Ik loop een halve dag achter, al sluit ik wel weer aardig aan op Nabobs laatse posting.
Basbos schreef:alle menselijk handelen of het resultaat daarvan dat niet uitsluitend functioneel is of uitsluitend in termen van functionaliteit beschreven kan worden.
Ik kan me wel vinden in deze definitie. Ik denk alleen niet dat hiermee alles over kunst gezegd is. En ook zijn er wellicht andere non-functionele handelingen/uitingen te bedenken die we niet zo gauw als kunstzinnig ervaren (bv. religieuze riten, sportevenementen, amusement, vrijetijdsbesteding etc.)
Al die uitingen kunnen, sowieso of in bepaalde context, evengoed als kunst ervaren worden ( Mijn definitie was dan ook minder een definitie van kunst, maar van wat kunst kán zijn. Kunst is uiteindelijk datgene wat men kunst noemt.
Nog dit: Het zou ook kunnen zijn dat Manzoni het serieuze liminoide karakter van zijn kunst wil ironiseren (immers ook een kenmerk van het postmodernisme). Hij wil weldegelijk een Platoons idee uitwerken met zijn kunst, ....
Inderdaad. Maar misschien moet je Platoons weglaten en gewoon over ideeën spreken.
bijna nooit is echter herhaling an sich het doel
Toch wel, b.v. in de iconenschilderkunst.
kunst wordt nooit gemaakt om kunst te maken
Toch wel, L'Art pout l'Art is historich een vrij jong begrip (18zoveel), maar het bestaan ervan is vermoedelijk zo oud als het woord kunst zelf (dus oud als het moment waarop men een beeld niet alleen beeldhouwwerk (of idool, of god enz.) maar ook beeldhouwkunst noemde).
kan een natuurlijke -maar zinnenprikkelende- landschap geen kunst zijn?
Zeker, maar essentieel is de menselijke ingreep. Die ingreep kan concreet zijn (landart), maar zich ook beperken tot het als kunst benoemen van dat landschap. De naamgeving volstaat, maar kan nog worden benadrukt door er b.v. een lijst omheen te zetten (http://www.kassel.de/cms02/kultur/docum ... index.html).
Zo maken dieren ook wel artefacten. De vraag is echter of je dat kunst mag noemen.
Zij worden kunst op het moment dat ze dat door een menselijke ingreep (b.v. plaatsing op een sokkel) worden. Zie b.v. objet toruvé en Duchamps:
Moet dat idee er dan als het ware in gelegd zijn door degene die het gemaakt heeft (dus als vertrekpunt) of mag het ook een idee in de vorm van een interpretatie van dat kunstwerk zijn
Bedoelt u niet een idee in de vorm van een interpretatie van dat maaksel. Het idee zélf maakt het immers pas tot een kunstwerk, ja, is het kunstwerk, zoals u zelf ook baamt, gezien uw vervolg over conceptuele kunst.
Ik ga uit van twee verschillende maten, er zijn natuurmaten en kunsmaten. Rembrand is de natuurmaat van zijn zelfportret. De centimeter is de kunstmaat van de lengte. Research leverde mij nu nog op dat kunstmaten wederkerige overeenkomsten hebben en natuurmaten navolgende overeenkomsten. De mens als de maat van alles is in dit geval een natuurmaat:onze zinnelijkheid maakt een steen zichtbaar, niet zinnelijk.
Hier snap ik helemaal niets van. Is me een beetje te theorieoverladen.
De uitspraak zegt meer over jou opvatting, dan over jouw kennis. Heel veel mensen vatten het maken van kunst op als een mystiek en religieus fenomeen.
Ook mystieke en religieuze fenomenen zijn menselijke, want door mensen ervaren en benoemde fenomenen, óók als men er bovennatuurlijke of transcendente aan toekent.
Denk aan de ideeenwereld van Plato. Het eeuwige idee van bv een paard is maatgevend voor alle paarden. De ideeenwereld kan je een wereld noemen van natuurmaten. De schaduwenwereld waar Plato zo kritiek op had hebben daarentegen veel meer gemeen met de kunstmaten of navolgende maten, het ontbreekt aan authenticiteit, elke stukje is hetzelfde als elk ander stukje. Als je hier meer over wilt weten kan je google op waarheidsopvattingen of adaequatio.
Ook mystieke en religieuze fenomenen zijn menselijke, want door mensen ervaren en benoemde fenomenen, óók als men er bovennatuurlijke of transcendente aan toekent.
Voldoende, waarschijnlijk, maar niet noodzakelijk.
Plato heeft nooit weet gehad van wat de tijd in de verre toekomst zou brengen.
Nee, hoewel Kant daar waarschijnlijk vraagtekens bijzet. Maar ik bedoel dat ook Plato losprobeerde te komen van wat in zijn tijd algemeen werd geaccepteerd maar niet per se juist was.
@archimysticus. Begrijp ik dat je de zintuigelijkheid wil verheffen tot esthetica waar de innerlijke samenhang de doorslag moet geven?
Voor wie als Camus ziet hoe de mens als Sisyfus, die totaan zijn dood een enorm rotsblok een heuvel op duwt dat, eenmaal boven, telkens weer naar beneden rolt, voor wie vindt dat die positie van de mens in de wereld een absurde is en dat doelmatigheid een menselijke eigenaardigheid is die pas tot een vorm van welzijn leiden kan als het werk zelf, en niet de beloning voor dat werk, de mens bevredigt, voor hem of haar is juist het functieloze, het zinloze, het vergeefse, in daad of woord, het meest passende antwoord op de vraag: "Wat te doen hier op aarde?". Het resultaat kan vaak als kunst door de beugel.
Wat is kunst die je kunt definiëren, en wat is ware kunst?
Een paar voorbeeldjes van ware en onware kunst?
Deze zin is een variatie op; De TAO die je kunt omschrijven is niet de ware TAO.
Kunst is ongrijpbaar. Daarom is het ook zo moeilijk er vat op te krijgen en het te maken. Er is geen recept en formule voor. Nieuwe kunst wordt eerst niet als zodanig herkend. Slecht enkelen hebben door dat we met kunst te maken hebben.
Aan de andere kant zijn er massa's zgn kunstschilders die zich presenteren als zodanig bijv. op internet en dan schilderen zoals kunstenaars in het verleden gedaan hebben. Wel mooi soms maar het valt onder een ander hoofdstuk bijv dat van hobbyisme. Je kunt ook zeggen dat dat vertolkers zijn van ideeen van vroegere schilders Helmantel is een voorbeeld; dat is slechts vakmanschap maar met kunst heeft het niets te maken.
Er bestaat niet zoiets als een objectief goede techniek. Het gaat om een adequate techniek m.a.w. de techniek moet ondergeschikt zijn aan de inhoudelijke kwaliteiten. Dan kan het zijn dat je een objectief 'slechte' techniek moet gaan gebruiken (zie CObra).
De massa loopt op het ogenblik zo'n 50 tot 150 jaar achter op de avant garde. Het populairst zijn de surrealisten en de impressionisten en varianten van een realistische of illustratieve stijl.
Door het in hoofdletters te schrijven, lijkt het alsof het om een afkorting zou gaan, maar eensteen heeft het ongetwijfeld over De Weg (Tao, Dao of Do, zie o.a. ook karate-do, judo, etc.).
Bij deze reageer ik weer in mijn zelf gestarte topic, waarvan ik de discussie ontrokken had, omdat het diepere esthetische kader mij niet zo gelegen is. Ik wil dit wel toevoegen: ik denk dat het de kunst in eerste instantie te doen is om de volgende kwestie: zij is net zoals, bijvoorbeeld taal of wetenschap, een manier om de werkelijkheid te beschrijven. Maar ik zie steeds meer kunstwerken verschijnen die naar mijn smaak eerder gemaakt worden ter wille van de kunst, dan de beschrijving van de werkelijkheid. Er zijn dan ook veel reagerende kunstwerken op de kunst, in plaats van een kunstzinnige reactie op de werkelijkheid. Ik zie het zelf als een verbastering van de werkelijke kunst, maar dat is natuurlijk geheel arbitrair.
rogerakkerman schreef:politiek en kunst moet je gescheiden houden.
anders wordt het politieke kunst of kunst politiek.
Waarom? Is politiek niet gerelateerd aan ethiek, geschiedenis, cultuur enz. en aldus evengoed werkelijkheid?
Een Joods Israëlische vriend vroeg mij eens of ik vertrouwd was met het werk Jan Theuninck een Vlaamse kunstenaar, veronderstellend dat die naam voor mij als Vlaming wel bekend zou zijn.
Tot mijn schaamte moest ik toegeven dat ik hem niet eens kende.
Waarom hij die, ginder wonend, wel kende werd me duidelijk nadat ik hem opzocht op Wikipedia:
Jan Theuninck ageert vanuit een diepe sociale bewogenheid tegen onrechtvaardigheid, het misbruik van de rechtsstaat en het ontsporen van een systeem dat door zijn eigen hypocrisie wordt voorbijgestoken. Zijn taal is hard en scherp en ontdaan van overbodige woorden, hij ontrafelt de diepten van de ziel en probeert te verhinderen dat de mensen vluchten in de stilte van de onverschilligheid;
............
Zijn schilderwerken zijn gekenmerkt door een hard edge stijl, soms in combinatie met een lijnenspel dat doet denken aan Miró. Hij werkt het liefst met felle, harde, monochrome kleuren.
Ook hier komen zijn grote thema's terug : de holocaust, het kolonialisme en het pacifisme. Bekende werken zijn white niggers waarbij hij zeer maatschappijkritisch verwijst naar de koloniale en hedendaagse misbruiken en over zichzelf schrijft: "I am a white nigger".
Die zijn werken zijn hoofzakelijk ethisch/politiek getint.
rogerakkerman schreef:politiek en kunst moet je gescheiden houden.
anders wordt het politieke kunst of kunst politiek.
Als je zaken als deze post, voorzie dan in onderbouwing. Je zegt niet waarom wat je zegt zo zou zijn, of waarom dat onwenselijk zou zijn. Op die manier draagt het weinig bij tot daadwerkelijke discussie.
Puzzels
Op het risico van dom te lijken, waar staat TAO voor?
