ben je eenvoudig dood, niets meer en/of minder

dat weten we dus nog niet want we kunnen het niet checken, het neigt wel naar die kant maar we kunnen er nog niet veel met zekerheid over zeggen ik denk ook niet dat we dit ooit kunnen oplossen, ik laat it liever in vrede rusten zeg maar

[Johan2]

Stel je gaat op 15 mei 2009 dood, wat kan jouw het nog schelen wat er daarna gebeurt in jouw familie en of de wereld?

Wel eens van verantwoordelijkheid gehoord?

Heb je kinderen?

Ik mag hopen van niet!

[Alexander Hartmans]

Stel je gaat op 15 mei 2009 dood, wat kan jouw het nog schelen wat er daarna gebeurt in jouw familie en of de wereld?

Wel eens van verantwoordelijkheid gehoord?

Heb je kinderen?

Ik mag hopen van niet!

Waarom zou ik dat moeten hebben als ik dood ben. Ik leef nu. Ik kan na mijn dood niets meer veranderen. Ik kan nimmer verantwoordelijk of verantwoordelijkheid dragen als ik dood ben. Dus jouw vlieger gaat niet op.

[Karamelk]

Je leeft nu, kunt dus nu ook de periode na je dood overzien voor de mensen die achterblijven, en kan je daar dus nu verantwoordelijk voor voelen en je daarnaar gedragen. Als je dood bent is het te laat, dat ben ik met je eens.

[Alexander Hartmans]

Je leeft nu, kunt dus nu ook de periode na je dood overzien voor de mensen die achterblijven, en kan je daar dus nu verantwoordelijk voor voelen en je daarnaar gedragen. Als je dood bent is het  te laat, dat ben ik met je eens.

Alleen als je leeft kan je dingen mogelijk veranderen daarvoor kan je verantwoordelijk voor voelen, doch leeft iedereen zijn of haar eigen leven, familie of niet.

[Karamelk]

tja madonna zong het al he, "life is a mystery/everyone must stand alone", maar zong ze ook niet "in the midnight hour i can feel your power/just like a prayer you know i'll take you there" en "you're here with me, its like a dream/let the choir sing"? Affijn, doodgaan is nog geen sterven zeg ik altijd maar.

[Johan2]

Stel je gaat op 15 mei 2009 dood, wat kan jouw het nog schelen wat er daarna gebeurt in jouw familie en of de wereld?

Wel eens van verantwoordelijkheid gehoord?

Heb je kinderen?

Ik mag hopen van niet!

Waarom zou ik dat moeten hebben als ik dood ben. Ik leef nu. Ik kan na mijn dood niets meer veranderen. Ik kan nimmer verantwoordelijk of verantwoordelijkheid dragen als ik dood ben. Dus jouw vlieger gaat niet op.

De vraag "wat kan jouw het nog schelen wat er daarna gebeurt, betekent dat je vraagt wat het je vóór je dood kan schelen wat er ná je dood zal gebeuren, AH, niet of het je ná je dood nog wat kan schelen wat er dan gebeurt.

Mijn vlieger gaat dus wel op; zie ook Karamelk.

[Sjorssnors]

Als je tijdens het leven van de ervaringen uitgaat, en daar ook je denken door laat aansporen en mee laat voeren, tezamen met een wereld aan emoties die je onlosmakelijk nog uiten wil, kan dat niet een prettige gedachte zijn, lijkt me. Iemand die de wereld altijd naar rechtlijnige beredeneringen aanschouwt en beoordeeld, door bijvoorbeeld niet zichzelf te zijn, zal ook het aanzien van 'de dood' hoogstwaarschijnlijk een simpele beredenering geven. Bijvoorbeeld door te stellen dat misschien 'de hemel' wacht. Ik ga zelf volledig uit van het ervaren, en zou dan ook liever een langer leven beschoren blijven.

[Apeiron]

In dit leven maakt iets uit hoe men leeft, na de dood kom men elkaar niet meer tegen.

Maar is dit dan een reden voor ethisch gedrag? Zou je niet net zo goed kunnen zeggen:

"In dit leven maakt het niets uit hoe men leeft, na de dood komt men elkaar niet meer tegen''

Dit ontmoeten in de zin van een berechting van onze daden -of een hemel of een hel-.

[Henriette]

Vind het een beetje onzin om dit zo te stellen (topicstart). Waartoe denk je onze drang tot reproductie? Kennelijk is dat iets wat in onze aard ligt.

Ouderinstincten zijn zo sterk dat eigen leven er wel eens bij inschiet om dat van het jong te redden. (het enig echte altruisme.. of eigenlijk ook weer niet?)

Alle levende organisme zijn bezig met overleven over de dood heen... (in nageslacht dan)

[Marco van Woerden]

Een betere vraag zou zijn: Maakt het uit dat het niets/iets uitmaakt voor jou, wat er met jouw nabestaanden gebeurt als je dood bent? Duidelijk is dat het antwoord op deze vraag negatief moet zijn, omdat de nonchalance die in deze vraag besloten ligt zou zorgen voor anarchie, of in ieder geval het ophouden van de samenleving zoals wij dat kennen.

Bovendien is het zo dat het tweede gedeelte van de vraag, namelijk of het welzijn van de nabestaanden invloed op jou uitoefent als je dood bent (of dat jij invloed daarop zou kunnen uitoefenen, dat is in essentie toch waar je het over hebt mijns inziens), niet eens van een sluitend antwoord is te voorzien. De natuurwetenschap kan er in ieder geval niks mee.

We kunnen uitgaan van wat we weten, en dat is dat nabestaanden nabestaan.

[Alexander Hartmans]

De vraag "wat kan jouw het nog schelen wat er daarna gebeurt, betekent dat je vraagt wat het je vóór je dood kan schelen wat er ná je dood zal gebeuren, AH, niet of het je ná je dood nog wat kan schelen wat er dan gebeurt.  

Mijn vlieger gaat dus wel op; zie ook Karamelk.

Ik denk dat je het verkeerd heb begrepen. Je kan je niet verantwoordelijk voelen als je dood bent als de pleuris los breekt. Want! Je kunt de feiten die na jouw komen niet meer beinvloeden. De rijst de vraag: kun je in dit leven iets veranderen, voordat de pleuris los breekt. Zou je dan daarvoor verantwoordelijkheid moeten hebben? Dat weet ik zeker van niet. Een stem zegt niets in dit leven, alleen voor jezelf. Ik denk dat het eigen leven belangrijker is, naast wat voor jouw het belangrijkste is, zoals gezin, vrouw en geld. Buiten dat, steld het weinig voor. Ok, je kunt vrienden hebben, soms hebben ze nut, maar vaak heb je er niks aan. Daarvoor ben je verantwoordelijk voor. Maar als je dood bent, is het over en sluiten. Je kunt niet meer veranderen.

[Alexander Hartmans]

Sjorssnors

Ik ga zelf volledig uit van het ervaren, en zou dan ook liever een langer leven beschoren blijven.

En die zekerheid hebben we niet. We kunnen wellicht ouder worden dan normaal, en we kunnen in dit leven, dat voor iedereen logisch gezien verschillend is, blijven fantaseren over iets wat we verlangen. Maar aan de dood kunnen we niet ontsnappen.

Als ik een langer leven zou krijgen, als ik zo gezond mogelijk met volle bewustzijn, zonder dat ik blind, doof en niet zou kunnen praten, zou ik dat toe juichen, maar ik heb geen enkele zekerheid dat deze wens-filosofie bewaarheid zou worden.

[Alexander Hartmans]

Een betere vraag zou zijn: Maakt het uit dat het niets/iets uitmaakt voor jou, wat er met jouw nabestaanden gebeurt als je dood bent? Duidelijk is dat het antwoord op deze vraag negatief moet zijn, omdat de nonchalance die in deze vraag besloten ligt zou zorgen voor anarchie, of in ieder geval het ophouden van de samenleving zoals wij dat kennen.  

Bovendien is het zo dat het tweede gedeelte van de vraag, namelijk of het welzijn van de nabestaanden invloed op jou uitoefent als je dood bent (of dat jij invloed daarop zou kunnen uitoefenen, dat is in essentie toch waar je het over hebt mijns inziens), niet eens van een sluitend antwoord is te voorzien. De natuurwetenschap kan er in ieder geval niks mee.

We kunnen uitgaan van wat we weten, en dat is dat nabestaanden nabestaan.

Dit is ook geen natuurwetenschappelijke vraag!