Een bizarre vraag over tijdsbesef.

[ypsilon]

Ik vind dit (met alle respect), nogal zweverig (eerder dan filosofisch).

Bovendien komt men hoe langer hoe dichter de lokalisatie van het bewustzijn in de hersenen, maar willen velen dat niet aanvaarden.

[nabob]

M.a.w. als je dood zou zijn en je zou dus in die toestand tijdsbesef hebben (wat dus niet kan, maar stel dat!) dan zou voor je gevoel de tijd oneindig keer sneller gaan als toen je nog leefde. Dus dan zouden perioden van miljarden en miljarden jaren in een oogwenk voorbij zijn, die zouden dan infeite 0,0 seconden duren.

Wat niet kan, kan niet. Ik kan me het bovenstaande dan ook in zijn geheel niet voorstellen. Wanneer je dood bent, ben je dood. Zou je toch een tijdsbesef hebben dan valt van de dood niet meer te spreken. Bovendien, in een dergelijke dode toestand, zal tijd geen einde kennen. Dus geen einde van de hibernatie waarna door de persoon in kwestie oprecht verklaard kan worden: 'Goh, die duizend jaar leken wel 2 microseconden!?'. Het moge duidelijk zijn, de persoon is bij een dergelijke uitspraak, of het nu privé of publiek is, allerminst een dood schepsel.

Bovendien komt men hoe langer hoe dichter de lokalisatie van het bewustzijn in de hersenen, maar willen velen dat niet aanvaarden.

Ja en?

[ypsilon]

Dat was in reactie op Romelio, ik had iets te snel gelezen en dacht dat hij het idee oprakelde dat het bewustzijn verder leeft na de dood. My mistake.

[Samuel SJ]

Waarde,

De opvatting van Romelio deel ik in grote mate. Een einde van het bewustzijn maakt ook een einde aan het tijdsbesef. Wat wij leven noemen is enkel het proces van aaneengeschakelde veranderingen. Wanneer onze laatste zichtbare verandering plaats heeft gehad, noemen wij de daarna volgende positie, dood. Tijd bestaat niet omdat ons leven tijd deelt en ons leven slechts reflecteert wat eeuwig is. M.a.w. ons leven deelt de tijd en doorbreekt voor een periode de eeuwigheid. Eeuwigheid laat zich moeilijk omschrijven in herkenbare begrippen omdat wij tijdens het leven, geen daadwerkelijk besef kunnen krijgen van deze eeuwigheid. Eeuwigheid is gisteren weten wat er morgen zal zijn en morgen weten wat gisteren is gebeurd. Eeuwig is alles wat is en altijd zal zijn. Niets heeft invloed op de eeuwigheid.

Nieuwe ervaringen die gevoelsmatig de tijd vertragen of versnellen, zijn van ondergeschikt belang bij het ouder worden. Naarmate we ouder worden, hebben we langer de eeuwigheid doorbroken en langer de eeuwigheid gereflecteerd. Dit kan voor sommige mensen ervaren worden als een sneller verlopend tijdsbesef. Het blijft zoals elke ervaring subjectief en daarom ook niet als waarheid aan te nemen. Hooguit als veronderstelde waarheid.

Vriendelijke groet,

Samuel

[theoriegeladen]

Tijd is onbegrensd. Elke onderbreking ervan is onmogelijk. Dat een mens of dier zijn "momentje" heeft, heeft niets meer met tijd te maken, dan dat zij noodzakelijk in de tijd is gegeven. Dit houdt in dat elke uitspraak over tijd per definitie over een moment gaat en niet over tijd, omdat tijd als zichzelf niet is te aanschouwen, zij is ons eindeloos aanschouwen...

[romelio]

tijd zie ik niet meer dan een tijdslijn of een oorzaak gevolg lijn.

Ik denk dat we gevangen zitten met onze gedachte om deze redenatie te blijven

volgen. Zolang we terug gaan op de lijn, blijf je terug gaan. Er is geen begin.

Zo lang je verder gaat, blijf je verder gaan. Ook geen einde. Gevangen in een vicieuze

cirkel.

Naar mijn mening houd het toch op een gegeven moment op! Niet alles heeft

een oorzaak, en niet alles heeft een einde. Sommige dingen zijn gecreerd.

Hetzelfde voor een molecuul. We kunnen doorzoeken en uitvergroten, en we

blijven meer zien.

Of het heelal, hoe verder we kijken hoe meer we zien.

Of het bestaat of niet is een andere verhaal. Zodra we kijken bestaat het

in onze perceptie. Ook in de wetenschap. Een logische verklaring krijgen

we ook cadeau want het past op diezelfde tijdslijn van oorzaak en gevolg.

De grenzen zitten in ons hoofd / gedachten. Het staat niet vast en is geen constante.

Het begin ook, het einde ook. Grenzen zijn er wel maar toch ook niet.

Als je gelooft dat er meer is, dan zie je meer.

Ruimte en tijd staan niet vast.

We leven in Pandora's Box

[ypsilon]

Dit heeft weinig meer te zien met filosofie. Ik zie hier vooral poëtische verwoordingen van gevoelens over tijd.

Bovendien is er al een uitgebreid topic over tijd hier. Met concrete ideeën over tijd kunnen jullie terecht in theorie-ontwikkeling.

-slotje-