Tuh, tuh, tuh... Er reizen behoorlijk wat vragen op dit moment rond behandeling van traumatische (jeugd)ervaringen. In het tijdschift 'Psychologie' was een paar maanden geleden een flink artikel gewijdt aan gevolgen/effecten van traumatische ervaringen. Naar het lijkt is dit vrijwel altijd zwaar overdreven. Wat Der Smallie zegt blijkt voor (ongeveer) 95% van de mannen en (ongeveer) 87% van de vrouwen op te gaan (pak me niet op de exacte percentages, iets dergelijks was het). De getallen zijn gebaseerd op zo'n 2500 mensen die zijn onderzocht. Naar het schijnt worden veel problemen aangepraat door omgeving (ach wat erg voor je, hoe is het nu, je zult het wel heel zwaar hebben, etc) en psychiater (laten 'herbeleven' voor verwerking). Dit geldt niet alleen voor verkrachting maar ook mishandeling, verwaarlozing, etc. De conclusie uit het onderzoek was dat mensen, vooral op jonge leeftijd, zeer flexibel zijn en de zaken veel sneller en beter in perspectief kunnen zetten dan altijd is aangenomen. Een oorzaak hoe dit misverstand heeft kunnen ontstaan (en nog steeds bestaat onder de meerderheid aan welzijnsmedewerkers) is dat plegers van dergelijke misdrijven zelf vaak ook slachtoffer waren. Maar dat is een omgekeerde redenatie.
Welliswaar zijn veel plegers zelf misbruikt/mishandelt maar niet elke mishandelde/misbruikte is een pleger!
Daarmee pleit ik natuurlijk niet voor verkrachting...
Puzzels