De topictitel en de beginpost suggereren dat de vraag luidt, of wiskunde los gezien kan worden van een fysische werkelijkheid. Helaas is de aanleiding voor deze vraag, nl. de oerknal met al zijn onzekerheden, de overhand gaan nemen en is de feitelijke vraag naar de achtergrond verdwenen.
Ik durf wel zeggen dat een oorzaak gevolg tijdloos kan zijn.
was een interessante opmerking, die onbesproken bleef. Het is theoretisch toetsbaar, want oorzaak en gevolg zijn wiskundig definieerbare begrippen (als er geen gevolg is, was er geen oorzaak; als er geen oorzaak was, kan er wel een gevolg zijn; een oorzaak impliceert dat er een gevolg is).
Taalkundig zit hier wel degelijk een tijdrelatie in (was/is). Is dit ook in wiskundig opzicht zo? Ik denk het niet, maar dan moet het woord 'was' vervangen kunnen worden door 'is', en dan krijg je vreemde zinnen.
Maar... als er niets is en geen tijd etc. dan zou men ook niet in staat zijn om de som 1+1 te maken aangezien men niet kan spreken over een 1 aangezien deze niet gedefigneerd is. (er is namelijk niets dat men als "1" kan aanduiden...)
Een som als 1+1 is wel gedefinieerd zelfs als er geen tijd of ruimte bestaat. We definieren een optelling als een relatie tussen getallen. We spreken af dat 1+1 gelijk is aan een ander getal, nl. 2. Dat dit uitgelegd kan worden aan de hand van twee knikkers of twee seconden is eigenlijk slechts een gevolg van de afspraak. Maar er zijn wel wiskundigen nodig die die afspraak maken.
Het lijkt er dus op dat het antwoord nee is: wiskunde kan niet los staan van natuurkunde. Daarmee zou een eventuele hypothese over de oerknal als logische verstrengeling direct ontkracht zijn. Helaas is een singulariteit ook alleen wiskundig definieerbaar en niet fysisch realiseerbaar, en dat is de hypothese over de oerknal die wel wordt aanvaard.