PuzzelsJa, dat heb ik ook nog eens opgezocht. Ik kan daar uiteraard een heel eind in meegaan, maar wat me dwars blijft zitten is dat als je met doordenkende gelovigen (zoals jij er zonder twijfel een bent) in discussie gaat, ze zich vaak verschuilen achter een soort geloof dat met mainstream religie niets meer te maken heeft. Het is toch wel godgeklaagd (figuurlijk) dat veel theologen in hun ivoren toren helemaal geen moeite hebben met een niet-bestaande god, maaar dat zulke concepten vanaf de kansel nooit of hoogst zelden worden verkondigd. Ik heb er wat (moeilijk te lezen) geschriften van Hans Kueng op nageslagen. Eén soort religieus denken voor theologen en een ander voor het volk?Nou, heel even kort dan:Zie daarvoor mijn laatste post in het "moedertopic" waar dit vandaan komt. Kunnen we er ook over verder gaan.
In de titel van deze subtopic lees ik trouwens het dilemma waar Prospector, jij en ik kennelijk moeite mee hebben: We dienen levensinstellingen te verabsoluteren (of noem het objectiveren) om niet voortdurend op de man te spelen, en krijgen dan in dezelfde titel a.h.w. het verwijt dat we ons niet in de persoonlijke levensvisie van onze gesprekspartner hebben verdiept. M.a.w. we voelen ons intuitief persoonlijk aangevallen en onbegrepen als we het over een onderwerp hebben dat ons na aan het hart ligt. Daar gaat deze subtopic toch over, of heb ik dat ook verkeerd begrepen? Ik vind dat ik bv. islamitische houdingen en levensinstellingen naar hartelust zou moeten mogen bekritiseren, zonder daarmee individuen te veroordelen. Maar kennelijk beginnen er dan veel schoenen pijnlijk te wringen, want men is beledigd. Bij veel andere gelovigen vind je dat ook, zij het vaak niet zo extreem.
Ik ga me nu wijden aan profane bezigheden als geld verdienen, en kom wellicht vanavond laat of morgen pas weer terug.
