Mechatronica schreef:Mag ik nu aannemen: Je bent gevechtsduiker of je bent het niet?
Dit in tegenstelling tot de niet-gevechtsduiker die alles is, behalve gevechtsduiker.
Niet-gevechtsduikers kijken naar en zijn niet in de wereld van de gevechtsduiker, om de doodeenvoudige reden, het zijn geen gevechtsduikers.
De mysticus, een gevechtsduiker en diens wereld, voor de gevechtsduiker is duiken a way of life of a part of him. Hij die naar het water kijkt ziet wat anders dan de gevechtsduiker die in het water Is, het verschil tussen kijken en zien. Als de gevechtsduiker luistert zonder te ademen, hoort deze de stilte, stilte is alles wat hij hoort. De gevechtsduiker hoort de stilte, denkt aan de ademhaling en ziet in de ruimte.
Mechatronica,
Een mogelijk domme vraag van mij:
Waarom maak jij zo'n duidelijke scheiding: gevechtsduiker en rest van de mensheid. Dat wateroppervlak?
Ik denk dat veel mensen die een sportief, artistiek, gevaarlijk, reizend, onderzoekswerk, ontdekkingsreizigers, veldwerk of ander speciaal beroep hebben, hun manier van leven en werken en tegen dingen aankijken "a way of live" is.
Ik denk dat een duiker sportief moet zijn, inderdaad een speciaal vak heeft, maar dat na enige tijd ook niet noodzakelijk zo romantisch is. Werken met een zicht van een paar meter in de Oosterschelde, of waar ook, lijkt mij niet zo mystiek maar gewoon een zwaar job.
En zo stil is het nu ook niet onder onder water. Men vraagt zich af wat het effect is van het huidig onnatuurlijk lawaai op diersoorten.
http://www.noordzee.nl/actueel_artikel.php?contentID=141
Veel mensen die met muziek, kunst, of op andere manieren creatief bezig zijn, kennen geen uren. Zelfs onderzoekers die voor de buitenwereld ogenschijnlijk met droge saaie dingen bezig zijn, kunnen zeer creatief bezig zijn en hebben hun eigen kijk op de wereld. Zelfs programmeurs kunnen fanaten zijn in hun bezigheid.
Gewone duikers zoeken naar een mooie onderwaterwereld (recreatie of onderzoek). Ik denk dat gevechtsduikers vaak in omstandigheden zitten die gewoon zwaar, weinig romantisch werk is, in een wereld waar ze vaak slechts een paar of enkele meters voor hun ogen kunnen zien.
Het vechtgedeelte? Hoeveel zouden die echt met vechten geconfronteerd worden?
Mijn 2de oudste broer ging bij de paras (paracommando's). Het aantrekkelijke voor hem was de zeer zware fysieke training en het springen (+ de weerstand van mijn vader die ervaring had met reële oorlog en dat eerder stimulerend dan terughoudend werkte. Paras zijn degene die ze ACHTER de frontlijnen droppen en dus vaak specifiek op gevaarlijke missies uitgestuurd worden).
Het toeval wou dat hij Para was tijdens de onafhankelijkheidsperikelen in het toenmalig Belgisch Congo (en uitgezonden werd op reële, geen oefenmissies). Hij vertelde over de angsten bij reële confrontaties daar, die helemaal niets romantisch, mystiek of idyllisch hadden.
Ik zeg niet dat dit beroep niets bijzonders heeft, dat heeft het zeker. Ik vraag mij alleen af hoe je tot deze specifieke selectie komt.