Religieus gevoel

[curious]

Wat ik denk Hoofd is dat jij last hebt van de ervaring van het Sublieme, om het een beetje Kantiaans uit te drukken. Deze wijsgerige knakker, Immanuel Kant dus, maakte een onderscheid tussen de ervaring van het Schone, en de ervaring van het Sublieme (Verhevene). Beide vormen esthetische gewaarwordingen. De eerst soort heeft heel andere eigenschappen dan de tweede soort van ervaring, heel kort door de bocht zeg ik daar alleen over dat de eerste soort door het loutere 'welbehagen' gekenmerkt wordt bij bv het zien van bv 'Meisje met de Parel' van Vermeer, en de tweede soort een soort onrust met zich meebrengt. In plaats van de geborgenheid bij het bekijken van een mooi schilderij, is het de ietwat vreeswekkendheid die opkomt bij een uitzicht over een zich onafzienbaar ver uitstrekkende bergketen. Niet lieflijk, maar wel zeer indrukwekkend.

De religieuze ervaring is zoals ik het zie, eigenlijk gewoon een ervaring van het Sublieme. De ervaring van de eigen nietigheid, van de enorme beperktheid van het (eigen) 'weten' , en 'kunnen' , ten opzichte van de onuitsprekelijke grootsheid en wijdsheid en zelfs onvoorstelbare oneindigheid en eeuwigheid van ...komt een term van Heidegger: het Zijn-Zelf. Niet de zijnde-dingen, maar het Zijn van de dingen, en de onbegrijpelijkheid daarvan.

Een 'confrontatie'niet met het HOE, maar DAT (de dingen zijn)

Helaas vinden sommige mensen die ervaring zo griezelig dat ze allerlei verklaringen gaan bedenken om deze enigzins beangstigende verrukking te elimineren. Alles komt door godje, en godje heeft alles voor mij gemaakt en straks als het leven ophoudt zitten we bij hem op schoot. Kan en mag allemaal, heb ik nix op tegen, maar de oorspronkelijke metafysische ervaring die hieraan ten grondslag ligt is een stuk rijker en boeiender.

[Hoofd]

Helaas vinden sommige mensen die ervaring zo griezelig dat ze allerlei verklaringen gaan bedenken om deze enigzins beangstigende verrukking te elimineren. Alles komt door godje, en godje heeft alles voor mij gemaakt en straks als het leven ophoudt zitten we bij hem op schoot. Kan en mag allemaal, heb ik nix op tegen, maar de oorspronkelijke metafysische ervaring die hieraan ten grondslag ligt is een stuk rijker en boeiender.

Vriend laten we wel wezen; jij en ik zijn allebei niet religieus. Verschil is; ik vind dat je niets mag uitsluiten, je verklaard -zoals jij dat noemt- 'godje' tot iets waar alleen mensen die laf zijn aan denken. Althans, zo komt het tot mij over. Leer snel wat meer respect te tonen voor mensen die hun kracht winnen uit religie, en dat niet willen of kunnen uit wetenschap of filosofie.

Het Alles is te ingewikkeld en geen wonder dat mensen afhaken naar de veilige weg van religie, van 'Godje'. De een loopt liever over een weg die dan wellicht verkeerd mag zijn, maar in iedergeval zekerheid biedt, en de ander loopt liever op een rotonde met miljarden afslagen, waarop je elke dag een verkeerde neemt, en soms de goede.

p.s. Ik ben 30 jaar en studeer filosofie. Wittgenstein vond ik erg fijn om te lezen trouwens; en jij?

PS: ik ben zestien en ik ga een opleiding tot cameraman volgen, doe nu HAVO. Ik heb geen flauw idee wie Wittgenstein is, ik zal hem eens opzoeken in de bibliotheek.

[Hansicarpus]

De "derde kritiek" van Kant is de "Kritik der Urteilskraft", maar het gaat hier - voor zover ik weet - niet over een religieus gevoel, zeker niet in relatie met God, want Kant was niet gelovig.

Hoewel Kant o.a. bekend staat om zijn kritiek op de oude metafysica, met name op de traditionele godsbewijzen, was hij wel degelijk gelovig, waarvan zijn morele "godsbewijs" een goed voorbeeld is. Hij toonde aan dat het bestaan van god niet theoretisch bewezen kan worden, maar uitgerekend zijn geloof zette hem aan tot een oplossing in de vorm van een praktisch godsbewijs.

" Toch aanvaardde Kant de traditionele aanspraken van de theologie, en probeerde ze zelfs nieuw leven in te blazen door de duistere theorie van de 'postulaten van de praktische rede'. " (Roger Scruton)