Waarom jezelf afvragen: wat wil ik nu eigenlijk?

[Mark-H]

Die vraag kan je heel lang bezighouden. Tot aan zingeving toe. (waar ben ik uiteindelijk op uit, waar doe ik het voor).

Je kunt er ook voor kiezen om die vraag los te laten.

(En je hebt natuurlijk ook de mogelijkheid om een antwoord als waarheid te accepteren en dan ten dienste daarvan te leven).

Maar wat is nu de motivatie om ofwel de vraag los te laten ofwel ermee te blijven spelen?

Bij ermee blijven spelen:

Is het 't spelen zelf dat motiveert?

Is het nieuwsgierigheid?

Is het een drang naar meer weten dan een ander?

Bij het loslaten:

Is het 't hopeloze van deze queeste, dat je zeker weet dat het resultaat nihil zal zijn?

Is het de tegenslag tijdens het spelen waar je geen zin meer in hebt?

Op dit moment ben ik in ieder geval nieuwsgierig naar input van anderen...

[theoriegeladen]

Dat " zelf" dat zich afvraagt, is dat jij als individu, jij als man, jij als mens, jij als wezen of jij als dier, redelijk en/of zinnelijk?

Ik denk dat elk geval andere antwoorden oplevert die voor zich spreken.

[Mark-H]

Dat " zelf" dat zich afvraagt, is dat jij als individu, jij als man, jij als mens, jij als wezen of jij als dier, redelijk en/of zinnelijk?

Ik denk dat elk geval andere antwoorden oplevert die voor zich spreken.

Dat denk ik ook.

Ik doel op mij als individu.

[theoriegeladen]

Als ik het goed heb, kan alleen jij over jouw zelf zeggen wat jouw overtuigingen zijn. Ik weet niet wat jou motiveert al dan niet te zoeken naar zingeving. Ik denk eigenlijk dat het het beste is je te blijven af vragen de vraag al dan niet los te laten. De enige reden daarvoor is dat elk antwoord op die vraag de ogen zou moeten sluiten voor een ander zijn of in dit geval zelf. De vraag zal je denk ik bij elk zelf tegenkomen, al dan niet beantwoord, maar er zal wel altijd vraag naar blijven...

.

[Mechanieker]

Die vraag kan je heel lang bezighouden. Tot aan zingeving toe. (waar ben ik uiteindelijk op uit, waar doe ik het voor).

Je kunt er ook voor kiezen om die vraag los te laten.

(En je hebt natuurlijk ook de mogelijkheid om een antwoord als waarheid te accepteren en dan ten dienste daarvan te leven).

Deze vraag kan je inderdaad lang bezighouden. Het is namelijk een truc-vraag. De grap is dat alleen iemand die het antwoord weet jou kan vertellen wie jij bent, wat je wilt en wat je plicht is. Alle zoekenden zijn even blind en kunnen elkaar dus niet echt helpen, hoewel ze wel kunnen ondersteunen en troosten natuurlijk.

Maar wat is nu de motivatie om ofwel de vraag los te laten ofwel ermee te blijven spelen?

Bij ermee blijven spelen:

Is het 't spelen zelf dat motiveert?

Is het nieuwsgierigheid?

Is het een drang naar meer weten dan een ander?

Bij het loslaten:

Is het 't hopeloze van deze queeste, dat je zeker weet dat het resultaat nihil zal zijn?

Is het de tegenslag tijdens het spelen waar je geen zin meer in hebt?

Op dit moment ben ik in ieder geval nieuwsgierig naar input van anderen...

Hoe langer men zoekt, hoe meer men gaat voelen wat men mist en dat men het mist. Dat zijn de tips en hints die men krijgt tijdens dit zoeken en waardoor men de waarheid uiteindelijk kan herkennen. Deze zoektocht, eenmaal gestart, wordt nooit definitief opgegeven, hooguit neemt men soms even pauze.