Kiwiwoman schreef:Is het woord afhankelijkheid al gevallen?
Voor mij betekent ook het gelijk hebben en daar waarde aan hechten, dat je je afhankelijk opstelt. Alleen wanneer de buitenwereld zijn fiat geeft, heeft datgene waar men gellijk of niet gelijk wil hebben, voor een afhankelijk persoon waarde.
Ja, maar WAAROM is dat zo? Dat probeerde ik hier eigenlijk min of meer te verwoorden:
Anyway, mijn eigen bescheiden bijdrage bestaat eruit dat ik denk dat mensen doorgaans een bevestiging nodig hebben dat hun analyse van de wereld om hen heen doorgaans klopt. Een bepaalde vorm van "waarheid" die nodig is om gewoon, dagelijks, min of meer te kunnen functioneren en verdere beslissingen te kunnen nemen. Het "gelijk hebben" is een bevestiging van het eigen wereldbeeld waardoor de "gelijkhebber" zich gesterkt voelt in de aanname dat de beslissingen die hij neemt op basis van dat wereldbeeld de juiste zijn. Bevestiging. Hoe onzekerder iemand is over zijn eigen analyses (omdat hij/zij nog niet genoeg bevestiging heeft ontvangen), hoe sterker degene de behoefte zal tonen om "gelijk" te krijgen.
daar heb je gelijk Veertje, ik denk dat niemand in deze topic aan deze variant van gelijkhebben heeft gedacht. Hoewel ik denk dat Liquid het bedoelde op een concurerende manier. Verbeter me als ik ernaast zit
Ik zie er niet zozeer een variant van gelijkhebben in. Meer een belangrijke oorzaak van het "gelijk willen krijgen". Bevestiging en daarmee ook positiebepaling. Welke positie heb ik tussen al die andere mensen? In welke mate tel ik mee? Bij wie tel ik mee? En waarom? Zaken zoals angst voor gezichtsverlies, egostreling, concurrentie zijn dingen die erbij horen, maar volgens mij meer gevolg dan oorzaak. Ik had het over bevestiging van het eigen wereldbeeld om met een gerust hart beslissingen te kunnen nemen. De term "beslissing" bedoel ik heel ruim. "Alles wat we doen". Ons "handelen" zeg maar, de manier waarop we functioneren, wat een bepaald "profiel" oplevert van ons eigen "ik" tussen al die anderen.
Een niet-afhankelijke van de goed- of afkeuring van de buitenwereld weet dat de waarde van zijn gelijk of niet gelijk hebben in hemzelf ligt.
In de loop van ons leven komen we er steeds meer achter welke mensen "gelijkgestemd" zijn en welke mensen levensvisies hebben die erg ver van onze eigen levensvisie afliggen. Sommige mensen kunnen accepteren dat het geen zin heeft de afstand te proberen te overbruggen met die laatste groep, de mensen uit die groep proberen te overtuigen. Eenmaal dat geaccepteerd hebbend, voelen zij dan niet de noodzaak om gelijk te krijgen en zullen zich verder in dat geval ook niet uiteenzetten met de vraag of hun eigen visie voeten in de aarde heeft. Als ze echter te maken hebben met "gelijkgestemden" dan ligt het toch weer anders. Wie we als "gelijkgestemd" zien is weer helemaal persoonlijk. Voor sommigen is die groep heel groot, voor anderen heel klein. Volgens mij is niemand geheel onafhankelijk van de mening van anderen, het gaat er meer om over welke "anderen" we het hebben.
Ga ik nu te diep?
Ik denk niet dat we ooit "te" diep kunnen gaan.
