Wit sop, gekleurde zeep...

[Gone Evil]

Oké ik hoop dat ik dit onder het goede topic heb gegooid.

Kan iemand mij uitleggen waarom sop altijd wit is, ongeacht de kleur van het zeep-product?

Een tijdje met een kennis er over zitten speculeren hielp niet, vandaar dat ik het hier maar vraag.

Alvast bedankt.

[Jan van de Velde]

Lijkt me weinig meer dan een kwestie van verdunning. Heel weinig kleurstof in een groot volume (de hoeveelheid vloeistof in een liter zeepsop meet je in milliliters) en dat kleine beetje extra van die ene kleur dat je oog bereikt leidt niet tot een duidelijk waarnemen van kleur.

Maar gooi er genoeg van de juiste kleurstof in en je krijgt wel gekleurd sop hoor:



http://www.popsci.com/popsci/science/0a03b...ecbccdrcrd.html

[Gone Evil]

Ik had al vaag een vermoeden dat het zoiets zou moeten zijn, en ja ik weet dat het makkelijk is dit achteraf te zeggen.

Hoe dan ook, bedankt!

[Benm]

Nouja, lees bovenstaande relaas eens door, zo eenvoudig was het ook niet om gekleurde bellenblaas op de markt te brengen.

Het is zeker niet alleen een kwestie van concentratie, maar ook om ervoor te zorgen dat de kleurstof over de bel verdeelt blijft... en dat is blijkbaar moeilijker als ik dacht

[robj]

Het antwoord van Jan vd V is een gedeelte van het verhaal.

Inderdaad is er relatief weinig vloeistof in sop (beter gezegd: schuim) aanwezig en de hoeveelheid kleurstof is dus over het algemeen laag.

Maar daarnaast wordt het invallende licht ook sterk verstrooid door de vele grensvlakken water/lucht die in sop aanwezig zijn. Dit leidt tot een verstrooiing/weerkaatsing van het licht in allerlei richtingen, waardoor ons oog de stof als zijnde wit waarneemt.

Vergelijk het met vloeibaar water (helder en doorzichtig door een 'eenvoudige' breking van het licht) en sneeuw (vele waterkristallen, veel grensvlakken en daardoor verstrooiing van het licht).

Ook een lekker pilsje met een twee vingers dikke schuimkraag is een goed voorbeeld.

[Jan van de Velde]

Maar daarnaast wordt het invallende licht ook sterk verstrooid door de vele grensvlakken water/lucht die in sop aanwezig zijn. Dit leidt tot een verstrooiing/weerkaatsing van het licht in allerlei richtingen, waardoor ons oog de stof als zijnde wit waarneemt.

Dat moet je eens nader uitleggen. Als ik naar een ruw oppervlak kijk (bijv. een betonnen muur) dan wordt die niet wit wegens de verstrooiing(=diffuse weerkaatsing)

[Gijs]

Wit licht is een hoge frequentie toch? Dus als je iets doorzichtigs hebt en je zorgt voor een bepaalde afbuiging of een andere weerkatie is het mischien mogelijk meer licht naar je gele vlek te buigen? Waardoor het wit lijkt? Ofzoiets gok ik maar hoor ik heb er ook geen verstand van.

[robj]

Zoals bij bijna alle wetenschappelijke vraagstukken, zijn er ook hier meerder factoren die een rol spelen. Een allesomvattende uitleg zou lang en onleesbaar worden als je die allemaal zou moeten belichten.

Een eventuele absorptie van licht speelt natuurlijk ook een rol, daarom is fijngemalen koolstof (aktieve kool, Norit, met totale absorptie) zwart en een betonnen muur niet wit (gedeeltelijke absorptie).

Gijs, wit licht is geen kwestie van een hoge frequentie, maar van een 'mengsel' van lichtfrequenties. Door het verschil in breking van verschillende frequenties wordt wit licht door een prisma (of een waterdruppel, zoals in een regenboog) in kleuren gesplitst en zie je dus uit welke componenten (frequenties) het bestaat.

Belicht je schuim met licht van één frequentie (zogenaamd monochroom licht), dan zal alleen die kleur kunnen worden teruggekaatst en verstrooid. Het schuim is dan niet langer wit, maar krijgt de kleur van het ingestraalde licht (misschien iets donkerder, door absorptie).

Bij bepaalde straatverlichting (lagedruk-natriumlampen die monochromatisch geel licht geven, zie hier) kan je oog daarom geen verschillende kleuren meer zien, want de bijbehorende lichtfrequenties ontbreken. Je ziet dan alles in grijs/geel (de frequentie van de ene natrium spectrumlijn).

Als door een kleurstof in het schuim delen van het spectrum voldoende worden geabsorbeerd, zal het schuim een kleur krijgen die bestaat uit een mengsel van de overgebleven componenten. Maar dan geldt nog het verhaal van Jan vd V dat de hoeveelheid kleurstof voldoende moet zijn om een kleur te kunnen waarnemen.

[Jan van de Velde]

Zoals bij bijna alle wetenschappelijke vraagstukken, zijn er ook hier meerder factoren die een rol spelen. Een allesomvattende uitleg zou lang en onleesbaar worden als je die allemaal zou moeten belichten.

Nee, zó makkelijk kom je er niet vanaf. pi.gif Best mogelijk dat je gelijk hebt, maar dan wil ik wél weten waarom. Niet persé tot op op de millimeter, maar wel de principes die eraan ten grondslag liggen.

[robj]

Beste Jan, een verklaring die didactisch waarschijnlijk beter is, maar die ongeveer op hetzelfde neer komt, vond ik op http://www2.abc.net.au/science/k2/stn-arch.../topic7719.shtm

In het kort komt de verklaring, die bierschuim (of cola) als voorbeeld neemt, op het volgende neer:

Elk bierblaasje in het schuim is hol van binnen. Omdat de wand van het blaasje uit een donkere vloeistof bestaat (ze hebben het blijkbaar over donker bier), bereikt minder licht het binnenste van het blaasje. Dus in elk blaasje heb je een gladde wand met veel licht aan de ene kant en weinig licht aan de andere kant.

Het is vergelijkbaar met de vensterruiten van een kantoorgebouw overdag: er is veel licht buiten en en weinig licht binnen. Als je aan de kant bent waar veel licht is, buiten dus, zie je je eigen spiegelbeeld in de ruit.

Zo werkt elk schuimblaasje ook als een minuscule spiegel die je spiegelbeeld reflecteert.

Het licht buiten het schuim is normaalgesproken vrijwel wit van kleur (alle kleuren 'opgeteld') en daarom is schuim wit.

<einde quote>

Waarom zie je jezelf dan niet honderdduizend keer in een schuimkraag? Omdat alle teruggekaatste afbeeldingetjes van jezelf veel te klein zijn en het licht in vele richtingen gereflecteerd wordt (diffuse weerkaatsing). Vergelijk dit met de pixels op je beeldscherm, die zijn een voor een gekleurd, maar omdat ons oog (netvlies) ze niet kan onderscheiden, smelten de diverse pixels samen tot hun 'opgetelde' kleur.

De halfdoorlatende ruit van de manager van een supermarkt (om de klanten bij de kassa in de gaten te houden) is trouwens ook een mooi voorbeeld. Die lijkt ook net een spiegel. Als de supermarktbaas het licht in zijn kantoor aan doet, werkt de spiegel niet meer.

Ook de bovenstaande verklaring heeft zijn beperkingen/onjuistheden, want tussen de gezamenlijke wand van twee blaasjes is bv geen 'buitenkant' met veel licht (maar in dat vloeistoflaagje wordt het licht als in een glasvezelkabel min of meer afgebogen en verder geleid), maar misschien kun je hiermee - net als ik -leven.

Wordt ik nu ontslagen van verdere ondervraging over dit onderwerp ?

[Jan van de Velde]

Ik vond er een waar ik iets meer fiducie in heb overigens:

Lou Bloomfield, How things work: http://howthingswork.virginia.edu/page1.php?QNum=1440

The foam consists of tiny air bubbles surrounded by very thin films of soap and water. When light enters the foam, it experiences partial reflections from every film surface it enters or exits. That is because light undergoes a partial reflection whenever it changes speed (hence the reflections from windows) and the speed of light in soapy water is about 30% less than the speed of light in air. Although only about 4% of the light reflects at each entry or exit surface, the foam contains so many films that very little light makes it through unscathed. Instead, virtually all of the light reflects from film surfaces and often does so repeatedly. Since the surfaces are curved, there is no one special direction for the reflections and the reflected light is scattered everywhere. And while an individual soap film may exhibit colors because of interference between reflections from its two surfaces, these interference effects average away to nothing in the dense foam. Overall, the foam appears white--it scatters light evenly, without any preference for a particular color or direction. White reflections appear whenever light encounters a dense collection of unoriented transparent particles (e.g. sugar, salt, clouds, sand, and the white pigment particles in paint).

As for the fact that even colored soaps create only white foam, that's related to the amount of dye in the soaps. It doesn't take much dye to give bulk soap its color. Since light often travels deep into a solid or liquid soap before reflecting back to our eyes, even a modest amount of dye will selectively absorb enough light to color the reflection. But the foam reflects light so effectively with so little soap that the light doesn't encounter much dye before leaving the lather. The reflection remains white. To produce a colored foam, you would have to add so much dye to the soap that you'd probably end up with colored hands as well.

kortom,

Een allesomvattende uitleg zou lang en onleesbaar worden als je die allemaal zou moeten belichten.

zal ongetwijfeld waar zijn, maar 99% van de werkelijke natuurkundige verklaring van de werkelijkheid heb je in de meeste gevallen echt wel vlot boven water.

Dus, nooit meer roepen dat een allesomvattende uitleg te veel wordt, want dat is inderdaad vrijwel altijd zo en dat weten we wel. Zoek de principes die het overgrote deel van een effect verklaren (en dat valt meestal wel mee) dan heb je het tenminste uitgelegd en een boel mensen blij gemaakt.

Word ik nu ontslagen van verdere ondervraging over dit onderwerp ?

Bij deze vrijgesproken

voorzittershamer 1516 keer bekeken

[Gone Evil]

Juistja... goed, ik ga het uitleggen aan die vriend. Thanks!

[hzeil]

Om het met weinig woorden nog eens te zeggen:

Voor een goede inkleuring van een dispers systeem heb je naast een grote extinctie ook voldoende optische weglengte nodig.

Nawoord: Ik ben eens op dit probleem gestuit bij het inkleuren van een anodisch gevormde oxydelaag op aluminium. Het adsorberen van een zeer intensief gekleurde vloeistof (inkt) leidde toen slechts tot een flets gekleurd metaalopppervlak.