Computer zelfbewust?

[Bartjes]

En als je dus die eigenschappen emotie en praktisch denken toevoegt aan een computer dat nog niet betekent dat er een bewustzijn van deze zaken ontstaat bij de computer.

En inderdaad kom je dan meer op onontdekt wetenschappelijk gebied. Maar daar is de wetenschap toch voor? Alle facetten van de mens zijn het terrein van de wetenschap.

Hoe kan je ooit weten dat een medemens bewustzijn heeft, ook al zijn alle tekenen daarvan (qua hersenwerking en uiterlijke expressie) aanwezig? Het antwoord is, dat je dat niet weet. Je neemt het aan omdat je weet dat je zelf bewustzijn hebt, en het dus wel aannemelijk acht dat dat ook bij andere mensen het geval zal zijn. Als een computer en de bijbehorende programmatuur maar genoeg menselijke trekjes krijgen, is het even aannemelijk dat ook daar sprake van bewustzijn is als dat dat bij onze medemensen het geval is.

Dit is dan ook geen wetenschappelijk probleem, maar een filosofische (kennistheoretische) kwestie. Ook al weten we alles over de hersenen wat er te weten is, dan nog kan ieder die daar zin in heeft al naar gelang het uitkomt bij medemensen of computers de aanwezigheid van bewustzijn ontkennen. De wetenschap kan dit probleem niet oplossen.

[Dido]

Ik wil hiervoor terugvallen op een vermoedelijk niet volledig wetenschappelijk onderbouwde tekst van een neurowetenschapper... Het is razend interessant...

Self awareness: the last frontier

Misschien toch even aanhalen dat die neurowetenschapper Ramachandran wel degelijk een bekende is op dat terrein. En dat hij niet zomaar enkele losse ideetjes neerschrijft. Ere wie ere toekomt, dus...

Ramachandran’s forté is studying neurological syndromes to investigate neural mechanisms underlying human mental function. He is especially known for the simplicity and elegance of his experiments – usually using very 'low-tech' equipment to try and answer fundamental questions about how the brain functions. Ramachandran is best known for his work on neurological syndromes such as phantom limbs, autism, neglect, his invention of the mirror box, and his more recent work on synesthesia.

En wat die Capgras waan betreft...

Capgras delusion, a delusion in which family members and other loved ones are thought to be replaced by impostors, which can occur after brain trauma. Based on the classical observations that Capgras usually occurs only for people that are close to the patient, and that the delusions tend to be absent if the person is only spoken to (e.g., via telephone), Ramachandran and Hirstein suggested that Capgras might be a result of a disconnection between the "fusiform face area"... involved in face perception, and the amygdala which is involved in the emotional responses to familiar faces. Ramachandran and Hirstein hypothesized that because the neural machinery involved in recognizing faces is intact, the patient recognizes the person as looking like his or her loved one. However, since the connection between face recognition and the emotional centers in the amygdala are severed, the emotional response generated by the face is absent, leading to the delusion that the seen loved one must be an impostor.

To test this theory, Ramachandran and Hirstein used the galvanic skin response (GSR), which measures emotional arousal, to show that patients suffering from Capgras delusion did not show the appropriate GSR to familiar faces.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Vilayanur_Ramachandran

http://en.wikipedia.org/wiki/Vilayanur_S._Ramachandran

Dido

[Snow white]

Dit is dan ook geen wetenschappelijk probleem, maar een filosofische (kennistheoretische) kwestie. Ook al weten we alles over de hersenen wat er te weten is, dan nog kan ieder die daar zin in heeft al naar gelang het uitkomt bij medemensen of computers de aanwezigheid van bewustzijn ontkennen. De wetenschap kan dit probleem niet oplossen.

Ik begrijp je punt, maar ik vind het geen definitief argument om het inbouwen van zelfbewustzijn tot de filosofie toe te schrijven. Men kan namelijk het bestaan van alles wel in twijfel trekken. Sterker nog: men doet dat. Ook als de wetenschap bijgedragen heeft aan het in kaart brengen van een fenomeen. Denk: complottheorieen, denk ontkenning van evolutieleer, denk ontkenning van het placebo-effect etc. etc. Zelfbewustzijn is nu eenmaal een wat omstreden verschijnsel en dan krijg je al snel van dat gespuis dat het nodig vindt wetenschappelijke ontdekkingen en bevindingen in twijfel te trekken tot ontkenning erop volgt.

Ik plijt er juist voor dat zelfbewustzijn helemaal niet een subjectieve, holistische ervaring hoeft te zijn en dat men dit fenomeen op enige termijn juist via de wetenschap zal leren begrijpen en repliceren. Het lijkt mij juist zaak het zelfbewustzijn van diens filosofische sluier te ontdoen en er op een wetenschappelijke manier naar te kijken. Dit wordt een geval van psychology meets artificial intelligence.

@ Dido

Ik vind het fijn dat je gevallen aanhaalt waarin het juist mis gaat met het zelfbewustzijn. Ik snap echter niet wat de functie is van die verhalen en hoe het aansluit op de centrale vraag van dit topic. Kan je me uitleggen waarom je wanen en stoornissen/syndromen aanhaalt? En welke plaats zij innemen hier? Dan kan ik wellicht ook op jouw bijdragen inhoudelijk in gaan

[Squawk]

Vwb. de bijdragen van Dido: juist van storingen in de hersens zijn we erg veel te weten gekomen over de functies van de afzonderlijke hersengebieden. En daar kan AI dan weer dankbaar gebruik van maken.

Psychology meets AI: dat gebeurt al. 'As we speak'

[Bartjes]

Ik begrijp je punt, maar ik vind het geen definitief argument om het inbouwen van zelfbewustzijn tot de filosofie toe te schrijven. Men kan namelijk het bestaan van alles wel in twijfel trekken. Sterker nog: men doet dat. Ook als de wetenschap bijgedragen heeft aan het in kaart brengen van een fenomeen. Denk: complottheorieen, denk ontkenning van evolutieleer, denk ontkenning van het placebo-effect etc. etc. Zelfbewustzijn is nu eenmaal een wat omstreden verschijnsel en dan krijg je al snel van dat gespuis dat het nodig vindt wetenschappelijke ontdekkingen en bevindingen in twijfel te trekken tot ontkenning erop volgt.

Ik plijt er juist voor dat zelfbewustzijn helemaal niet een subjectieve, holistische ervaring hoeft te zijn en dat men dit fenomeen op enige termijn juist via de wetenschap zal leren begrijpen en repliceren. Het lijkt mij juist zaak het zelfbewustzijn van diens filosofische sluier te ontdoen en er op een wetenschappelijke manier naar te kijken. Dit wordt een geval van psychology meets artificial intelligence.

Ik beschouw mijn belevingswereld als het zekerste dat er is. Het vervelende is alleen dat mijn belevingswereld niet direct toegankelijk is voor anderen, en omgekeerd. Dat is voor mij geen reden het bestaan van (zelf)bewustzijn bij mijzelf of anderen in twijfel te trekken. Maar dat maakt het wel moeilijk het op een wetenschappelijke manier te bestuderen. Zolang je introspectie toelaat als bron van kennis is er echter wel een mouw aan te passen. Je kan dan zoeken naar de verbanden tussen waarneembare (uiterlijke) verschijnselen en ervaren (innerlijke) verschijnselen.

Best mogelijk dat de wetenschap uiteindelijk met een redelijk sluitend model van de menselijke geest komt als activiteit in de hersenen. Maar wie dat wil, kan blijven ontkennen dat er (in deze of gene gevallen) bewustzijn mee correspondeert. Dat zou dan wel een willekeurig en onaannemelijk standpunt zijn, maar ik zie niet hoe je op een harde wetenschappelijke manier zou kunnen bewijzen dat met bepaalde activiteiten in hersenen of mogelijk nog in andere systemen noodzakelijkerwijze bewustzijn moet corresponderen. Daarom verwacht ik ook geen definitieve oplossing van het bewustzijnsprobleem vanuit de wetenschap.

[Snow white]

Vwb. de bijdragen van Dido: juist van storingen in de hersens zijn we erg veel te weten gekomen over de functies van de afzonderlijke hersengebieden. En daar kan AI dan weer dankbaar gebruik van maken.

Psychology meets AI: dat gebeurt al. 'As we speak'

Ahzo. Ik vermoedde het al wel, gevallen van deficientie worden regelmatig benut om juist af te leiden hoe dingen normaal gesproken in hun werk gaan. Dankjewel voor je uitleg.

Psychology meets AI wel het begon al in 1970/1980 met psychology + ICT --> AI (vereenvoudigd, maar wel waar). De psychologie en de kunstmatige intelligentie ontmoeten elkaar op regelmatige basis. Waarom ik het hier zei, was om te zeggen dat het die twee vakgebieden zijn die elkaar gaan aanvullen om tot een zelfbewust apparaat te komen (versus philosophy meets <?>). Uiteindelijk is het toch echt de AI die het moet gaan doen. Je kan wel gaan filosoferen over zelfbewustzijn en dat moet je ook zeker doen, maar het zijn wel de AI-experts die het apparaat in elkaar mogen schroeven en het zijn de psychologen die de theorie daartoe aandragen..

Ik beschouw mijn belevingswereld als het zekerste dat er is.

Dat is je goed recht.

Zolang je introspectie toelaat als bron van kennis is er echter wel een mouw aan te passen. Je kan dan zoeken naar de verbanden tussen waarneembare (uiterlijke) verschijnselen en ervaren (innerlijke) verschijnselen.

Introspectie als bron van onvertekende kennis? Was het maar waar. Het klopt dat er een zogenaamd toegankelijkheidsprobleem is met de psyche: iemands psyche is voorbehouden aan die persoon. Neemt niet weg dat de psychologie alles op alles stelt om toch tot objectiviteit te komen (versus subjectiviteit). Introspectie is daartoe geen adequate manier gebleken. Zelfs niet als je mensen daarin traint. Men heeft geen woorden voor de ervaring, men weet simpelweg niet dat men een bepaalde gedachte heeft en ga zo maar door. Bij benadering denk ik dat introspectie nog een van de minst objectieve methoden is. Denk alleen al aan het gegeven dat men zelden accuraat in weet te schatten hoe lang een activiteit duurt.

Best mogelijk dat de wetenschap uiteindelijk met een redelijk sluitend model van de menselijke geest komt als activiteit in de hersenen. Maar wie dat wil, kan blijven ontkennen dat er (in deze of gene gevallen) bewustzijn mee correspondeert.

Dit vind ik zoals gezegd geen goed argument omdat dit voor alles geldt. Het is inherent aan wetenschap dat men nooit met sluitende bewijzen komt. Een theorie wordt hoogstens niet ontkracht en in het ergste geval direct verworpen. Als je wil, kan je altijd om de wetenschap heen. Dat geldt voor zelfbewustzijn in het speciaal, maar zelfs voor onderwerpen als zwaartekracht. Men heeft nu eenmaal een eigen belevingswereld en heeft daarmee altijd de ruimte om buiten wetenschap om te gaan. Is dat verstandig? Nou in mijn ogen niet, maar ik ben wetenschapper en daarmee partijdig. Het is aan iemand zelf hoe hij de eigen realiteit vormgeeft (het an-dich van de dingen) maar dat is niet de schuld of verantwoordelijkheid van de wetenschap. De wetenschap biedt alleen een alternatief voor dat 'moeten scheppen van de eigen realiteit' en daarmee is het klaar.

[Bartjes]

Introspectie als bron van onvertekende kennis? Was het maar waar. Het klopt dat er een zogenaamd toegankelijkheidsprobleem is met de psyche: iemands psyche is voorbehouden aan die persoon. Neemt niet weg dat de psychologie alles op alles stelt om toch tot objectiviteit te komen (versus subjectiviteit). Introspectie is daartoe geen adequate manier gebleken. Zelfs niet als je mensen daarin traint. Men heeft geen woorden voor de ervaring, men weet simpelweg niet dat men een bepaalde gedachte heeft en ga zo maar door. Bij benadering denk ik dat introspectie nog een van de minst objectieve methoden is. Denk alleen al aan het gegeven dat men zelden accuraat in weet te schatten hoe lang een activiteit duurt.

Waar moet je modellen van onze bewustzijnsverschijnselen anders aan toetsen, dan aan onze bewustzijnsverschijnselen? Hoe gebrekkig introspectie ook is, op een andere manier zijn onze bewustzijnsverschijnselen zelf niet toegankelijk.

[Dido]

@ Dido

Ik vind het fijn dat je gevallen aanhaalt waarin het juist mis gaat met het zelfbewustzijn. Ik snap echter niet wat de functie is van die verhalen en hoe het aansluit op de centrale vraag van dit topic. Kan je me uitleggen waarom je wanen en stoornissen/syndromen aanhaalt? En welke plaats zij innemen hier? Dan kan ik wellicht ook op jouw bijdragen inhoudelijk in gaan

Vwb. de bijdragen van Dido: juist van storingen in de hersens zijn we erg veel te weten gekomen over de functies van de afzonderlijke hersengebieden. En daar kan AI dan weer dankbaar gebruik van maken.

Psychology meets AI: dat gebeurt al. 'As we speak'

Ja, veel beter kan ik het niet uitleggen dan Squawk dit doet...



Misschien toch nog een poging, voor zover dit nog nodig is.

- Het ging mij er vooral om, om aan te tonen hoe ver de neurologie & de neurofysiologie gevorderd zijn in het uitzoeken van het proces 'bewustzijn'. Want dit is een eerste vereiste om computers zodanig te programmeren zodat ze een bewustzijn krijgen.

- Een ander probleem blijkt te zijn dat het vaak niet duidelijk is wat zelfbewustzijn eigenlijk is. En zolang dat niet echt duidelijk is, lijkt het me weer moeilijker om een computer zo te programmeren.

Met die tekst wou ik dan ook aantonen dat het begrip tot op heden inderdaad niet zo duidelijk te omschrijven is. Er blijken meerdere componenten mee te spelen in bewustzijn, maar welke precies is nog niet duidelijk. Die stoornissen laten ons steeds een heel klein stukje zien over wat 'zelfbewustzijn' precies is. En zoals ik het nu zie, denk ik dat het een ietwat complexer concept is, dan dat sommigen denken.

- Ik las ook ergens in deze topic dat er twijfel was of emoties voelen een voorwaarde is voor bewustzijn. Na het lezen van deze tekst, heb ik de neiging van 'ja' daarop te antwoorden. Dus zou je mogelijks eerst emoties moeten kunnen programmeren in een computer.

- En de volgende opmerking is ook duidelijk, dacht ik:

Assume I am an intellectually highly advanced, color-blind martian. I study your brain and completely figure out down to every last detail what happens in your brain—all the physico-chemical events—when you see red light of wavelength 600 and say "red". You know that my scientific description, although complete from my point of view, leaves out something ineffable and essentially non-communicable, namely your actual experience of redness.

Dit zou een aanwijzing kunnen zijn voor het gegeven dat het zelfbewustzijn misschien wel nooit volledig te doorgronden is dmv. hersenonderzoek. Je kan dan wel te weten wat die persoon denkt, ziet,... Maar als je niet zélf die persoon bent, weet je niet wat z'n gedachten ed. voor hem inhouden, betekenen. En als je het bewustzijn dus niet in z'n volle betekenis kan onderzoeken bij de mens, kan je dit bewustzijn dan wél gaan overbrengen in de technologie van AI??

Dus: zal het wel ooit lukken om AI zo te programmeren?

Om uit te komen bij de vraag:

Kan een computer zelfbewust gemaakt worden, zoals een mens dat is?

Dan heb ik de neiging te antwoorden dat we daar nog behoorlijk ver van af zitten. Niet in het minst omdat het zelfs bij de mens nog helemaal niet duidelijk is hoe het bewustzijn precies in elkaar zit. Zoals Anusthesist aanhaalt, is het idd. vermoedelijk niet nodig dat we het bewustzijn volledig dienen te begrijpen, om ze te kunnen programmeren, maar zoals het er nu uitziet, denk ik dat we er nog veel te ver van af zitten.

Dido, die hoopt dat het zo een beetje duidelijker is geworden...

[Squawk]

http://nl.wikipedia.org/wiki/Turing-test

[Snow white]

http://nl.wikipedia.org/wiki/Turing-test

De Turing-test is niet zo waterdicht. Wat 'geslaagde' computers doen, is op een creatieve manier herhalen wat de gesprekspartner zojuist zei en her en der algoritmen volgen. Daardoor lijkt het heel wat. Een computer die voor de Turing test wil slagen hoeft niet intelligent te zijn, goed geprogrammeerd zijn is voldoende.

Zie ook het boek ''de geschiedenis van het denken'' van dhr Klukhuhn vanaf blz 154 tot pakweg 159. Daar staat een voorbeeld van een gesprek met Eliza, een (voorheen) populaire computer die door de Turing test kwam met vlag en wimpel. Ook wordt in die passage besproken waarom de Turning-test niet 100% is: hij meet niet zozeer de intelligentie van een computer.

[317070]

En als je het bewustzijn dus niet in z'n volle betekenis kan onderzoeken bij de mens, kan je dit bewustzijn dan wél gaan overbrengen in de technologie van AI??

Dus: zal het wel ooit lukken om AI zo te programmeren?

Maar er zit hier een niet-noodzakelijke stap in. Het is niet omdat we iets niet begrijpen, dat we het niet kunnen programmeren. Zelflerende systemen of evolutionaire systemen kun je gemakkelijk trainen op eigenschappen die je zelf niet volledig begrijpt, het lijkt me hier dan ook de aangewezen methode. Die systemen programmeren als het ware zichzelf om oplossingen te vinden.

Ook ben ik nog steeds een voorstander van de Turing-test:

Ook wordt in die passage besproken waarom de Turning-test niet 100% is: hij meet niet zozeer de intelligentie van een computer.

Dit impliceert dat je intelligentie verwacht voor er bewustzijn kan zijn. De Turing-test meet geen intelligentie.

Volgens mij zal het lang duren voor men aanvaardt dat er zelfbewuste robots gemaakt zijn. Het zal heel vaak gaan van: "Jamaar, hij is niet zelfbewust." en ondanks hetzelfde methodologisch schema (?) ziet men het apparaat als verschillend. De interne werking maakt mijn inziens hierbij niet uit.

De man in de Chinese kamer kan geen chinees, maar de man EN de kamer wel.

[Evert]

De Turing-test is niet zo waterdicht. Wat 'geslaagde' computers doen, is op een creatieve manier herhalen wat de gesprekspartner zojuist zei en her en der algoritmen volgen. Daardoor lijkt het heel wat. Een computer die voor de Turing test wil slagen hoeft niet intelligent te zijn, goed geprogrammeerd zijn is voldoende.

Daar ben ik het niet mee eens. Je kunt heel eenvoudig "intelligente" vragen stellen die een computer niet kan beantwoorden tenzij die daar specifiek voor geprogrammeerd was. En het is heel eenvoudig om vragen te bedenken waar de programmeer niet aan gedacht heeft. Waarom-vragen kunnen heel makkelijk het verschil laten zien tussen een computer en een mens.

Maar er zit hier een niet-noodzakelijke stap in. Het is niet omdat we iets niet begrijpen, dat we het niet kunnen programmeren. Zelflerende systemen of evolutionaire systemen kun je gemakkelijk trainen op eigenschappen die je zelf niet volledig begrijpt, het lijkt me hier dan ook de aangewezen methode. Die systemen programmeren als het ware zichzelf om oplossingen te vinden.

Toch hebben ze ook voorprogrammering nodig. Een aap bijvoorbeeld is ook niet 100% blank bij de geboorte. Het heeft een duidelijke voorkeur voor iets warms en zacht. Daarvoor moet het eerst sowieso weten wat warm is en wat zacht is.

Een aap heeft bij de geboorte ook al een gevoel van ruimte, anders zou het namelijk niet verschillende objecten kunnen herkennen, maar enkel dingen als een plat plaatje ervaren (zoals je beeldscherm is). En een aap kan duidelijk wel verschillende objecten herkennen, want het herkent zijn moeder, dus het heeft een gevoel van ruimte. Dat gevoel van ruimte moet ook voorgeprogrammeerd zijn volgens mij.

De man in de Chinese kamer kan geen chinees, maar de man EN de kamer wel.

huh?

[longfun]

Mijn gedachten:



Is het echter niet zo dat die gevoelens dan simpelweg kopieën zijn.

Misschien een domme vraag, maar Zijn jou hardware en basis-gevoelens geen kopijen van die van je ouders.

dan spreken we nog niet van de software die over je hele leven word ingevoerd en aangepast.

ps. Heb hier een link toegevoegd die je meer inzicht geeft in een deel van de software die momenteel in AI wordt gebruikt.

http://www.csse.monash.edu.au/bai/

[asmir89]

Anusthesist heeft al redelijk wat rake reacties gegeven hier, maar ik wil nog graag reageren in verband met mijn eerdere betrokkenheid in dit topic.

Oke. Ik vroeg je wat er volgens jou mis is waardoor zelfbewustzijn niet te programmeren valt. Dat men nu nog niet zo ver is binnen AI om zelfbewuste machines (computers, robots) te bouwen, kan je toeschrijven aan een technologie die simpelweg zo ver nog niet is. Oftewel: je kan het aan de context attribueren: ''we zijn simpelweg nog niet zo ver''. Jij zei het echter met zoveel stellingname ''het valt niet te programmeren'', dat ik me afvroeg welke fundamentele eigenschap aan zelfbewustzijn of juist aan programmeren ontbreekt waardoor het niet mogelijk zou zijn.

Vervolgens geef je me een definitie van wat zelfbewustzijn volgens jou is. Nu is zelfbewustzijn in het specifiek en bewustzijn in het algemeen een tricky onderwerp binnen de psychologie. Er zijn zelfs auteurs en onderzoekers die het definieren ervan overslaan. Maargoed, over het algemeen, wat ik tot nu toe tegenkwam in literatuur, is de necessary and sufficient definitie van zelfbewustzijn dat je weet dat je bestaat en dat je weet dat je een individu bent. Bij kinderen wordt dit geclassificeerd als het moment waarop zij zich los van hun verzorgers kunnen zien en zichzelf bijvoorbeeld kunnen herkennen in een spiegel.

Ik vind het leuk dat je allerlei toeters en bellen toevoegt aan zelfbewustzijn, zoals praktisch denken en moraliteit, maar men spreekt al van zelfbewustzijn in het organisme wanneer het organisme besef van het eigen bestaan toont. Maak het dus niet te mooi. Het risico daarvan is namelijk dat je op holistisch niveau komt. Wat leuk is, maar dan wordt het te complex om nog op een wetenschappelijke manier te blijven communiceren. De wetenschap is namelijk ofwel zo ver nog niet, ofwel beschouwt die facetten van de mens niet als haar terrein.

Mede dankzij deze vraag deed je mij vermoeden dat je zelfbewustzijn soms iets te romantisch opvat, snap je wat ik daarmee bedoel? Te holistisch, te zeer als een ongrijpbaar fenomeen. Dat hoeft het niet te zijn.

Zie je het verkeerd dat bewustzijn niet direct in een machine zit als die en die en die functies erin zitten? Ja, want die functies zijn waarschijnlijk het zelfbewustzijn. In de zin van: als daar sprake van is, vind je zelfbewustzijn in het organisme, en zo niet, dan niet. Veel meer is er niet. Ik ben het volledig met Anusthesist eens dat het vooral taal is die de mens apart zet van de dieren in zijn zelfbewuste ervaringen. Daardoor dunkt mij dat zelfbewustzijn soms heel wat is (iemand die eindeloos over zichzelf kan filosoferen) terwijl het zijn bijzonderheid eigenlijk ontleent aan het kunnen verwoorden ervan, niet het kunnen hebben ervan.

Een alternatief is dat je zelfbewustzijn beschouwt zoals je iedere meta-activiteit beschouwt. Het komt dan neer op metacognitie. In de psychologie is het gebruikelijk om cognitie niet alleen te gebruiken om gedachten aan te duiden, maar ook gevoel en eventueel gedrag (net als dat cognities ook onder de term gedrag kunnen vallen). Vandaar dat ik het even op metacognitie houd.

Alleen al het hebben van 1 woord ervoor (metacognitie) brengt ons een stap dichter bij het programmeren van deze eigenschap. Als ik je nu vraag of het mogelijk is dat we een machine ontwerpen die metacognitie aankan, zou je waarschijnlijk zeggen dat dit binnen niet al te lange tijd mogelijk moet zijn.

Hier bracht je me even op een dwaalspoor door je eerdere vraagstelling:

En nu begrijp ik even niet meer wat de plaats is van emoties in jouw standpunt/nieuwsgierigheid. Wil je nu wel of niet dat we emoties meenemen in deze discussie?

------

Tot slot wil ik nog even komen zeuren en je echt met klem vragen om te kiezen het ofwel over zelfbewustzijn te hebben, ofwel over bewustzijn en daar consequent in te zijn. Dit zijn namelijk twee verschillende begrippen. Zelfbewustzijn houdt in dat men op de hoogte is van het eigen bestaan en de eigen (belevings)wereld. Bewustzijn houdt alles in waar je op een gegeven moment aan denkt, waar jouw aandacht zich op richt en letterlijk waar je je bewust van bent. (naast de meer medische betekenis van ''bij bewustzijn zijn'' en andere connotaties).

Voor mij is het extra moeilijk omdat ik als student psychologie enorm vaak de term ''bewustzijn'' te horen krijg en dat toch echt wat anders is dan zelfbewustzijn. Het bouwt weliswaar voort op elkaar, maar het is niet hetzelfde verschijnsel.

On a sidenote: ik open hier redelijk het vuur tegen je en dat is niet noodzakelijkerwijs mijn bedoeling. Ik vind het hartstikke leuk om te zien dat iemand een gedurfd onderwerp als zelfbewustzijn aankaart en dat ook nog combineert met artificial intelligence. Dit topic trok mijn aandacht vanaf dat je het postte en het is hoogstens mijn doel om je uit te dagen. Uiteindelijk wil ik, net als jij, tot een beantwoording van de vragen komen.

Ik denk dat ik jullie beiden kan begrijpen, hij heeft het meer over hoe je zelfbewustzijn zou kunnen ervaren en jij hebt het puur over zelfbewustzijn wat meer concreet is. Al zouden we een machine zelfbewust kunnen maken het zou alles anders ervaren, wereld, dingen om zich heen, en in feite ook zichzelf. Wel is het zo dat hij weet dat hij bestaat waar ik je gelijk kan geven, en ik geloof best dat dat kan, alleen er is nog sprake van 'wanneer'.

[asmir89]

Misschien een domme vraag, maar Zijn jou hardware en basis-gevoelens geen kopijen van die van je ouders.

dan spreken we nog niet van de software die over je hele leven word ingevoerd en aangepast.

ps. Heb hier een link toegevoegd die je meer inzicht geeft in een deel van de software die momenteel in AI wordt gebruikt.

http://www.csse.monash.edu.au/bai/

Hersenen van een mens en wat geprogrammeerde stukje afval zijn totaal verschillende dingen. En precies, we zijn ook kopieën, maar betekent dat ook dat we zichzelf kunnen namaken? Nee. En met 'totaal verschillende dingen' bedoel ik dat ook al zou een machine zelfbewust worden, of nagemaakte emoties bezitten, we zullen nooit zelfde 'wezens' zijn. Een machine zal het nooit bijv. liefde op zelfde manier kunnen ervaren als wij, mee eens? Ik geef wel toe, we zullen in staat zijn slechte kopieën van onszelf te ontwikkelen/programmeren/scheppen.