bestaat tijd eigenlijk wel?

[Assassinator]

Tijd wordt gekenmerkt door gebeurtenissen, gebeuren dingen dan neem je tijd waar. In de situatie van gmlk is er dus geen tijd, want er zijn geen gebeurtenissen.

[Marco van Woerden]

Ik heb hier toevallig laatst nog een boek over gelezen, "Study of Time". Het komt erop neer dat de wetenschap axiomatisch heeft bepaald dat tijd 'lineair' is, dat wil zeggen: de infinitesimale afstanden tussen de punten op de tijd-as zijn altijd hetzelfde. Zoals al eerder werd gezegd, we hebben tijd gewoon nodig voor het bedrijven van natuurkunde. Daarmee wordt geen uitspraak gedaan over de werkelijkheid. Dat doet natuurkunde nooit. Er worden altijd alleen maar beschrijvingen gegeven. Modellen.

[Math-E-Mad-X]

Ik heb hier toevallig laatst nog een boek over gelezen, "Study of Time". Het komt erop neer dat de wetenschap axiomatisch heeft bepaald dat tijd 'lineair' is, dat wil zeggen: de infinitesimale afstanden tussen de punten op de tijd-as zijn altijd hetzelfde. Zoals al eerder werd gezegd, we hebben tijd gewoon nodig voor het bedrijven van natuurkunde. Daarmee wordt geen uitspraak gedaan over de werkelijkheid. Dat doet natuurkunde nooit. Er worden altijd alleen maar beschrijvingen gegeven. Modellen.

Goed Gezegd!

[reindern]

tijd bestaat, kijk maar naar een (werkend ) horloge.

[jebevers]

Tijd bestaat niet. Tijd beschrijft.

Op dit moment, het moment NU, is vanalles te beschrijven: massa op een plaats in een bepaalde ruimte, met een bepaald gewicht. Op een moment hierna, het moment LATER, is alles opnieuw te beschrijven. Wát kun je beschrijven, gaf gmlk al een keer aan. Zand, bijvoorbeeld. Maar ook wind. Het verschil in toestand (het verschil in allerlei van deze waarden massa,plaats, etc.) tussen de twee momenten LATER en NU, of twee andere momenten NET en DAARVOOR, is evengoed te beschrijven. We beschrijven tussen twee tijdseenheden hoe iets veranderd is. Anders gezegd: we beschrijven de toestandverandering in de tijd. Andersom kun je dan inderdaad gaan praten over hoeveel tijd moet er overheen gaan wil de toestand zus of zo zijn. Maar dan nog is tijd niet 'iets'. Het beschrijft slechts de opeenvolgende momenten.

Zoals een lijn de opeenvolging van punten weergeeft.

Zoals meerdere lijnen naast elkaar een vlak suggereren.

Zoals vlakken boven elkaar een driedimensionale ruimte maken.

Zo zijn drie keer dezelfde ruimte op opeenvolgende momenten een weergave van tijd.

Daarmee is tijd zélf niets. Tijd beschrijft.

[Math-E-Mad-X]

Bestaat liefde?

Ik kan liefde niet aanraken, meten, voelen en eigenlijk zelfs niet eens beschrijven. Liefde beschrijft zelf ook helemaal niets. Maar om nou te zeggen dat liefde niet bestaat...

Je kan hooguit zeggen dat liefde niet tastbaar is. Het is geen 'ding' zoals een televisie of een tafel een ding is. En hetzelfde geldt voor tijd. Maar dat wil nog niet zeggen dat tijd en liefde niet bestaan.

[qrnlk]

Daarom heb ik het dus over een passende definitie van "bestaan"...

Ik denk dat je geen wetenschappelijke definitie kunt bedenken die zaken zoals "liefde" of "tijd" kan omvatten. Ik krijg het vermoeden dat wetenschap helaas te beperkt is om niet-objectief meetbare concepten te beschrijven.

[Schwartz]

De memory in de quantum-mechanica, de memory-state, is tijdloos opdat de informatie gelijkblijft.

Indien een memory-state verandert springt het naar een andere toestand maar de 'tijd' blijft afwezig.

Pas als de memory-state zich verdeelt in twee takken waarbij de ene verandert en de andere niet EN waarbij beide met elkaar weer een correlatie aangaan dan ontstaat er voor diegene die dit observeert een besef van logische verandering.

Een observatie kan alleen ontstaan wanneer memory-states worden uitgelezen.

(memory-states kunnen ook zelf bijdragen aan de uitlezing)

Dus zonder memory doet het allemaal niet ter zake.

Een simpel waterstofatoom omvat ook deze memory in spacetime.

De hersenen van de mens omvat biljoenen van deze koppelingen met de quantum-mechanische memory.

En als ik, 'mijn ziel', in slaap val dan daalt dit aantal tot 0 voor mijn ziel, 'de I'.

De hersenen rommelt gewoon parallel verder met al die koppelingen.

[jebevers]

mee eens, liefde is ook een term die 'beschrijft'.

en memorystate, voor zover ik het begrijp, lijkt inderdaad nodig om twee tijdsmomenten uit elkaar te kunnen houden en met elkaar te kunnen vergelijken. Dus te kunnen observeren. En te beschrijven.

[phoenixofflames]

als tijd niet bestaat zitten we in eeuwigheid [rr]

[jebevers]

dat is maar hoe je er tegenaan kijkt.

als je denkt naar tijd te kunnen kijken, vanuit een derde persoon, die de meetlat van opeenvolgende momenten ziet, zie je dat deze lat ergens begint en ergens eindigt. Een dergelijk onderwerp is al eens in een ander topic aan bod gekomen.

Dat het begin van de meetlat tevens het einde is en een soort cirkel van oneindigheid ontstaat, is een leuk beeldend idee, maar naar mijn beleving niet geloofwaardig. Kortom, tijdsbeschrijving van begin tot eind is een eindig iets en niet oneindig in eeuwigheid. Het interessante aan deze hypothetische opstelling van derde persoon, is het feit dat deze persoon over de grens van begin en eind heen kan kijken. En voor zover dat in andere dimensies mogelijk is (weer een ander topic) ook om zich heen. Vanuit onze optiek (eerste of tweede persoon) staat deze derde persoon ofwel dit buitenstaandersperspectief wel in een soort beleving van oneindigheid of eeuwigheid.

Wie vanuit die positie naar de meetlat kijkt en dus zowel met de meetlat mee als er tegenin kan observeren, kan naar gelang hij zelf wil ook één moment bestuderen. Eén moment op de meetlat. Dit moment of punt in de tijd kan gerust lange 'tijd' (in de beleving enkel van die derde persoon) worden bekeken en dus vastgehouden. Voor zover op die manier de tijd dus stil te zetten is, is de tijd oneindig/eeuwig te maken. Maar dat kan enkel als sec/droog objectief de tijd bestudeerd wordt door een derde buiten de tijd staande/niet op de meetlat aanwezige kijker.

Wij staan erbinnen, ervaren de eindigheid bij leven, vragen ons af over eeuwigheid of niet, zullen deze nooit zien en constateren: tijd beschrijft momenten en dat is vanaf één moment begonnen en zal op een ander moment stoppen. Daarmee heeft tijd als begrip bestaansrecht: als beschrijving van verandering over verschillende opeenvolgende momenten.

((('Kijker', 'persoon', allemaal bedoeld als 'perspectief', ik bedoel hier niet letterlijk mee 'iemand' of 'iets'. Geen paarse konijnen, vreemde kabouters, spiegelbeelden uit een andere parallelle wereld of een of andere godheid. Gewoon hypothetisch om erover te kunnen filosoferen)))

[Sign]

Tijd is een beleving, tijd is een weerspiegeling van een moment, tijd is besef, tijd is tijdloos, tijd is een indruk, tijd is een gedachte, tijd is fictie, tijd is licht, tijd is nu, tijd is om, tijd is een herinnering, tijd is toekomst, tijd is zijn………

Gr. Sign....

[jebevers]

tijd is als dat alles te omschrijven, en tijd zelf beschrijft. Maar tijd is niet tastbaar en tijd is niet zelf actief en tijd is niet veroorzakend of teweegbrengend. Zoals gmlk al zei: wat is 'bestaan' in de zin "bestaat tijd eigenlijk wel?"?

[Beautiful Nightmare]

Volgens mij moet er een scheiding gemaakt worden tussen tijd als natuurkundig fenomeen, en tijd als filosofisch fenomeen.

tijd is als dat alles te omschrijven, en tijd zelf beschrijft. Maar tijd is niet tastbaar en tijd is niet zelf actief en tijd is niet veroorzakend of teweegbrengend. Zoals gmlk al zei: wat is 'bestaan' in de zin "bestaat tijd eigenlijk wel?"?

Natuurlijk, maar dat geldt voor alle abstracte begrippen.

Tijdsbeleving, en tijd in de zin van "bestaat het eigenlijk wel?" is filosofisch en abstract van aard, en is daarmee feitelijk afhankelijk van mensen (of in elk geval van een waarnemer met tijdsbesef).

Maar natuurkundig bekeken zijn tijd en ruimte onlosmakelijk verbonden. Een eenvoudige voorstelling hiervan: na verloop van ruimte bevind ik me in een andere tijd (ik loop van buiten naar binnen, en hier doe ik een paar seconden over). Of na verloop van tijd bevind ik me in een andere ruimte (ik sta stil, maar in de lucht om mij heen veranderen moleculen van positie).

Deze processen staan los van mij/de waarnemer en dit maakt het mogelijk dat we simpel kunnen aantonen dat in elk geval in dat opzicht tijd wel degelijk bestaat. Het beschrijft de werkelijkheid: niet alles gebeurt op hetzelfde moment, dus vinden dingen op verschillende momenten plaats, dus moeten deze momenten van elkaar onderscheiden kunnen worden, dus moet er een manier zijn waarop de verschillen gemeten kunnen worden. Die manier kan een "systeem" worden genoemd omdat er betrouwbare voorspellingen mee gedaan kunnen worden, en dit systeem noemen wij "tijd".

[eendavid]

Ik denk dat je geen wetenschappelijke definitie kunt bedenken die zaken zoals "liefde" of "tijd" kan omvatten. Ik krijg het vermoeden dat wetenschap helaas te beperkt is om niet-objectief meetbare concepten te beschrijven.

een goede wetenschappelijke definitie is o.a. een operationele definitie. In dat geval is tijd perfect wetenschappelijk definieerbaar. Maak gebruik van een star lichaam, en bevestig op ieder punt een klok. Synchroniseer via lichtpulsen. Je hebt dan een definitie van tijd, nl. de waarde aangegeven op de klok in ieder punt. Verschillende waarnemers zijn het wel niet eens over de meetwaarden, ook niet over de synchronisatie (maar ze kunnen wel de meetwaarden omrekenen naar mekaars metingen, zodat ze het toch nog eens worden).

liefde... tja! [rr]