Ander proefballonnetje.
Als je het zuiver economisch bekijkt moet het verlenen van studiefinanciering misschien wel meer vraag/aanbod gerelateerd worden (al dan niet in numerus fixus vorm, bepaald absoluut aantal studenten krijgt per richting financiering op basis van prestatie uit het verleden, rest studeert op eigen kosten/risico).
Ieder ziet in dat dat korte termijn denken is. Wat economisch verantwoord is gaat verder dan alleen de financiering voor de komende paar jaar. Je zou je wel af kunnen vragen of bij vraag naar afgestudeerde in een bepaalde richting financiële hulp wellicht meer te rechtvaardigen is omdat daar tekorten van zijn, dan bij afgestudeerden in een richting waar minder vraag naar is. Is de vraag naar technisch opgeleiden hoog, dan mag de overheid daar aan bijdragen en die richting financieel aanmoedigen, is de vraag in een andere richting laag, dan kan daar ook voor gekozen worden, maar met een groter eigen risico.
Nadelen natuurlijk te over zoals:
-middelbare school verlaters kiezen misschien minder met hun hart, en dus voor een studie die eigenlijk verder van ze af ligt (al dan niet met gevolgen voor het succes).
-bij richtingen die minder vraag kennen daalt het niveaus misschien, omdat er minder voor wordt gekozen op financiële gronden.
-studie aanbod zou minder breed kunnen worden.
-invloed van politiek. De ene partij zal bv meer waarde hechten aan conservatorium verlaters dan de ander en bereid zijn tot grotere bijdrage danwel een minder klein numerus fixus
voordelen:
-meer afgestudeerden in richtingen waar de vraag daadwerkelijk groot is.
-voordelen voor economie doordat het aanbod daar is waar de vraag ook ligt. Goed voor bijvoorbeeld bedrijfsleven, maar ook goed tegen werkeloosheid van hoger opgeleiden.
-invloed van politiek. Uitgaven voor scholing zijn nog beter te verantwoorden naar belasting betalers, bovendien kunnen partijen aangeven hoe zij hun beschikbare geld voor scholing willen spreiden over verschillen opleidingen hetgeen de kiezer mee kan nemen in zij keus.