Waarom geloven we

[roosje]

op de vraag waarom we geloven heb ik een simpel andwoord: omdat het makkelijk is.

wie wil niet dat alles duidelijk is wie de goede zijn en de slechten en wie de schuld heeft als het niet gaat als gepland.

een god is ook makkelijk voor een andwoord op de vraag waarom naamelijk omdat hij dat graag wilt.

dan heb je nog de angst voor de dood die een stuk minder word als je denkt dat je ergens heen gaat waar alles prachtig is.

groetjes roosje

[The Don]

op de vraag waarom we geloven heb ik een simpel andwoord: omdat het makkelijk is.

wie wil niet dat alles duidelijk is wie de goede zijn en de slechten en wie de schuld heeft als het niet gaat als gepland.

een god is ook makkelijk voor een andwoord op de vraag waarom naamelijk omdat hij dat graag wilt.

dan heb je nog de angst voor de dood die een stuk minder word als je denkt dat je ergens heen gaat waar alles prachtig is.

groetjes roosje

Roosje, erg mooi verwoord en ik denk inderdaad dat dat een van de oorzaken is van het ontstaan van religies...

[janos]

Beste Don,

Ik vraag mij af hoe jij denkt over , het bestaan, het nut, en het afloop van het leven.

Als ik jouw visie zo hier en daar leest, kom ik er niet uit hoe jij nu echt denkt over het leven, het waarom, enz.

ik ben als onderdeel van, en uit het leven, daarin geintresseert wat je als doel ziet wat het leven de mens geeft.

Als je mijn vraag te persoonlijk vindt .... negeer het.

[DePurpereWolf]

op de vraag waarom we geloven heb ik een simpel andwoord: omdat het makkelijk is.

wie wil niet dat alles duidelijk is wie de goede zijn en de slechten en wie de schuld heeft als het niet gaat als gepland.

een god is ook makkelijk voor een andwoord op de vraag waarom naamelijk omdat hij dat graag wilt.

dan heb je nog de angst voor de dood die een stuk minder word als je denkt dat je ergens heen gaat waar alles prachtig is.

groetjes roosje

Roosje, erg mooi verwoord en ik denk inderdaad dat dat een van de oorzaken is van het ontstaan van religies...

Een erg simplistisch antwoord echter. Niet gestaafd, niet verantwoord.

Is Judas nu een slechte of goede? En waarom?

Ik denk dat het goed is dat mensen die niet geloven niet gaan proberen uit te leggen waarom andere mensen geloven.

Dat is hetzelfde als ik probeer uit te leggen aan een chinees hoe je vuurwerk moet maken.

[Johan2]

op de vraag waarom we geloven heb ik een simpel andwoord: omdat het makkelijk is.

wie wil niet dat alles duidelijk is wie de goede zijn en de slechten en wie de schuld heeft als het niet gaat als gepland.

een god is ook makkelijk voor een andwoord op de vraag waarom naamelijk omdat hij dat graag wilt.

dan heb je nog de angst voor de dood die een stuk minder word als je denkt dat je ergens heen gaat waar alles prachtig is.

groetjes roosje

Roosje, erg mooi verwoord en ik denk inderdaad dat dat een van de oorzaken is van het ontstaan van religies...

Mooi?Ik houd het liever, met DepurpereWolf, op simplistisch, ik zou zelfs zeggen kortzichtig. Inderdaad kun je geloven vanuit gemakzucht, zoals je kunt leven vanuit gemakzucht (Don: "wat is er tegen hedonisme"?). Maar je kan geloof ook zien als opdracht, als handvat tégen hedonisme, tegen zelfzuchtig egoïsme. Het ligt er maar aan welke invulling je er zelf aan geeft, of je je wilt laten aanspreken, laten inspireren, of dat je blijft steken in kinderlijke cliché's.

[janos]

Kan het ook niet zo zijn dat de mens diep inzichzelf aanvoelt dat het leven er niet zomaar is?, zonder betekenis?Maar dat het een zekere doel moet hebben? En welke....? Daar zijn nu de meningen flink over verdeeld ... we vermoorden elkaar er om. In het westen is dat nu een beetje beter geworden. Maar elk mens die leeft gaat toch op een zekere momment in zijn/haar leven hier overnadenken, en maakt een keuze, of blijft twijfelen.

Volgens mij ligt dus de bron van geloof in het hogere, diep in de mens zelf. Het argument van ... het is makkelijk of rustgevend wordt enkel aangehaald door diegenen die de keuze gemaakt hebben, er is niets hoger dan de mens. Mijn idee hoor.... janos.

[Johan2]

Kan het ook niet zo zijn dat de mens diep inzichzelf aanvoelt dat het leven er niet zomaar is?, zonder betekenis?Maar dat het een zeker doel moet hebben?

Ja dat kan en het kan ook heel goed zijn, ja het lijkt mij zelfs hoogst aannemelijk dat dat een illusie is. Maar al is het een illusie, wat dan nog? Als het leven geen zin heeft, dan geef ik het zin. Daar kies ik voor. Zingeving heet dat.

[The Don]

Mooi?Ik houd het liever, met DepurpereWolf, op simplistisch, ik zou zelfs zeggen kortzichtig.

Nou wat een grote woorden weer, respecteer een ander zijn mening nou ook eens. Ik vond het een aandoenlijke ietwat naieve maar wel juiste waarneming van Roosje. Niks mis mee als je er zo over denkt lijkt me.

Persoonlijk geloof ik niet in het bestaan van een God of ander hoger wezen, ik denk wel dat de "christelijke" manier van leven een goede manier is om je leven door te komen en daarom heb ik in principe niks tegen gelovigen. Ik geloof niet in een leven na de dood en ik geloof dat het leven op aarde is ontstaan uit een toevallige samenloop van optimale omstandigheden voor het ontstaan van complexe moleculen die we nu "leven" noemen. Het nut van het leven is dan ook om zo lang mogelijk te leven en jezelf voort te planten aangezien dat er tijdens de evolutie is ingepland. Voor mezelf is het nut van het leven om zo gelukkig mogelijk te blijven (aangezien ik tegenwoordig erg gelukkig ben), dat is dus mijn zingeving. Natuurlijk zullen mensen dit kortzichtig en arrogant vinden maar voor mezelf is het een prima manier om het "spel" van het leven te spelen.

[Johan2]

De opmerking was dan ook voornamelijk voor jou bedoeld. Jij, met je achtergrond en opleiding, zou beter kunnen, zou beter moeten weten.

Voor mezelf is het nut van het leven om zo gelukkig mogelijk te blijven (aangezien ik tegenwoordig erg gelukkig ben), dat is dus mijn zingeving. Natuurlijk zullen mensen dit kortzichtig en arrogant vinden maar voor mezelf is het een prima manier om het "spel" van het leven te spelen.

En spelen je "naasten" daar ook nog een rol bij? Heb je ook nog een verantwoordelijkheid tegenover anderen, tegenover de maatschappij, tegenover het milieu, tegenover de wereld? Of zal het je allemaal aan je reet roesten?

[The Don]

De opmerking was dan ook voornamelijk voor jou bedoeld. Jij, met je achtergrond en opleiding, zou beter kunnen, zou beter moeten weten.

Voor mezelf is het nut van het leven om zo gelukkig mogelijk te blijven (aangezien ik tegenwoordig erg gelukkig ben), dat is dus mijn zingeving. Natuurlijk zullen mensen dit kortzichtig en arrogant vinden maar voor mezelf is het een prima manier om het "spel" van het leven te spelen.

En spelen je "naasten" daar ook nog een rol bij? Heb je ook nog een verantwoordelijkheid tegenover anderen, tegenover de maatschappij, tegenover het milieu, tegenover de wereld? Of zal het je allemaal aan je reet roesten?

Uiteraard is mijn geluk erg verbonden met het geluk van mijn naasten, vriendin, vrienden, familie etc...mijn uitspraken impliceren toch niet direct dat ik niets geef om andereren? Ik zeg alleen dat mijn "zingeving" van het leven is dat ik zo gelukkig als mogelijk wil worden/blijven. De daadwerkelijke "hogere" zin van het leven is er in mijn ogen niet, ik heb dan ook geen verantwoording aan een hogere macht en daardoor neem ik meer verantwoordelijkheid voor mijn acties dan een gelovige die een stuk verantwoordelijkheid van zich af legt door te zeggen "God heeft het zo gewild", "dit is het lot...". Daarom kon ik zo gemakkelijk meegaan in de denkwijze van roosje doordat ze zei dat geloven gemakkelijk is. Je kunt een deel van je verantwoordelijkheid van je af zetten en moeilijke zaken in je leven kun je door geloof in een hogere macht misschien beter verwerken (dood, ziekte, verdriet, etc...)

[Johan2]

De daadwerkelijke "hogere" zin van het leven is er in mijn ogen niet, ik heb dan ook geen verantwoording aan een hogere macht en daardoor neem ik meer verantwoordelijkheid voor mijn acties dan een gelovige die een stuk verantwoordelijkheid van zich af legt door te zeggen "God heeft het zo gewild", "dit is het lot...".

En ik kan dan precies hetzelfde zeggen, maar net andersom: mensen willen niet met god(sdienst) geconfronteerd worden omdat ze juist niet op hun vertantwoordelijkheid gewezen willen worden. God heeft ons aangesteld als rentmeesters van zijn schepping, met de bedoeling dat wij die zorgvuldig beheren om door te kunnen geven. Wie in God gelooft moet met zijn billen bloot, kan zich niet verschuilen achter een boom of vijgeblad: "Adam (= Mens), waar ben je". Geloof is een opdracht. In het lijden van Jezus wordt ik geconfronteerd met het lijden van de hele mensheid. Jezus is de figuur die de poten onder mijn stoel vandaan schopt. Ecce Homo, Zie de Mens. "Wat Gij de Minsten uwer broederen hebt gedaan, hebt gij Mij gedaan". enz.

En deze visie is even eenzijdig als de jouwe. Geloof is wat je er zelf van maakt.

Freud zag God als vaderfiguur die voor zijn kinderen wel alles opknapt. Inderdaad een makkelijk geloof.

Adler zag God als vaderfiguur die zijn kinderen op hun verantwoordelijkheid wijst. Werk aan de winkel.

(En die van Jung ben ik ff kwijt).

[janos]

The Don schreef,

ik heb dan ook geen verantwoording aan een hogere macht en daardoor neem ik meer verantwoordelijkheid voor mijn acties dan een gelovige die een stuk verantwoordelijkheid van zich af legt door te zeggen "God heeft het zo gewild", "dit is het lot...".

Wat je daar zegt ben ik het mee eens hoor... je hebt je eigen verantwoording, aktie en reactie en oorzaak en gevolg. Dat is volgens mij ook het enigste waardoor kunt groeien in bewustzijn. Ik verbind daar ook helemaal geen God aan, zoals die in de bijbel wordt geprofileert. Die is er in mijn optie er ook niet. God zie ik als het leven zelf, dat is de kracht die alles in stand houd van Macro tot in het Micro. Maar ik ga er wel van uit dat daar een grote inteligentie achterschuilt ... alleen niet als een persoon. In de bijbel staat toch ook dat je geen beeltenis kunt maken van God? Men heeft er van gemaakt, dat je geen beeldtenis mag maken.

[de grijze muis]

Even weer bijgelezen en mezelf gelukkig geprezen dat we in het westen wonen met de bijbehorende, maar toch tegenwoordig vaak algemeen verfoeide normen en waarden. In een islamitisch land zouden jullie allemaal hebben gehangen ( ik zeer beslist!)

QUOTE DON

"Uiteraard is mijn geluk erg verbonden met het geluk van mijn naasten, vriendin, vrienden, familie etc...mijn uitspraken impliceren toch niet direct dat ik niets geef om andereren? Ik zeg alleen dat mijn "zingeving" van het leven is dat ik zo gelukkig als mogelijk wil worden/blijven."

DON, Ik wil je enigszins corrigeren.

Johan2 bedoelde nmm, dat blijkt m.i. duidelijk, de 'naasten' in Bijbelse zin.

In die betekenis is een ieder je 'naaste', niet alleen zoals jij het op lijkt te vatten "mijn" naasten, dus je vrienden, goeie kennissen, familie of eventueel anderen in je nabije omgeving.

De islam ziet in de 'naaste' alleen maar de umma, de rest is inferieur of moet gewoon dood.

Hoe vaak ook de fout ingegaan in de geschiedenis, je 'naaste' is iedereen.

Ik vind de "zingeving" van je leven behoorlijk beperkt, ik wil het woord egoistisch niet gebruiken. Je wilt zo gelukkig als mogelijk worden/blijven., zeg je. Punt.

Voor mij geldt slechts 1 gebod en dat is een poesieversje: "pluk blij de bloemen, die het leven je geeft en geef ze ook aan anderen zolang je leeft." Kortom hebt uw naaste lief als uzelf.

Toevallig is dat ook het grootste christelijke gebod, mooi meegenomen voor iemand, waarbij het geloof irrelevant is.

[Menheffrin]

op de vraag waarom we geloven heb ik een simpel andwoord: omdat het makkelijk is.

wie wil niet dat alles duidelijk is wie de goede zijn en de slechten en wie de schuld heeft als het niet gaat als gepland.

een god is ook makkelijk voor een andwoord op de vraag waarom naamelijk omdat hij dat graag wilt.

dan heb je nog de angst voor de dood die een stuk minder word als je denkt dat je ergens heen gaat waar alles prachtig is.

groetjes roosje

Kennelijk is het handig samenvoegen van meerdere velletjes papier niet voldoende. Daar moet, zo filosofeert men, een reden voor zijn en wie daar lang genoeg over nadenkt komt welhaast vanzelf uit op een bovennatuurlijk hand die dit voorzien heeft.

Indien men al van mening is dat er slechts twee smaken zijn na de dood – of men bevindt zich ondersteboven gekeerd in een poel met lava, of men verkeerd in ‘hemelse sferen’ -, dan is het uiterst verbazingwekkend dat men zo weinig eisen stelt aan het wezenskenmerk van dat opperwezen, laat staan dat men zich de vraag stelt of dit geloof nog iets uit heeft te staan met enige realiteitszin. Tenslotte laat het zich moeilijk rijmen met het fileprobleem of de mogelijke afschaffing van de hypotheekrenteaftrek. Met andere woorden, we denken er niet aan een nietmachine te kopen zonder KEMA-keurmerk, terwijl men aan de andere kant zonder al te veel moeite de meest wazige beschrijvingen van een opperwezen voor lief neemt wiens inhoud met geen mogelijkheid bewezen is.

Betekent dit nu dat geloven iets gemakzuchtigs heeft? Ja, dat is precies het punt en dat maakt men niet goed door een zeker fanatisme aan de dag te leggen. Maar betekent dit nu ook dat geloven iets simpels is? Nee, naar mijn mening vereist dat meer van het gevoel dan men van enige rationele beslissing kan verlangen. De waarheid die in het geloven wordt gevonden ontrekt zich op dat moment weliswaar aan de controle van de wetenschap, maar wint daarom niet minder aan zeggingskracht.

Het lijkt om bovenstaande reden aan te bevelen het KEMA-keurmerk, bij gebrek aan een inhoudelijk opperwezen, onverkort op gelovigen van toepassing te laten zijn. Niet omdat de religie zelf niets te verwijten zou zijn, maar omdat deze doorgaans zo’n bijzonder vreemde uitwerking op haar gelovigen kan hebben.

[Mechanieker]

De gedachte dat geloof tegenwetenschappelijk of gemakzuchtig zou zijn is zo vaak onderuit gehaald dat ik het even buiten beshcouwing laat. The Don's opvatting dat geloven per se iets anders zou zijn dan naar geluk streven heb ik echter nog niet echt gepareerd gezien dus bij deze.

De Indiers stellen dat het streven naar geluk zich in een normaal mens als volgt ontwikkeld:

Het eerste geluk wordt op jonge leeftijd gevonden in het dienen van de eigen persoon. Vervolgens ondekt men groter geluk in het dienen van de eigen familie en het eigen gezin. Nog groter geluk ondervindt men achtereenvolgens in het dienen van een groep, gemeenschap en alle levende wezens. Het summum bonum bereikt men vervolgens door God te dienen, omdat door God automatisch alle levende wezens worden gedient. De dienst aan God levert dan ook de hoogste vorm van geluk op.

Kortom: Het streven naar geluk is dus heel concreet het streven naar het dienen van het beste doel.