pH-meter

[rianne90]

Ik heb even een aantal vragen over de pH meter:

Hoe moet de combi-elektrode op de meter aangesloten worden?

Op welke hoogte zit de zoutbrug?

Hoeveel ml vloeistof moet zich ongeveer in een bekerglas van 100 mL bevinden om een pH met een combi-elektrode af te kunnen lezen?

[Jooken]

Voor de aansluiting van een elektrode op een pH meter, bekijk je best even de handleiding van het desbetreffende toestel. Gewoonlijk is er aan de achterzijde van de pH meter een bus waar de stekker van de elektrode in past. Er zijn natuurlijk wel verschillende soorten stekkers in omloop, dus je moet een bij elkaar passend paar combi-elektrode en pH meter hebben.

De zoutbrug is normaal geïncorporeerd in de combi-elektrode. Deze kan je rechtstreeks in de meetoplossing dompelen.

Hoeveel ml vloeistof moet zich ongeveer in een bekerglas van 100 mL bevinden om een pH met een combi-elektrode af te kunnen lezen?

Dat hangt eigenlijk af van de grootte van je elektrode. Het meetgedeelte van de elektrode moet volleding ondergedompeld zijn in de vloeistof, en bovendien moet de vloeistof nog (magnetisch) kunnen geroerd worden, zonder dat de roerder tegen de elektrode slaat. Ik zou zeggen: toch minimaal 30 - 40 mL. Desnoods kan je een beker met kleinere capaciteit nemen, 50 mL bijvoorbeeld. De hoeveelheid monster neemt dan evenredig af.

[Ankersmid]

Als je semi permeabel glasbolletje onderaan volledig is ondergedompeld in je te meten vloeistof is dat voldoende.

Je kan ook naar een elektrode gaan dewelke een "flat surface" heeft zijnde een wick.

Maar er zijn oneindig veel verschillende elektrodes en toepassingen...

Met een deftige voltmeter kan je snel bepalen hoe je elektrode aangesloten moet worden. Dit is echter voor 90% van alle toestellen dezelfde aansluiting.

http://www.ankersmid.be/AF/Electrodes.Elec...anguage=english

enclosures aanklikken en lezen maar!

daar staat een pppt powerpoint met heel de uitleg die je wil!

greetz

[DeeVee]

Als je semi permeabel glasbolletje onderaan volledig is ondergedompeld in je te meten vloeistof is dat voldoende.

Als je reclame maakt voor je eigen winkel, Ankersmid, moet je wel weten waarover je praat en vooral geen fouten in je boodschap vertellen.

het glasbolletje is helemaal niet semi-permeabel. Semi permeabel houdt in dat er een selectief aantal ionen of moleculen door het membraan migreren. Dat is helemaal niet het geval bij een pH elektrode.

Verder is het onderdompelen van het glazen bolletje alleen niet voldoende, ook het diafragma (of diafragma's) moet ondergedompeld zijn. Voor een klasieke elektrode kom je op 2 - 3 cm. Roeren is niet echt noodzakelijk maar kan wel helpen om snellere stabiliteit te verkrijgen. Hangt vooral af van de oplossing die je meet.

[saturnus ans]

Voor een goede meting is mij verteld door Metrohm is de beste methode de oplossing even kort te roeren/zwenken en vervolgens te wachten tot je een stabiel signaal krijgt....

als je blijft roeren zou statische electriciteit de pH meting kunnen beinvloeden.... hoe precies weet ik niet...

tevens kan je aan de meeste combi-electrodes zien waar de referentie aan de binnenkant is bevestigd, je zien dan een witachtig rondje aan de buiten(zij)kant, deze moet in iedergeval ondergedompelt zijn....

[Ankersmid]

Even ter verduidelijking:

Het glas van het bolletje is specifiek zodat H+ ionen er in opgenomen worden, en naarmate er meer H+ ionen in de oplossing zijn, hoe meer H+ ionen zich aan het glas zullen hechten. Aan het bolletje hechten zich dus een aantal H+ ionen, evenredig met de pH van de vloeistof binnenin.

Aan de buitenkant van het glazen bolletje zit je water.

Ook aan de buitenkant gaan de H+ ionen uit het water zich aan het glas van het bolletjes hechten.

Afhankelijk van het verschil in pH tussen de binnen en de buitenkant van het bolletje, gaan er minder of meer H+ elektronen op de buitenkant zitten tov de binnenkant.

Want meer of minder ionen dat geeft meer of minder spanningsverschil, en dat kan je meten...

Het potentiaal aan de binnenkant wordt gemeten met de zilveren draad die door de binnenste buis loopt. Het potentiaal aan de buitenkant van het bolletje kunnen meten gaat met de buitenste buis.

De buitenste buis is gevuld met een zoutoplossing.

Er loopt een zelfde zilveren draad door als door de binnenste buis. De zoutoplossing staat in contact met het water via een membraam dat in het glas is gemaakt. Het water is geleidend, en het potentiaal rond het bolletje wordt doorgegeven aan de zoutoplossing in de buitenste buis. Met de draad door de buitenste buis kan je nu de potentiaal rond de buitenkant van het bolletje meten. En tussen de twee zilverdraden hebben we het spanningsverschil dat kan worden gemeten met de pH meter.

Is wat duidelijker dan mijn vorige woordkeuze hoop ik... [-X

[DeeVee]

Inderdaad de informatie telt, maar die moet dan wel correct zijn

Je uitleg hierboven klopt ook niet helemaal maar ik vrees dat dit niet past in dit topic om daar verder op in te gaan. Laat me zeggen dat je de klok wel weet hangen maar de klepel niet. Dit is geen verwijt of wat dan ook. Weinig mensen kennen de finesses van deze materie. Misschien moet hier maar eens een aprt topic aan gewijd worden.

[Sander264_CF]

Ik heb gelezen dat de feitelijke meetinstrumenten van de pH-meter draadjes zijn uit zilverchloride.

Weet iemand waarom dat zilverchloride is of kan dat ook iets anders zijn?

[Ramoonus]

Ik heb gelezen dat de feitelijke meetinstrumenten van de pH-meter draadjes zijn uit zilverchloride.

Weet iemand waarom dat zilverchloride is of kan dat ook iets anders zijn?

omdat zilver een edelmetaal is denk ik zo

[hzeil]

De uitleg van de pH meting m.b.v. een glaselectrode moet gaan via het begrip membraanpotentiaal. Als dat begrip duidelijk kun je er vele kanten mee uit. Ik denk hierbij ook aan de vele scheikundigen die in hun studie of werk met biologische membranen te maken krijgen.

Kort gezegd: Een membraanpotentiaal is een potentiaalverschil tussen twee referentie-electroden. Die twee electroden bevinden zich in twee electrolietoplossingen die door een membraan gescheiden worden. Via het membraan moet er een ionuitwisseling mogelijk zijn tussen beide oplossingen. Hoe dat uitwisselingsmechanisme is, is niet van belang. Als die uitwisseling er niet is meet je niets. De voltmeter pikt dan alleen een stoorsignaal op, veroorzaakt door electrostatische inductie.

Als via een membraan H⁺ ionen tussen twee oplossingen kunnen worden uitgewisseld is deze geschikt voor een pH- meting. Mits er niet gelijkktijdig een ander uitwisselingsmechanisme actief is. Want dan wordt er een mengpotentiaal gemeten.

Bij de glaselectrode speelt dat in sterk alkalische oplossing. Dan wordt de H⁺ uitwisseling via het membraan te gering vergeleken met de Na⁺ uitwisseling. En dan kom je in de alkalifout.

Soms zijn membranen helemaal niet selectief en laten ze ieder ion gewoon door. Bijvoorbeeld een diafragma. En soms doen ze zelf mee met eigen ionen. Je meet dan een potentiaal die het midden houdt tussen een diffusiepotentiaal en een Donnanpotentiaal. Ook die kun je weer een mengpotentiaal noemen.

[andreatwork]

Ik heb gelezen dat de feitelijke meetinstrumenten van de pH-meter draadjes zijn uit zilverchloride.

Weet iemand waarom dat zilverchloride is of kan dat ook iets anders zijn?

omdat zilver een edelmetaal is denk ik zo

zoek de les over een stabiele referentiepotentiaal nog maar eens op......