Is er een zin in het leven?

[Assassinator]

Mijn vraag: is er hier een redeneerfout?

Als je er geen zin aan verbind heeft het voor jouw geen zin, idem met alles eigenlijk.

[ypsilon]

Ik heb eventjes genummerd, om het korter te kunnen weergeven:

(1) Veronderstellende dat niets zin heeft:

(2) Schrijven heeft geen zin en niet schrijven heeft geen zin.

(3) Schrijven heeft geen zin en schrijven heeft niet geen zin (= schrijven heeft geen zin en schrijven heeft zin)

Als je er geen zin aan verbind heeft het voor jouw geen zin, idem met alles eigenlijk.

Als (1) gepostuleerd wordt, kun je (2) daaruit afleiden (hier ongeacht van het feit dat (1) en (2) persoonlijke overwegingen kunnen zijn). Van (2) naar (3) is ook logisch (als je "niet schrijven heeft geen zin" en "schrijven heeft zin" als synoniem beschouwt). (2) en (3) zijn, puur logisch, echter inconsistent met zichzelf. Daaruit zou je kunnen afleiden dat er iets niet klopt aan (1). Bent u nog mee?

[curious]

worden hier 'nut' en 'zin' niet verward?

schrijven is nuttig voor allerlei zaken, het is een middel om een doel te bereiken, en we willen steeds weer doelen bereiken bv om in leven te blijven, of omdat dit-en-dat doel plezier geeft, voldoening verschaft, of omdat we ons daartoe gedrongen voelen enzovoorts.

maar de 'zin' van al ons beijver is natuurlijk daarvoorbij gelegen semantisch gezien, en ontologisch gezien bestaat die zin niet, maar zullen we ons die alleen metafysisch voor kunnen -en vaak willen- stellen, omdat we ijdele mensen zijn die vaak niet tegen de gedachte kunnen dat we een even vluchtig en onbeduidend bestaan kennen als die van een vlindertje of welke andere levensvorm ook.

[ZonnTroLL]

zin (de ~ (m.))

1 gevoel voor beleving en waardering van niet direct zintuiglijk waarneembare zaken

2 verlangen om iets te doen => animo, goesting, lust

3 betekenis

4 bestaansreden, nut

5 (~nen) reeks woorden in syntactisch verband die een afgerond geheel vormen

6 [muz.] afgeronde groep motieven

[Mark-H]

Ik heb eventjes genummerd, om het korter te kunnen weergeven:

ZonnTroLL schreef:*

(1) Veronderstellende dat niets zin heeft:

(2) Schrijven heeft geen zin en niet schrijven heeft geen zin.

(3) Schrijven heeft geen zin en schrijven heeft niet geen zin (= schrijven heeft geen zin en schrijven heeft zin)

Als (1) gepostuleerd wordt, kun je (2) daaruit afleiden (hier ongeacht van het feit dat (1) en (2) persoonlijke overwegingen kunnen zijn). Van (2) naar (3) is ook logisch (als je "niet schrijven heeft geen zin" en "schrijven heeft zin" als synoniem beschouwt). (2) en (3) zijn, puur logisch, echter inconsistent met zichzelf. Daaruit zou je kunnen afleiden dat er iets niet klopt aan (1). Bent u nog mee?

De regels hebben de vorm: als p dan q.

Stel: er is geen verzameling V met zinhebbende gebeurtenissen. We noemen dit premisse p.

Als we nu uit p dingen (q en r) deductief kunnen afleiden die met elkaar in tegenspraak zijn, moeten we p verwerpen.

Dat is wat Ypsilon beweert, en is consistent met de regels van de logica.

Maar is het wel zo dat q en r volgen uit p?

Volgens mij kun je alleen het eerste deel van 2) afleiden uit 1).

Het verwarrende is het aantal negaties (niets, geen).

Het eerste deel van 2) beschrijft dat schrijven een deelverzameling is van "iets" (niet van niets), en dat daarom schrijven geen zin heeft op grond van de premisse.

Het tweede deel van 2) beschrijft echter dat niet schrijven een deelverzameling is van "niets" en daarmee moet je concluderen dat niet schrijven dus wel degelijk zin heeft op grond van de premisse.

Hiermee is de redenering gefalsifieerd en kun je dus niet concluderen dat de premisse onwaar is.

Ik denk dat je niet op grond van logische redeneringen erachter kunt komen of er ontologisch gezien een zin bestaat. Dat er door de laatste ontwikkelingen in de wetenschap geen interesse meer bestaat voor de finale oorzaak uit de oorzakenleer van Aristoteles *omdat* er geen vooruitgang wordt geboekt op logische gronden, wil nog niet zeggen dat die niet bestaat. Dat zijn redeneringen van het type: ik kan het niet zien of bedenken, dus het is er niet.

Je leest het al: ik ben geen empirist en geen logisch positivist.

We kunnen aan niemand uitleggen wat vriendschap is, dat leert de ervaring. Dit geldt ook voor de smaak van een sinaasappel. Hoewel er hard gewerkt wordt aan de rationele kant hiervan (hoe komen dingen binnen in de hersenen en hoe heeft dit gevolgen voor gedrag) is er nog niemand geweest die een universeel geaccepteerde wetenschappelijke theorie over vriendschap heeft geformuleerd (en dat willen we natuurlijk ook helemaal niet). Dat zou een afdaling zijn naar de mens als stimulus-respons machine. Als dat echt zo is, zou jij dat dan willen weten?

Als je vriendschap en "zin" op rationele gronden gaat definieren, sla je met ratio alle beleving dood.

Ratio is in mijn ogen bedoeld als meewerkend aan het systeem, niet de baas van het systeem. Als je ratio met je aan de haal gaat, roep 'm dan tot de orde. (Wie roept er dan eigenlijk?)

[Assassinator]

Als je ratio met je aan de haal gaat, roep 'm dan tot de orde. (Wie roept er dan eigenlijk?)

Jezelf, het draait allemaal om de balans. Ratio en emoties zijn beide instrumenten die wij hebben om onszelf instand te houden, ratio kan er zelfs voor zorgen dat we onszelf verbeteren. Beide gebruik je zo in aparte situaties, en het is belangerijk om je niet bij de verkeerde situatie het verkeerde gereedschap te gebruiken.

[ypsilon]

Beide gebruik je zo in aparte situaties, en het is belangerijk om je niet bij de verkeerde situatie het verkeerde gereedschap te gebruiken.

Ik zou eerder zeggen: beide gebruik je in bepaalde mate in aparte situaties. Bij elke situatie die je zelf meemaakt, zal je op basis van beide componenten oordelen vormen.

[Kiwiwoman]

De zin in het leven is voor mij in beweging blijven, ter "leringhe ende vermaeck".

[william56]

de zin van het leven is de zoektocht naar de zin van het leven

[dfennema]

De zin van het leven;

de vraagstelling is onduidelijk. Is er werkelijk verschil tussen dood, leven en levenloos? Leven voldoet aan de 7 levensverschijnslen, een beetje bioloog echter weet dat deze levensverschijnselen zwak te verdedigen zijn. Er zijn meerdere vragen die in dit forumdeel naar mijn idee van elkaar onderscheiden moeten worden zijn; bijvoorbeeld

- zin van het leven voor een individu (kan ook een slak zijn)

- zin van het leven van een mens

- zin van het leven van organismen

Voor mij echter begint het eerst met de vraag;

- wat is leven? (of dood) en hoe valt dat wetenschappelijk uniform van bacterie tot kever, berk en mens samen te vatten. Een optie zou zijn dat bij levende organismen de hang van materie naar choas in het organisme tegen wordt gewerkt naar geordende structuur. In thermodynamische zin is een levende structuur onlogisch, heeft een positieve entropie. Echter zou in dit voorbeeld ook kristalsuiker levend zijn... Wanneer deze definitie van positieve entropie tegen hang naar chaos in ons heelal juist zou zijn, zou dit in kunnen houden dat op het moment van de oerknal de vorige generatie 'leven' van voor de oerknal zo onmogelijk in stand te houden was dat deze uit elkaar moest spatten. Dan zou het heelal zoals het nu is met alle levende organismen inclusief ijzer en kristalsuiker de balans weer moeten herstellen. Enzovoorts.

- Voor mij als individu en als mens is gelukkig de zingeving een stuk eenvoudiger. In het stukje tijd, waarvan Einstein aantoonde dat dit iets of niets is afhankelijk van energie massa en snelheid, wat mij toebedeeld is als organisme, mens en individu er iets moois van maken. Onze voorouders hebben enkele goede gedragscodes samengevat in vormen van religie die liefde uitstralen in de verschijningsvormen van Boedha, Mohammed of Jezus en een constructief duurzaam karakter hebben. Het stokje doorgeven en de mogelijkheid scheppen om dit voortdurend te kunnen blijven doen is voor mij zingeving. Dat doet een krekel ook.

[Hansicarpus]

Ik vraag mij allereerst af wat zin is. Een element dat ik steeds kan terugvinden is: de zin van iets E is de functie F die het heeft binnen een organisch geheel/proces G. Enkele voorbeelden:

- E - F - G

- eten - energievoorziening - lichaam

- hart - energiedistributie - lichaam

- eten - genot - 'geest'

- mes - eten snijden - eten

- genot - bepaalde handelingen doen - overleven

- bepaalde handelingen doen - overleven - diersoort

- wormen - aarde omploegen - milieu

- bakker - eten maken - maatschappij

Uiteraard roept deze karakterisatie vragen en reacties op, maar ze omvat wel veel antwoorden die ik hier terugvond. Enkele reacties:

- Zonder context, geen zin (maar ook geen onzin!).

- Wanneer is iets een organisme? (In hoeverre kan men beweren dat een organisme zijn delen regeert?)

- Wanneer heeft iets een functie? (Heeft iets pas een functie wanneer het geheel uiteenvalt of ingrijpend verandert na wegname van dat iets? In dat geval lijkt het leven als geheel geen functie te hebben in het heelal.)

- Speelt het bewustzijn een fundamentele rol in deze overwegingen? (Moet een zin vastgesteld worden? Moet een organisme onderscheiden worden?)

- Is zo'n drietal mogelijk reflexief? (Is de zin van het heelal, zichzelf zijn, binnen zichzelf?)

Ikzelf identificeer mij (misschien ten onrechte...) met de software van mijn lichaam, mijn geest. En die wil genieten, dus zoek ik, indien nodig, naar datgene wat mij het meeste genot oplevert. Filosoferen is daar een deel van.

[MRDavidSingh3]

de zin van het leven voor ons is om de zin van het leven te vinden.

Daarmee bedoel ik niet dat we leven om de zin van ons bestaan te ontdekken maar de zin van alles dat bestaat, energie, materie, ruimte, tijd enzovoort. Maar aangezien de mens maar beperkt denkt en zich maar beperkt kan voortbewegen is het zoeken naar al die kennis zinloos omdat we heden nooit alles kunnen weten, maar we zullen voor zolang we bestaan verder blijven evolueren. Voortplanten en overlevenis dus een middel om te blijven bestaan en te evolueren. Ik zou dus de zin van het leven niet overleven en voortplanten noemen want dat is slechts een middel om te evolueren en kennis op te doen. Zie het als een computerspelletje waarbij je steeds hogere levels bereikt om het einddoel te behalen. Of anders een boek lezen, je leest zoveel bladzijden tot je het boek uithebt en alles weet wat er in staat. Maar het probleem is dat ons einddoel (als er een is) ver weg zit en volgens mij hebben we het boek nog lang niet uit.

[Led ZepPelin]

Is er een zin in het leven?

Ja,

voor ieder is het verschillend. (denk ik, vind ik).

Bijvoorbeeld: Voor de een is 't zin mensen helpen,

en voor de ander Lang leve de lol.

Ik vind dat ieder ziel zijn eigen zin heeft.

Ook in het leven.

[Mark-H]

Is er een zin in het leven?

Ja, voor ieder is het verschillend. (denk ik, vind ik).

Tsja, da's in het kader van "als je geen zin hebt, dan maak je maar zin".

De meest prangende vraag hier is:

IS er een zin in HET leven (niet of je er individueel een (1) kunt maken).

Ik denk dat DE zin van HET leven voor een mens niet kenbaar zal zijn, ooit.

Degenen die beweren dat dit wel zo is, zijn ofwel dogmatisch, ofwel van het type "lang zullen we zweven".

Voorlopig houd ik het bij een pragmatisch standpunt: zoeken naar de zin van het leven kan een tijdje leuk zijn; als het niet meer leuk is en het gaat tegenstaan en het legt je windeieren, kappen ermee.

Joep Dohmen schrijft erover (over individuele zin-geving) in zijn laatste werk "het leven als kunstwerk".

(Via Nietzsche en Foucault).

Aanrader!

Mark

[Zllong]

de zin van het leven is

voor de volgende generatie een beter leven te laten krijgen.