moeder - kind

[ypsilon]

@Hans Sterling: Tja, dat krijg je als de docent psychoanalyticus is... Wat hij bedoelt is dat de relatie tot onze meest directe omgeving (in de eerste plaats onze ouders) eerder wisselvallig is: een nest hoeft niet noodzakelijk donzig te zijn: er kunnen best harde en stekelige takjes inzitten. Dus: in de beschouwing van de ouder-kindrelatie als onvoorwaardelijke liefde, ontbreekt de duiding van het tegenstrijdige in deze relatie.

[Hans Sterling]

Bedankt Ypsilon,het is me nu duidelijk.

[Lathander]

Het antwoord zou makkelijker zijn in het geval we zouden kunnen snappen wat een vrouw voelt als er nieuw leven in haar groeit.

Ding is, dat het uit hen gekomen is. Het is hun heiligste bezit waar ze alles voor zouden doen.

[mees]

het verschil tussen moederliefde en verliefde liefde, wel moederliefde is liefde voor degene die je geschapen heeft. Verliefdheid is liefde voor degene waarmee je iets kunt scheppen.

[Veertje]

Moederliefde is zuiver instinctief gedrag. Je kind is tenslotte je eigen genenbak en die moet overleven. voldoende voorbeelden van moederdieren die zichzelf opofferen om hun kleintjes te redden.

Dit blijft in stand tot aan de dood.

Omdat een man oneindig kan blijven paren heeft hij dat gevoel veel minder of zelfs niet. Een vrouw is na een geslaagde voortplanting zowiezo enkele maanden tot jaren kwijt om de kleine op te voeden. Daarom is het kind voor de vrouw veel belangrijker.

Verliefdheid is van tijdelijke aard om voortplanting te vergemakkelijken. Mensen die,al dan niet tijdelijk, enkel mekaars voordelen zien gaan nu eenmaal makkelijk over tot paring of voortplanting.

Bijna altijd eindigt deze gevoelstoestand in tegenstelling tot moeder-kindverhouding.

Deels met je eens maar te kort door de bocht. Zuiver instinctief zou ik moederliefde bij mensen niet willen noemen. Bij mensen speelt ook de ratio een rol, in meer of mindere mate. Dit is moeilijk te analyseren. Alleen al de term "door het vuur gaan", genoemd in de startpost, is een term die onderhevig is aan interpretatie.

Wat is dat precies? Extreem gedrag of een bepaalde mate van zelfopoffering? Of moet het gedrag aan beide voorwaarden voldoen om "door het vuur gaan" genoemd te mogen worden?

En wanneer spreken we dan van extreem of zelfopofferend gedrag?

Als een moeder haar moordende kind beschermt tegen te gevolgen van zijn/haar moorddadige gedrag dan is dat wellicht extreem. Maar is het ook zelfopoffering? Is daar niet eigenlijk eigenbelang mee gemoeid, het voorkomen van schande bijvoorbeeld.

Als een moeder het kind dat een snoepje bij Jamin steelt aangeeft bij de filiaalchef dan is dat misschien wel zelfopoffering. Ruzie met je kind, schaamte tegenover de filiaalchef. Maar is het ook extreem? Staat de opvoedkundige les die het kind hiermee krijgt in verhouding tot de vernedering die het ondergaat om een "klein" vergrijp als het stelen van een snoepje? En heeft die vernedering dan niet weer een negatieve invloed op het zelfbeeld van het kind, dat een moeder omhoog zou willen houden? Begrippen als klein, extreem en zelfopoffering worden bepaald door onze waarden en normen.

Nee, ik vind het maar verwarrend. Ik zou dan ook, als ik zelf daar duidelijkheid in zou moeten scheppen, het anders stellen:

Onvoorwaardelijke liefde is een begrip dat behelst dat we houden van een persoon, ongeacht of die persoon slecht of goed is, ons pijn doet, de wereld naar de k..... helpt of wat dan ook. We houden gewoon van die persoon, klaar. Maar, komt een dergelijke onvoorwaardelijke liefde ook voor? En valt moederliefde in al haar vormen daar onder? Ik denk het niet. En ik vind sowieso dat "door het vuur gaan" niet een maatstaf is voor "onvoorwaardelijke" liefde. Een man die voor een vrachtwagen springt om een, voor hem vreemd, kind te redden, houdt niet onvoorwaardelijk van dat kind. Dat kan niet, want hij kent het kind niet.

"Door het vuur gaan" voor iemand wordt bepaald door andere factoren:

1. de band die we hebben met een persoon
2. de verantwoordelijkheid de we voelen voor die persoon

1. wordt bepaald door de mate van afwijzing die we ervaren (door een persoon of door een groep)

2. wordt bepaald door o.a. de hulpeloosheid van de persoon (kan de persoon voor zichzelf zorgen?) , ons eigen zelfvertrouwen (zijn we volgens onszelf in staat om verantwoordelijk te zijn voor anderen?) en door 1.

[maximus08]

Bedank voor je uitleg Veertje.

Wat ik meer bedoel te zeggen is dat moeders liefde niet zo gauw verdwijnt voor haar kind (geldt natuurlijk niet voor iedereen).

Ook al doet het kind bepaalde dingen dat niet door de beugel kan (zeg maar een andere levens stijl aannemen).

Zijn/haar moeder zal het er niet zo snel mee eens zijn maar zal nog van diegene houden.

Bij een partner kan diegene die het niet eens is met de houding van zijn/haar partner de koffers pakken en zeggen ik ga ervandoor.

Wat mij bezig houdt is dat sommige partners in de begin zoveel van elkaar houden.

Maar dan gebeurt er wat tussen ze, en de liefde dat ze eerst hadden is opeens verdwenen.

Ze kijken niet eens naar elkaar om, alsof het twee vreemde zijn (sommige partners blijven bij elkaar omdat er anders raar naar ze wordt gekeken als ze uit elkaar gaan).

Is dat ook zo bij moeders en hun kinderen???

Ik hoop dat het niet al te verwarrend is.

[*gast_Carin88_*]

hoi allemaal,

Ik ben hier nieuw er zijn heel wat interessante dingen langs gekomen.

Ik hoop dat ik dit goed doe.

Dit is mijn vraag, als ik het zo mag stellen.

In hoevere zit het verschil tussen moeders liefde en liefde tussen een stel.

In de meeste gevallen is de moeder liefde vele malen sterker dan de liefde van een stel (scheidingen, geen gevoel meer voor de andere).

Moeders gaan soms door het vuur voor hun kind.

Wat is het verschil.

Ik hoop dat ik me netjes aan de regels heb gehouden en dat het allemaal duidelijk is.

Groetjes,

M

Ik ben ook nieuw hier, hoewel ik vaak met veel plezier en interesse heb 'meegelezen"

Ik ervaar liefde als iets universeels.

De liefde voor een kind lijkt vaak groter omdat je als ouder zo'n grote verantwoordelijkheid hebt.

Maar voor mij is liefde een ervaring die je binnenin je voelt en niet afhankelijk is van kind, ouder , geliefde, natuur, god. Ik noem maar wat. Het ontroert, het geeft een leeuwenenergie want je wilt het verdedigen tegen de boze buitenwereld.

Voor mij is liefde wat het is, levensenergie