[wetenschapsfilosofie] objectiviteit versus maatschappelijke winst

[woodstock]

Kitty Furgeson heeft in haar boek "De dobbelstenen van god" er iets moois over geschreven, nl. dat de huidige wetenschap al eeuwenlang gebaseert is op probleemstellingen, als voorbeeld, het is donker en we ontdekken het vuur, het is donker en we vinden het licht uit. Deze manier van wetenschappelijk onderzoek (gebasseert op maatschappelijke winst) is natuurlijk wel wat kortzichtig.

Ik plaatste dit bericht in een andere topic,

http://sciencetalk.nl/forum/invision/in...p?showtopic=631

Maar vind het toch wel interessant wat er hier van gedacht wordt.

Wetenschap en wetenschappelijk onderzoek richt zich vaak op maatschappelijk gewin. Als je bv. ziet hoeveel geld er besteed word aan wapens, ict. ect. en hoe weinig bv. aan alternatieve geneeswijze en andere zgn. pseudo wetenschappen, zou je kunnen zeggen dat we eigenlijk met een soort bril op leven. We willen alleen die dingen zien die ons ergens toe dienen. En dit is al eeuwen zo aan de gang. Hoe blind zijn we onderhand dan al niet geworden?

Ben benieuwd naar de reactie's

[Hallo1979]

Ik ben het eigenlijk heel vurig niet met je eens!!!

Als je gaat kijken naar het onderzoek vandaag de dag in bijvoorbeeld theoretische natuurkunde, sterrenkunde, cosmologie, dan is de maatschappelijke winst vrijwel nul! Toch wordt hiernaar onderzoek gedaan.

Kijk naar het onderzoek naar de kosmolgische constante, quintessence, zwarte gaten supernovae dit soort dingen zullen in de komende eeuwen geen praktische toepassing kennen en is alleen goed voor het begrijpen van ons bestaan. En daar hangt het om, wij zijn natuurlijk bevooroordeelt al is het al omdat we kijken met onze ogen in het visuele licht in plaats van infrarood, maar het is onze nieuwsgierigheid die ons verder doet komen en niet (meer) de maatschappelijke winst. En het lijkt misschien kortzichtig, maar dat is het niet! Het heeft namelijk geen zin om over superstringtheorien na te denken als je niet eens weet dat de aarde rond is. Of je hoeft niet te gaan denken aan openhartoperaties als je denkt dat een lichaam bestaat uit alleen bloed pus en slijm. Wat dat betreft zijn we veroordeelt tot een pragmatische aanpak voor het onderzoeken van onze wereld. En dit is niet eens zo fout (zie Oscom's razor)

Overigens wordt er genoeg onderzoek gedaan naar geneeswijzen. en alternatieve... ja waarschijnlijk wordt daar ook onderzoek naar gedaan, maar de werking is even dubieus als willekeurig en ik denk niet te onderscheiden van een placebo effect, waardoor ik denk dat het een verloren zaak is. Er wordt ook geen onderzoek gedaan naar of de aarde plat is of niet hoewel er mensen zijn die dit nog denken!

Verder wordt er onderzoek gedaan naar dingen die mensen interesseren als het niemand een biet kan schelen, dan zal niemand het onderzoeken.

Kitty Furgeson is zelf kortzichtig als zij stelt dat om die reden alleen onderzoek wordt gedaan naar maatschappelijke winstgevende projecten. Zeker als je je bedenkt dat voorstellen voor maatschappelijk niet winstgevende onderzoeken bij politici vaak slechts wordt gebruikl om de vis in te rollen aangezien ze het niet kunnen verkopen aan hetzelfde kortzichtige volk dat het na het lezen van het boek van Kitty Furgeson het wel met haar eens is. Wat dat betreft leven we in simplocratie (regering van de dommen)

[DePurpereWolf]

Wetenschap en wetenschappelijk onderzoek richt zich vaak op maatschappelijk gewin. Als je bv. ziet hoeveel geld er besteed word aan wapens, ict. ect. en hoe weinig bv. aan alternatieve geneeswijze en andere zgn. pseudo wetenschappen, zou je kunnen zeggen dat we eigenlijk met een soort bril op leven. We willen alleen die dingen zien die ons ergens toe dienen. En dit is al eeuwen zo aan de gang. Hoe blind zijn we onderhand dan al niet geworden?

Ben benieuwd naar de reactie's  

Ik merk een lichte negatieve toon, echter, ik zie het probleem niet om onderzoek te doen naar iets om er zelf beter van te worden. Waarom doe je anders onderzoek.

Ik zie het probleem niet 8)

[f3 XX]

ik denk dat het voor de mens onmogelijk is om (volledig) objectief te zijn. aangezien wetenschap een product van de mens is, is deze zeker niet (volledig) objectief

[woodstock]

Ten eerste mijn excusses, ik zie in dat ik mijn stelling toch wat té simpel neer gezet heb, ik zal het nog eens proberen.

De duitste natuurkundige Werner Heisenberg heeft ooit eens gezegd :

Hoe wij kijken kan alles betekenen - van de vraag welk apparaat we op een woensdag in het lab gebruiken, tot hoe we het budget voor ons nationaal wetenschappelijk onderzoek vaststellen. Op de dagelijkse schaal zijn er keuzes te maken uit technieken of apparatuur om een experiment uit te voeren, keuzes over welke gegevens een speciale inspanning waard zijn en welke niet. Welke inconsistente gegevens je veilig kunt negeren en welke niet. Op wijdere schaal kiezen wetenschappers voor een bepaald theoretisch of megatheoretisch raamwerk en laten dat raamwerk de loop van het onderzoek bepalen. Elk van deze beslissingen is op grote of kleine schaal een beslissing over de manier waarop we kijken. Bepaalde gezichtspunten zijn ook afkomstig uit bronnen waarvan we het gevoel hebben dat ze onze wetenschappelijke ontdekkingen beïnvloeden met minder recht dan wetenschappelijke technieken of theorieën, bronnen die verraderlijk zijn en moeilijker te beïnvloeden : eigen voorkeur, culturele achtergrond, religieuze en antireligieuze opvattingen, politieke en economische belangen, ons waardesysteem, de geest van de tijd, de huidige modeverschijnselen in de wetenschap. We hebben onvermijdelijk de neiging om een theorie plausibeler te vinden als zij overeenkomt met de huidige denktrant, zowel binnen als buiten de wetenschappelijke gemeenschap.

(uit het zelfde bovengenoemde boek)

Hopend hiermee de stelling hiermee iets te hebben verduidelijkt.

[DePurpereWolf]

De basis van wetenschap is iets nieuws verzinnen. Innoveren.

We gaan dan als volgt te werk:

- Analyseren het probleem

- inventariseren mogelijke oplossingen

- gaan per mogelijke oplossing kijken of deze een positief antwoord geven. Als niet, dan pakken we de volgende mogelijke oplossing, als wel, dan hebben we de oplossing.

Het is juist de laatste stap dat onze oplossing selectief maakt. Het maakt dus uit waar de ene oplossing staat in de rij van potentiele oplossingen. Er kunnen namelijk meerdere oplossingen zijn. Maar voor een probleem hebben we maar minstens een oplossing nodig. Verder zoeken schiet er meestal bij in.

De oplossing is dus selectief. Dit kan je natuurlijk terug draaien op:

eigen voorkeur, culturele achtergrond, religieuze en antireligieuze opvattingen, politieke en economische belangen, ons waardesysteem, de geest van de tijd, de huidige modeverschijnselen in de wetenschap.

Maar ik denk dat dat onnodig doordenken is en dat je het gewoon op kansrekenen moet gooien. Een oplossingsmethode wordt met een zeker geluk gevonden. Niet zo zeer dat de wetenschapper niet kapabel is, maar meer omdat de gekozen oplossingsmethode toevallig boven aan in de rij stond.

Waarom die bovenaan stond, ja, daar kun je dan wel over discusieren, maar dat is vooral suggestief.

[Syd]

ik denk dat het voor de mens onmogelijk is om (volledig) objectief te zijn. aangezien wetenschap een product van de mens is, is deze zeker niet (volledig) objectief

Maar als je nou kijkt naar het kookpunt van water. Ik zie niet in waarom iemand dat niet objectief waar zou kunnen nemen. Een mens is niet objectief, overal heb je wel een mening/vooronderstelling bij. Maar als je erin slaagt deze overboord te zetten, uit te schakelen bij de waarnemingen en de conclusies is wetenschap naar mijn inziens wel degelijk objectief.

Anders wordt het als je je bezighoud met 'delicate' punten waar bijvoorbeeld je geloofsovertuiging of emotionele argumenten een rol gaan spelen. Dan is het moeilijker een objectieve benadering te bewerkstelligen.

[woodstock]

Anders wordt het als je je bezighoud met 'delicate' punten waar bijvoorbeeld je geloofsovertuiging of emotionele argumenten een rol gaan spelen. Dan is het moeilijker een objectieve benadering te bewerkstelligen.

Hier zit nu juist de crux lijkt me, als je nagaat dat we sinds de nieuwe verlichting eigenlijk alleen maar die wetenschap beoefenen, en ziet dat in het verre oosten b.v. hele andere dingen als waardevol worden ervaren. In hoeverre is wetenschap in de westerse wereld dan objectief? Neem bv. accupunctuur, dat er onderzoek naar word gedaan okè, maar HOE kwamen die chinezen erbij om dit soort wetenschap ná te streven?? Stel dat bv. het christendom, NIET zich zo bemoeit had met bv. Galileo, waar waren we dan nu geweest?

[Syd]

Hier zit nu juist de crux lijkt me, als je nagaat dat we sinds de nieuwe verlichting eigenlijk alleen maar die wetenschap beoefenen, en ziet dat in het verre oosten b.v. hele andere dingen als waardevol worden ervaren. In hoeverre is wetenschap in de westerse wereld dan objectief?

Volgens mij is het niet echt van belang wat je onderzoekt, als we ons afvragen of de wetenschap objectief is.

Stel dat bv. het christendom, NIET zich zo bemoeit had met bv. Galileo, waar waren we dan nu geweest?

Ik denk even ver als nu, in dit voorbeeld: men is er nu toch ook van overtuigd dat de aarde om de zon draait en niet andersom, zoals de kerk beweerde en dit afdwong.