De zin en de onzin van de psychiatrie

[Dido]

Ik zou wel de moeite willen nemen om op bovenstaande tekst in te gaan, maar aangezien ik er zowat niets kan van maken, laat ik het maar om er ten gronde op in te gaan...

Nu, ik vermoed dat de antipsychiatrie van de jaren '60 en '70 weer de kop opsteekt, met argumenten en voorbeelden van toestanden van minstens 50 jaar geleden? Deze argumenten waren inderdaad terecht toen, zo'n 60 jaar geleden. Of in de tijd van Pinel, in de overgang tussen de jaren 1700 en 1800 (ervoor werden psychiatrische patiënten inderdaad vastgeketend).

De aangehaalde argumenten zijn mogelijks voor een enkeling wel nog van toepassing, ergens in een ver land bijvoorbeeld... Want in elk beroep zal je op 10.000 beroepsbeoefenaars wel ergens iemand vinden die z'n werk niet doet, dus ik vermoed dat dat bij de psychiaters ook zo zal zijn. In elk geval niet bij de vele psychiaters die ik ken, ik herken gewoon niets van wat hier geschreven wordt bij die mensen of zelfs niet bij de afdelingen van psychiatrie waar ik al heel wat heb rondgelopen. Integendeel, het gaat vaak om mensen die uitermate bezorgd zijn voor het welzijn van hun patiënten.

Maar goed, ik besef dat je dit toch niet gelooft. Ik maak me allang de illusie niet meer dat mensen met blinde ideologieën over 'psychiaters zijn slechteriken' te veranderen zijn, anders hadden ze al lang door dat ze echt aan het overdrijven zijn.

't Wordt tijd dat de argumenten een beetje geüpdate worden, ze zijn ondertussen al lang achterhaald én verjaard!

Ik vermoed dat je nu je beginbericht weer oprakelt na 1,5 jaar? De tijd blijft wel degelijk stilstaan voor sommigen.

Ik zie trouwens één en al tekst door elkaar staan en weet begot niet wie wat hier zegt...

Graag ietsje meer duidelijkheid bij het schrijven? Bedankt!

Dido

[ypsilon]

@Marievuurvogel: Als je een discussie na 2 jaar opnieuw oppakt, doe je er goed aan om dat op een wat rustige wijze te doen. Mensen kunnen ondertussen hun mening al wat bijgesteld hebben. Bovendien is je manier van quoten niet echt transparant. Maar ik ga even in op wat me duidelijk is.

Schizofrenie is geen GEESTESziekte, maar een ziekte van het BREIN. Dus van materie.

Sinds wanneer staat je brein los van je geest?

Een gezwel in je kop is geen geestesziekte.

Waarom is dit relevant? Wil dat zeggen dat je het gezwel daarom moet laten zitten?

Schizofrenie is geen geestesziekte, MS is geen geestesziekte (werdt er niet erg lang geleden wel onder geschaard) Homofilie is geen geestesziekte (werd er ook nog niet zo lang geeden onder geschaard).

Het feit dat bepaalde aandoeningen ooit onterecht als geestesziekten benoemd werden, impliceert niet noodzakelijkerwijs dat een andere aandoening ook geen geestesziekte kan zijn.

Het gaat er niet om of je ergens onder lijdt, als je een partner verliest lijd je ook, als je een ongeluk krijgt en je ligt geblutst en gekreukeld in het ziekenhuisbed lijd je ook. Een ontregeling van het brein is een fysiek gebeuren met gevolgen voor het bewustzijn en het geestelijk functioneren.

Opnieuw: wat is hiervan de relevantie?

Het gaat om de aard van het mankement. Fysiek of niet fysiek

... En dus?

marievuurvogel schreef (op 21 December 2007, 14:17):

Niets is minder waar. Veel van wat als geestelijke stoornis gepresenteerd wordt, is een gewone reactie op soms buitengewone levenservaringen, niks onderliggend geestelijk mankement. Als er al een mankement zou bestaan, is dat een lichamelijk mankement, een gevoeligheid, zo je wilt een overgevoeligheid.

Dit houdt voor mij geen steek. Een stoornis kan ontstaan in reactie op traumatische ervaringen e.d. Maar waarom bestrijdt je dat er een ziektebeeld is?"

Als ik mij verbrand, heb ik geen ziekte, maar een trauma. Als ik mijn been breek heb ik geen ziekte, maar een trauma, een NATUURLIJK gevolg van ......... Als ik een zeer heftige ervaring heb en door de angst en de stress zijn er traseerbare NATUURLIJKE veranderingen in mijn brein, dan is er geen ziekte, maar een trauma

Het is dus een semantische discussie? Want of iets "natuurlijk" is of niet - als dat al te bepalen is - zegt niets over of iets al of niet een behandeling behoeft. Of het nu een "natuurlijk trauma" is of een "ziekte", feit is dat je been in het gips moet als het gebroken is.

marievuurvogel schreef (op 21 December 2007, 14:17):

Paniekstoornissen lijken voort te komen uit een buitengewoon sterke reactie op een chemische prikkel van het brein. Dus niks geest maar brein. Wel kun je met je bewustzijn leren grip op dat brein te krijgen. Tegenwoordig is de invloed van de chemische industrie dominant in de psychiatrie: geef iemand die waar dan ook last van heeft een pil, benoem het als een ziekte of een stoornis en bij een ziekte hoort een medicijn. Echter deze mdicijnen genezen nimmer, hebben vaak veel bijwerkingen en dempen alleen bepaalde functies van het brein.

"Opnieuw: wat is het nu? Als het pure fysiologie is, zoals je in bovenstaande paragrafen aangeeft, is een medicijn dat hierop ingrijpt toch de gepaste reactie?"

Kern is dat het niet om een GEESTESziekte gaat, maar om een mogelijke functiestoornis van het BREIN, je HERSENEN, qls je dat beter begrijpt. dus. Hoe dat precies in elkaar zit weet men niet.

Ik weet dat een brein hetzelfde is als een stel hersens, dank u beleefd. Je herhaalt jezelf, je legt hier hoegenaamd niets uit: waarom is het zo belangrijk of het een geestesziekte is of een stoornis van de hersenen?

marievuurvogel schreef (op 21 December 2007, 14:17):

Dan de veel gebruikte stoplap van de 'persoonlijkheidsstoornissen'. Bestaan die dan wel? Nee die bestaan net zo min.

"Heb je hier bronnen voor? De psychologie en psychiatrie hebben de persoonlijkheidsstoornissen zeer goed omschreven. Jij kan wel zeggen dat die niet bestaan, maar je geeft daarvoor geen argument. Je noemt het zomaar normaal, terwijl de realiteit duidelijk in een andere richting wijst."

Ze zijn helemaal niet goed beschreven, het is vooral een normatieve manier van aankijken tegen menselijk gedrag, waarbij men bepaalde kenmerken selecteert die, zoals eerder aangegeven, niet onderscheidend zijn. Men gaat evenmin uit van diversiteit van menselijk gedrag en mogelijkheden, noch betrekt men omgevingsfactoren bij het gebeuren.

Dat is al heel iets anders dan je stelling van twee jaar terug.

marievuurvogel schreef (op 21 December 2007, 14:17):

Mensen kunnen leren hun brein te besturen, dat heeft Mindfullness meditatie/trainingen/therapie uitgewezen.

"Hier komt de kat op de koord: reguliere psychotherapie boogt op wetenschappelijke theorievorming, en heeft bewezen mensen met psychische stoornissen wel degelijk te helpen. Ik heb even een kijkje genomen: "Mindfulness" op Wikipedia(en) en ik kan er weinig van maken."

(...) Mindfullness is een van de methoden die juist behoorlijk wetenschappelijk getest zijn. Ook al heb jij er geen weet van en kun je er weinig van maken, verdiep je er in, lees wetenschappelijke onderzoeken, lees verslagen van wetenschappers.

Ten eerste is het niet eerlijk om twee jaar na dato op zo'n stelling te reageren. We zijn ondertussen alweer een stuk verder, inmiddels heb ik er inderdaad meer kijk op. Bovendien gaf ik ook twee jaar geleden al aan dat er uit studies inderdaad bleek dat er voordelen aan MBCT zijn. Je stelling blijft nochtans fout: mindfulness heeft weinig te maken met neurofeedback.

Wetenschappelijks is er weinig in therapieland en theorievorming staat nog in de middeleeuwen.

Héérlijk genuanceerd en onderbouwd.

Psychiatrie is overigens niet hetzefde als psychologie.

Goed dat je me dat ook even vertelt: na drie jaar psychologie studeren was dat me nog steeds niet duidelijk.

marievuurvogel schreef (op 21 December 2007, 14:17):

Het Institute for Mind and Life (boeddhistisch georienteerd, dalai Lama) werkt samen met uiteenlopende onderzoekers, met name voor toepassingen op het gebied van wat de GGZ genoemd wordt. Want buiten kijf staat dat mensen door aanleg of omstandigheden grote problemen kunnen ervaren en/of zeer getraumatiseerd kunnen zijn. Soms zijn er chemische middelen nodig om het brein enigszins te reguleren, maar nog meer is er een liefdevolle structuur nodig waarin mensen, zoveel als mogelijk, kunnen leren zelf grip op hun brein en hun zijn te krijgen.

"Het gaat dus om een alternatieve therapie. Het lijkt erop dat er wel wat voordelen aan zijn (evidence based), maar je valt hier de hele psychologische en psychiatrische wetenschap aan om een boeddhistisch idee als alternatief aan te prijzen. Ik vermoed een zeker kwak-gehalte."

Jij vermoed een zeker kwakgehalte, nogmaals verdiep je er in en oordeel dan pas.

Opnieuw: als je een discussie van twee jaar geleden terug opneemt, roep dan niet dat iemand zich ergens in moet verdiepen. Wellicht heeft hij dat inmiddels gedaan. Maar verder: ik vermoedde een kwakgehalte achter jouw post, niet zozeer achter MBCT. Dit vermoeden had ik door de manier waarop je het aanprijst, en door je m.i. nogal gebrekkige argumentatie in het voorafgaande.

Als er iets een hoog kwakgehalte heeft is het de psychiatrie. Psychiatrie is nauwelijk een wetenschap te noemen en psychologie maar een beetje.

Voorwaar, nog méér nuance en onderbouwing. Het kan niet op!