Is de mens van nature goed of slecht?

[ypsilon]

Overigens schreef ik al eerder, dat de aard van een mens het getal 5 is in mystiek opzicht, maar ik heb begrepen, dat men niet die kant op wil, hoewel deze opmerking niet off-topic is. Maar men wil concreet blijven.

Ik stuur je een pb'tje.

Nog een deel van de aard van de mens, die zich onderscheidt van andere levende wezens is zijn nieuwsgierigheid. Er zullen best wat dieren zijn, die ook nieuwsgierig zijn, hoewel ik er geen kan noemen. Chimpansees misschien?

Nieuwsgierigheid heeft ervoor gezorgd, dat we nu zijn waar we zijn.

Ik denk dat de meeste dieren (van ratten tot dolfijnen) wel een vorm van nieuwsgierigheid hebben. Een onbekende stimulus zal voor de meeste dieren wel het onderzoeken waard zijn, maar de meeste dieren zijn ook slim genoeg om zich niet te dicht in de buurt van potentieel gevaar te komen. Ik vrees dat de mens hier niet echt een uitzondering op vormt.

[Led ZepPelin]

Is de mens van nature goed of slecht? Wat denken jullie?

Naar mijn menig; Elk mens wordt geboren. Goed. Een baby'tje kan niet slecht wezen of doen. Ook al zou hij/zij het willen. (Denk toch niet dat hij/zij het zou willen maar goed,)

Naarmate 't baby opgroeit, kan 't baby natuurlijk net als elk mens, fouten (kwade) dingen doen!

Dan verandert je 'goed' (ligt er aan in welk geval) in 'kwaad'.

Maar Elk mens wordt geboren, beginnend bij nul, goed.

Mvg, Pelin

[ypsilon]

Het topic met de vraag "Is de mens van nature goed of slecht" kreeg een schopje van Led ZepPelin. Het is samengevoegd met het topic dat een algemenere vraag stelde naar de aard van de mens (dat aanving bij deze post).

[qrnlk]

Hebben de termen "goed" of "slecht" een objective betekenis?

In een theistische context bepaald god wat goed en slecht is en krijgen deze termen op die manier hun absolute betekenis. (Wat dat betreft wordt het bestaan van goed en slecht door velen bezien als een bewijs voor het bestaan van god)

In bijvoorbeeld de christelijke context is de zondige mens van nature slecht, maar in staat tot een beperkte mate van goedheid. Hij zal nooit goed worden, maar god kan voorbij zien aan de slechte kanten en slechts aandacht geven aan het goede.

In een atheistisch context is er geen absolute autoriteit, in deze context is elke definite van deze termen relatief, subjectief en context gevoelig. Hooguit kan men consensus bereiken over bepaalde waarden. Maar als iemand hiervan afwijkt dan is er geen onafhankelijke morele autoriteit beschikbaar; Het collectief kan slechts zeggen dat het dit gedrag afwijst; Maar daarmee is het niet slecht of goed; daarmee is het slechts niet-getolereerd gedrag.

[Adpruys]

Misschien past het niet in dit topic of dit forum

Ik denk dat de meeste mensen van zichzelf vinden dat ze per saldo goed zijn. De eigenschappen die ze menen te bezitten en de goede daden die ze menen te verrichten zijn net datgene wat in hun ogen het belangrijkste is, waar het op aan komt. Terwijl de tekortkomingen van zichzelf die ze niet kunnen ontkennen eigenlijk niet zo belangrijk zijn. Als ze andere sterke en zwakke punten hadden zouden ze juist die belangrijk respectievelijk niet ter zake doende beschouwen.

om aan te sluiten bij qrnlk's bijdrage, kun je stellen dat in een pluriforme samenleving zoals de onze tot op zekere hoogte is, je aansluiting kunt vinden bij die levensopvatting die het beste past bij je sterke punten en je daardoor ook in de ogen van geestverwanten goed gevonden kunt worden en er bij kan horen.

Ik vind mezelf overigens niet bijzonder goed. Per saldo sta ik in de min . Dit terwijl ik goede reden heb te denken dat de meeste mensen die mij kennen mij goed vinden.