PuzzelsEen tijd geleden was ik fan van het idee dat ons geheugen wel eens niet zo betrouwbaar zou zijn als we denken. Het kan best zijn dat we 5 minuten geleden geschapen zijn en een leven aan herinneringen ingeplant werden, we zouden echt van niet meer weten. Ook las ik onder andere hier discussies over wie een ziel heeft en wie niet. Daarom begon ik te denken "wat houdt ons zo vast aan het idee dat we elk ons eigen zieltje hebben?"
Ik ben skeptisch van nature en ga akkoord dat alles kan verklaard worden aan de hand van chemische processen en dergelijke, maar toch is er niks dat verklaart waarom ik nu bewust door mijn ogen kijk, door mijn oren luister, voel wat ik voel. Als ik nu een machine maak die kan zien, horen, voelen, smaken, ruiken, heeft dat ding dan een bewustzijn? Is er dan 'iets' dat ook door die ogen kijkt en dergelijke? Je snapt me wel he.
Tegenwoordig is er ook zo'n vage lijn tussen wat kunstmatig is en wat natuurlijk. We nemen aan dat enkel natuurlijk geschapen wezens, en meestal zelfs enkel de mensen, zielen hebben. Dat laatste heb ik al altijd wat pretentieus gevonden. Maar dan begin je met klonen, en artificiele bevruchting en wat weet ik allemaal. Uiteindelijk blijkt alles wat in ons gebeurt van de bevruchting tot de geboorte gewoon een mechanisme is, een proces, en niets meer dan dat, want we kunnen het begrijpen en nabootsen. Waar krijgt het zijn ziel dan mee? Waarom zou een puur natuur baby zonder ingreep hoe dan ook een ziel krijgen en een robotje niet?
Dus dat bracht me bij mijn volgende idee: stel je nu eens voor dat er maar 1 enkele ziel bestaat. Mijn excuses als iemand hier al eens mee is afgekomen trouwens. Stel dat die ene ziel zich bezighoudt met eerst in mij te zitten. Het is verbonden met de in mijn hersens opgeslagen herinneringen en met mijn zintuigen, van meer weet het niet. Dan springt het over naar een van jullie en is het verbonden met die mens, en zo springt hij constant rond van mens naar mens, zonder dat ze van elkaar weten omdat een ziel bij mijn weten geen herinneringen die fysiek opgeslagen zitten in je hoofd kan meenemen. Daarom vind ik het idee van 'vorige levens herinneren' ook zo loos, hoe zou dat geklaard worden he?
Hoe dan ook, doe nu eens de limiet van tijdsinterval tussen sprongen naar nul. Dit zou betekenen dat diezelfde ziel in iedereen tegelijk zit. Breid dat nogmaals uit totdat die ziel zich totaal niet meer selectief gedraagt. Je bekomt een soort homogene laag "ziel" gespreid over het hele universum.
Zo bekom je dat de ziel ook in baksteen nummer 254 van je huis zit, alleen zitten daar geen sensoren in waar hij iets mee is, en tevens kan die ook geen signalen sturen. Mensen, dieren, robotten, noem maar op, geen onderscheid meer. Als ik me nu afvraag waarom ik door mijn ogen kijk en niet door de jouwe, wel misschien doe ik dat wel, alleen is er geen manier om dat te weten omdat elk lichaam op zichzelf leeft en geen herinneringen deelt met een ander.
Dan heb ik het nog niet over waarom een ziel tijd en ruimte op dezelfde manier zou ervaren...
Hopelijk maak ik mezelf een beetje duidelijk, en als ik dat doe maar compleet onzinnige dingen uitkraam, wel dan hebben we iets om over te praten he
Wat denken jullie?
