phi hung schreef:Ok, dan heb ik deze vraag voor je. Stel dat je nog helemaal geen bewustzijn had en ik ook niet. En er worden tegelijkertijd twee digitale kopieën gemaakt van een bepaald persoon. Twee nieuwe bewustzijnen. Eén of ander lot bepaalt dat jij het bewustzijn van de ene kopie wordt en ik van de andere.
Welk chemisch of welk molekulair/atomisch proces heeft dan bepaald welk van de twee kopieën je bent geworden?
Ik bedrijp de vraag niet precies, dat was toch door "één of ander lot" bepaald? Of wat bedoel je?
Ik zeg het je, nullen en énen kunnen geen bewustzijn creëren. Daar is een ziel voor nodig. Meer dan materie alleen dus.
Wat versta jij onder een ziel?
"Creëren" is overigens een lastige term in deze. Ik bedoelde dat ik ziel of bewustzijn als processen zie, die behalve in organische neuronen (hersenen) ook best in nullen en enen gemanifesteerd zouden kunnen worden.
Maar wat mij nog steeds dwarszit is de onvoorspelbare factor. Kijk eens naar een grafische rekenmachine of een computer. Hierop zit een knopje waarmee je het apparaat random een getal kunt laten kiezen. Dit blijkt echter totaal niet random te zijn, maar gewoon een lijst die het apparaat langsloopt. Als we niet eens een apparaat kunnen maken dat een simpel getal random kan kiezen, hoe kunnen we dan ooit het onvoorspelbare van een mens reproduceren?
Oh maar een mens kan ook helemaal geen 'echt' random getal kiezen. De randomgenerator in een menselijk brein is wat ingewikkelder dan die in een computer, maar het is evengoed een deterministisch algoritme. Als een mens een 'willekeurig' getal verzint komt dat gewoon uit zijn neurale netwerk rollen.
Deze robots zouden niet uniek zijn in de zin dat wij er zo nog een paar zouden kunnen bouwen. En dat is bij mensen niet zo.
Dat is slechts een technische tekortkoming van de huidige medische wetenschap. Het is toch niet theoretisch onmogelijk dat we een mens zouden kunnen klonen en zijn hersenen exact nabouwen, met dezelfde cerebrale status, neurale verbindingen, hormoonhuishouding en alles?
Op je eerste vraag, na even nadenken: ja. Op je tweede vraag natuurlijk niet. Een mens met een of enkele vervangen onderdelen is natuurlijk net zo goed een mens. Maar een schepsel van plastic en metaal dat vanuit het niets is opgebouwd, dus alleen kunstmatig is, noem ik geen mens.
Maar een organisch mens van koolstof en waterstof en zulks is toch ook vanuit het niets opgebouwd?
En wat te denken van een schepsel van plastic en metaal dat vanuit een mens is opgebouwd. Dat zil zeggen: je begint met een mens, en één voor één vervang je zijn lichaamsdelen door kunstmatige equivalenten. Dus een kunsthart, houten been, enz. Ook de eerder genoemde hersenchirurg die middels een minutieuze procedure alle hersencellen vervangt door kunstneuronen (die verder wel precies hetzelfde functioneren).
Noem je dat geen mens? Wanneer niet, waar ligt de grens? Neem voor het gemak aan dat de hersenoperatie als eerste plaatsvindt. Daarna het hart, enzovoort. Hoeveel procent van een lichaam moet nog organisch zijn, wil jij het nog een mens noemen?
Ook de voortplanting en stofwisseling horen bij het levende van een mens. Als je een stel robots zou maken dat zichzelf zou kunnen voortplanten, in leven kon houden en zelfvoorzienend hierin zou zijn, zou dat aardig in de buurt komen van 'levend'.
Aan de andere kant, neem iemand die onvruchtbaar is, bijvoorbeeld gesteriliseerd of een vrouw die in de overgang is geweest, kortom die zich niet kan voortplanten. Leeft die minder?
Hier gaat het mij inderdaad om. Stel dat je nu het bewijs geleverd kreeg dat ons universum nep bleek te zijn, en dat er net zoals in The Matrix een andere, echtere werkelijkheid zou zijn. Zou je er dan niet naar verlangen iets van die echte wereld mee te maken? Ik wel. Je zou kunnen zeggen dat je anders voor spek en bonen leefde.
Vind ik niet, immers DIT is onze realiteit. 'Echt' is subjectief, wij zouden helemaal niet compatible zijn met zo'n 'echtere' wereld. Dan heb ik het niet over een Matrix achtige situatie, waarin we echte lichamen hebben die voor de gek gehouden worden door ze een schijnwereld voor te houden. Met virtueel bewustzijn bedoel ik (en de TS ook als ik zijn post goed begreep) dat er helemaal geen lichaam aan te pas komt, dat het alleen maar een digitaal, virtueel proces is.
Misschien ken je dat computerspel The Sims. Stel dat ze over een paar decennia bij The Sims versie 12 zijn, en dat de A.I. zo ver is verbeterd dat die Sims net zo denken als echte mensen. Als die erachter komen dat ze eigenlijk in een virtuele omgeving zitten, en bestuurd worden door entiteiten daarbuiten (wij dus) in een 'echte' wereld, willen ze misschien ook wel liever deze wereld meemaken. Is dat niet net zo onzinnig als wanneer wij buiten onze realiteit willen treden?
In theory, there's no difference between theory and practice. In practice, there is.
Puzzels
)
)
)
