De kijk op het leven.

[Colinw88]

Enige tijd geleden ben ik een artikel tegen gekomen te vinden in het volgende linkje LINKje.

De kijk die ik momenteel op het leven heb, kan ik hier ook mooi vanaf leiden.

Alles bestaat uit energie (het molecuul model).

Energie verdwijnt niet (E=MC kwadraat) aldus Einstein.

Wij zijn dus ook niks anders dan energie, aangezien alles bestaat uit moleculen.

Als we dus sterven, verdwijnt energie niet, maar het wordt doorgegeven.

De ontwikkeling van een menselijk lichaam begint al tijdens de zwangersschap.

Door energie toe te voegen aan 'het kind' kan deze zich meer ontwikkelen door organen te bouwen.

Als je de theorie dan bekijkt, bouwt de energie zich uit omdat wij mensen groeien en altijd stoffen aanmaken vanaf het moment dat wij ontstaan.

Kortom, alles bestaat uit energie.

Maar hierdoor ontstaan weer vragen, want hoe is deze energie ontstaan?

Sommigen geloven in God, dat hij voor alles zorgt.

Ikzelf geloof niet in dingen die ik nog niet heb gezien of een logische verklaring van kan achterhalen.

Ik geloof dus ook niet in God, maar in de theorie van Darwin.

Maar dan weet ik nog niet waar de energie vandaan komt.

Ik wil dus graag willen weten waar de energie vandaan zou kunnen komen, als deze theorie teminste logisch lijkt.

Want als ik denk aan de oerknal, en de formule van Einstein, had er dus altijd al energie moeten zijn.

[Tommie1992]

De waarschijnlijk grootste vraag van de mensheid die jij stelt namelijk: Waar komen we en alles anders vandaan?

Stephen Hawking heeft theoretisch bewezen dat het heelal begon uit een singulariteit: Een punt in de ruimt waar oneindige massa & energie zit in een oneindig grote dichtheid:

Meneer Hubble heeft de zogenaamde roodverschuiving ontdekt, oftewel, dat elk sterrenstelsel van ons af beweegt met een steeds grotere snelheid. (Meer uitleg: Wiki - roodverschuiving) Als je dit terug draait kom je dus op een punt waarop al die massa zich op 1 punt bevond. Dit punt is een singulariteit.

Wat is een singulariteit?

Neem een gebroken functie in een grafiek. De functie nadert de 0 steeds meer (0,1 - 0,01 - 0,001 etc..) maar hij bereikt 0 nooit. Als je 0 als variabele in de functie invoert krijg je ook geen antwoord, we weten dat de functie naar de 0 toe gaat maar als we 0 invoeren gaat er iets mis.

In deze uitleg is 0 een singulariteit.

Bij de extreme omstandigheden in het oerknal singulariteit (stel je voor dat het hele universum in een oneindige kleine ruimte wordt gestopt) vervallen alle natuurweten en houdt tijd en ruimte dus op met bestaan. Om de volgende stap te begrijpen is een geestelijke omklap nodig. Namelijk dat onze tijd begon met een singulariteit (circa 15 miljard jaar geleden) en wat daar voor bestond nooit achterhalbaar is en ook niet belangrijk is aangezien de weten naar waar ons heelal zich gedraagt pas ontstonden na de singulariteit. Deze verschikkelijke grote en naar ons idee belangrijke vraag heeft dus ongeacht zijn antwoord geen enkel gevolg op het voor ons bekende universum.

Wat mij vooral boeit is de onkracht van de mens, met deze bewezen stelling is aangetoond dat de mens niet alles kan weten en begrijpen en dat er altijd vragen als deze zullen blijven bestaan. Het voelt een beetje alsof iemand in je nabije omgeving dood gaat en je hem verschikkelijk mist en wilt dat hij terugkomt :

De voor de mens belangrijkste vraag aller tijden is niet instaat beantwoord te worden.

Groetjes, tommie

[Sylvester]

Bij de extreme omstandigheden in het oerknal singulariteit (stel je voor dat het hele universum in een oneindige kleine ruimte wordt gestopt) vervallen alle natuurweten en houdt tijd en ruimte dus op met bestaan.

Als je alle materie in het heelal in elkaar perst, kun je toch nooit een heel klein object (kleiner dan een knikker) krijgen?

Zouden alle deeltjes in een atoom in elkaar worden geperst? Is er zoveel ruimte tussen deze deeltjes?

Als de deeltjes wel in elkaar zouden worden geperst, zouden die volgens mij andere eigenschappen krijgen.

[MacHans]

Als je alle materie in het heelal in elkaar perst, kun je toch nooit een heel klein object (kleiner dan een knikker) krijgen?

Waarom zou het ophouden bij de grootte van een knikker?

Als de deeltjes wel in elkaar zouden worden geperst, zouden die volgens mij andere eigenschappen krijgen.

Inderdaad. Een singulariteit gedraagt zich ook niet als 'normale' materie. En, zoals Tommie1992 al zei, vervallen alle natuurwetten en houdt tijd op met bestaan.

[Sylvester]

Waarom zou het ophouden bij de grootte van een knikker?

Ik zei kleiner dan een knikker.

Inderdaad. Een singulariteit gedraagt zich ook niet als 'normale' materie. En, zoals Tommie1992 al zei, vervallen alle natuurwetten en houdt tijd op met bestaan.

Maar waarom krijgen na de singulariteit de deeltjes hun oorspronkelijke vorm dan weer terug?

[Jona444]

Komt een singulariteit niet voor in een zwart gat? En daar in dat zwarte gat is de zwaartekracht (druk) zo enorm groot dat de materie tot een oneindige dichtheid wordt samengeperst? Is dat de basisgedachte achter het ontstaan van ons universum?

Maar om zwaartekracht uit te oefenen, heb je toch materie nodig? En die was er niet, want alle materie bevindt zich in de singulariteit. Hoe kan singulariteit dan ontstaan zijn?

[Tommie1992]

Om deze vraag te beantwoorden moeten we eerste naar de oorsprong van een zwart gat kijken. Een zwart gat komt altijd voort uit een ster en kan nooit uit zich zelf bestaan. Of een ster een zwart gat wordt is al vanaf de eerste seconde van die ster te bepalen. Als de ster namelijk een beginmassa heeft > dan kritische waarde (meningen hierover verschillen, sommige zeggen 5 zonmassa's andere pas rond 20/30 zonmassa's).

Een ster haalt zijn energie uit kernfusie, waterstof en deuterium reageren samen tot helium waar massaverlies wordt omgezet in energie (e=mc2). Langzamer hand verschuiven de verhoudingen waterstof en deutorium ten opzichte van helium, er onstaat steeds meer helium. Opgeve moment is er zoveel helium dat de ster gaat uitzetten. Aangezien er zo veel massa verloren is gegaan (e=mc2) heeft de ster niet meer genoeg aantrekkingsvermogen om het helium bij een te houden en zet het uit. De ster neemt zo enorm in oppervlakte toe, onze zon zou zo ver uitdijen dat het waarschijnlijk alle planeten zou opslokken. Opgeve moment bereikt de ster dan een kritische omvang en begint weer in te storten, normalitair krijg je dan een balans, de instortende kracht is net zo groot als de kracht die de elektronen naar buiten geven. Als de ster een massa heeft > dan kritische waarde blijft de instortende kracht altijd groter dan de uitwerkende kracht en zakt hij steeds maar dieper in zijn gravitatie put. Hier ontstaat een singulariteit, massa & energie die steeds verder in storten (oneindig) en die samen in een steeds kleinere ruimte komen, een oneindig grote dichtheid.

Het zwarte gat wat dan ontstaat heeft altijd dezelfde waarnemingshorizon, van waar licht nog net kan ontsnappen. Waarom dit zo is heb ik al zo vaak uitgelegt dus kijk naar mijn berichten of op wkipedia,

Hopelijk heb je er wat aan, Groetjes Tommie!

[Jona444]

Ja hoor. En gezien jouw leeftijd vind ik het fantastisch dat je hier al wat weet over te zeggen.

[qrnlk]

Er is overigens een interessante link tussen zwarte gaten en informatiedichtheid die stelt de maximale informatie die een bepaald volume kan bevatten proportioneel is tot het omsluitende oppervlak (!) van dit volume. De implicatie is dat een van de drie ruimtelijke dimensies eigenlijk een illusie is die slechts kan bestaan bij gratie van een leeg universum?

[DenDon]

Maar dat gaat niet op als je ervan uitgaat dat een deeltje in elke dimensie een punt is.

Dus dat de oppervlakte van 1 deeltje\( = \frac{1}{\infty} \)

[qrnlk]

Maar dat gaat niet op als je ervan uitgaat dat een deeltje in elke dimensie een punt is.

Dus dat de oppervlakte van 1 deeltje\( = \frac{1}{\infty} \)

Wellicht is dat dus een verkeerde aanname? Je zou dat deeltje kunnen bezien als de top van een golf, waarbij de ruimte (volume) die het in neemt dus de hele golf omvat?

[Rogier]

Er is overigens een interessante link tussen zwarte gaten en informatiedichtheid die stelt de maximale informatie die een bepaald volume kan bevatten proportioneel is tot het omsluitende oppervlak (!) van dit volume.

Houdt dat in dat van deze twee even grote volumes:



de rechter meer informatie kan bevatten omdat hij een groter oppervlak heeft?

(in dit voorbeeld even 2D, maar ga anders maar uit van twee even hoge cylinders met bovenstaande dwarsdoorsneden)