Antimaterie, creatie en annihilatie bestaan niet.

[Neutra]

Antimaterie, creatie en annihilatie bestaan niet.

Niet elke mathematische oplossing van een vergelijking leidt tot een fysisch verantwoorde oplossing. Dirac heeft ons met zijn op zich briljante idee op het verkeerde been gezet. Ik stap nu zeer ver af van de gangbare opvattingen in de fysica. Die fysica verwerp ik niet; ik geef slechts een zeer andere beschrijving en die opvattingen zijn niet te verenigen.

Inploppen gaat annihilatie vervangen

Bij elk positief deeltje behoort een gelijksoortig negatief deeltje al of niet met tegengestelde spin; geen antimaterie.

Als een positief en negatief elektron elkaar naderen, kunnen zij zich elektrostatisch binden tot een dipool onder uitzending van twee γ-fotonen vanwege de wet van behoud van impuls en omdat beide deeltjes naar het gemeenschappelijke massamiddelpunt ‘vallen’.

(On-)waarneembaarheid

De dipool onttrekt zich daardoor gemakkelijk aan veel waarnemingen. Ik heb nog steeds niet gevonden, of ze ooit waargenomen zijn. Zie eventueel mijn topic 2x de massa van een elektron. Mogelijk, dat een geladen deeltje zich aan de dipool associeert of dat een aantal dipolen samenklonteren.

De energieverandering bij het inploppen

Tijdens het inploppen van een positief en negatief elektron wordt elektrische energie en kinetische energie van de deeltjes omgezet in de energie van twee γ-foton. Experimenteel heeft men vastgesteld, dat elk foton een minimale energie heeft van 511 keV. Nu is met de energiewet van Coulomb de afstand te berekenen van de twee deeltjes in dipool: e²/(4πε₀d) = 2 × 511 keV. Dat betekent, dat de afstand d van het positieve en negatieve elektron 1,5 ×10-15 m = 1,5 fm is. De straal van de elektronen is dan 0,75 fm, aannemende, dat het een bolletje is.

De formules van de quantumfysica beschrijven de energiesprong van de grondtoestand naar dipooltoestand niet, ook het ‘uitploppen’ niet. Dat is een tekortkoming van de wiskundige beschrijving van de natuur. In de ter zake zijnde formule (energieniveau met nummer n is – 6,8 eV / n²) zou door nul gedeeld moeten worden (quantumgetal n = 0) wat natuurlijk niet kan.

Geen puntlading

Een aardige bijkomstigheid: omdat het elektron kennelijk een eindige afmeting heeft en geen puntlading is, heeft de spin wel degelijk een klassiek analogon: een roterend geladen bol, iets wat in de quantumfysica altijd ontkend is.

Nu de straal bekend is, kan de dichtheid berekend worden en is 1,7 × 10¹⁵ kg/m³. Dat is van dezelfde orde van grootte als de dichtheid van de atoomkernen. Dit is een zwakke bevestiging van dit topic.

Uitploppen gaat creatie vervangen

Slechts een γ foton met voldoende energie (2 × 511 keV) kan een bedoelde elektrondipool dissociëren tot twee vrije, geladen deeltjes. Het lijkt op ionisatie.

Voorwaarden?

De voorwaarden waaronder atomen en misschien zelfs moleculen kunnen inploppen zijn nog niet goed duidelijk. Een positronium-‘atoom’ plopt vlot in dankzij de energiewinst. Doet een vrij H-atoom dat ook? Ook daar kan energiewinst verwacht worden. Feit is, dat op aarde zeer weinig losse H-atomen voorkomen. Daarom is de kans op het waarnemen van inploppen zeer gering.

In sterren met zeer grote dichtheid en druk zal het inploppen zeker gestimuleerd worden. In zwarte gaten en neutronensterren is het inploppen volmaakt gerealiseerd.

[Marko]

Antimaterie, creatie en annihilatie bestaan niet.

Niet elke mathematische oplossing van een vergelijking leidt tot een fysisch verantwoorde oplossing. Dirac heeft ons met zijn op zich briljante idee op het verkeerde been gezet.

Niet zo hoog van de toren blazen.

Inploppen gaat annihilatie vervangen

Bij elk positief deeltje behoort een gelijksoortig negatief deeltje al of niet met tegengestelde spin; geen antimaterie.

Al of niet? Hoeveel positronen met dezelfde spin als een elektron heb je reeds waargenomen? En waarom noem je het niet gewoon antimaterie?

Als een positief en negatief elektron elkaar naderen, kunnen zij zich elektrostatisch binden tot een dipool onder uitzending van twee γ-fotonen vanwege de wet van behoud van impuls en omdat beide deeltjes naar het gemeenschappelijke massamiddelpunt ‘vallen’.

Waarom 2 fotonen? Waarom schakel je ineens weer over naar een kwantumfysische beschrijving?

(On-)waarneembaarheid

De dipool onttrekt zich daardoor gemakkelijk aan veel waarnemingen.

Dat is natuurlijk niet waar. Een dipool vertoont interactie met andere dipolen en met elektromagnetische golven. Als ze zo gangbaar zouden zijn zou je ze overal moeten waarnemen.

Los daarvan is niet-waarneembaarheid iets waar je je niet achter dient te verschuilen. Daarmee maak je je theorie in een klap niet-toetsbaar en dus niet wetenschappelijk.

De energieverandering bij het inploppen

Tijdens het inploppen van een positief en negatief elektron wordt elektrische energie en kinetische energie van de deeltjes omgezet in de energie van twee γ-foton. Experimenteel heeft men vastgesteld, dat elk foton een minimale energie heeft van 511 keV. Nu is met de energiewet van Coulomb de afstand te berekenen van de twee deeltjes in dipool: e²/(4πε₀d) = 2 × 511 keV. Dat betekent, dat de afstand d van het positieve en negatieve elektron 1,5 ×10-15 m = 1,5 fm is. De straal van de elektronen is dan 0,75 fm, aannemende, dat het een bolletje is.

Hoe is de lading dan verdeeld binnen dat bolletje? Of heb je deze berekening stiekem toch gebaseerd op de aanname dat alle lading in 1 punt zit?

De formules van de quantumfysica beschrijven de energiesprong van de grondtoestand naar dipooltoestand niet, ook het ‘uitploppen’ niet. Dat is een tekortkoming van de wiskundige beschrijving van de natuur. In de ter zake zijnde formule (energieniveau met nummer n is – 6,8 eV / n²) zou door nul gedeeld moeten worden (quantumgetal n = 0) wat natuurlijk niet kan.

Wartaal.

Geen puntlading

Een aardige bijkomstigheid: omdat het elektron kennelijk een eindige afmeting heeft en geen puntlading is, heeft de spin wel degelijk een klassiek analogon: een roterend geladen bol, iets wat in de quantumfysica altijd ontkend is.

Niet ontkend, maar een halftallige spin zoals die van het elektron heeft nu eenmaal geen klassiek analogon.

Nu de straal bekend is, kan de dichtheid berekend worden en is 1,7 × 10¹⁵ kg/m³. Dat is van dezelfde orde van grootte als de dichtheid van de atoomkernen. Dit is een zwakke bevestiging van dit topic.

Goh, is iedere waarde die ergens mee overeenkomt een bevestiging? Het moge duidelijk zijn, dat we zo geen wetenschap bedrijven.

Uitploppen gaat creatie vervangen

Slechts een γ foton met voldoende energie (2 × 511 keV) kan een bedoelde elektrondipool dissociëren tot twee vrije, geladen deeltjes. Het lijkt op ionisatie.

Heb je een waarneming dat uit 1 foton een deeltje-antideeltjekoppel ontstaat?

Voorwaarden?

De voorwaarden waaronder atomen en misschien zelfs moleculen kunnen inploppen zijn nog niet goed duidelijk. Een positronium-‘atoom’ plopt vlot in dankzij de energiewinst. Doet een vrij H-atoom dat ook? Ook daar kan energiewinst verwacht worden. Feit is, dat op aarde zeer weinig losse H-atomen voorkomen. Daarom is de kans op het waarnemen van inploppen zeer gering.

In sterren met zeer grote dichtheid en druk zal het inploppen zeker gestimuleerd worden. In zwarte gaten en neutronensterren is het inploppen volmaakt gerealiseerd.

Oh, je bedoelt K-vangst.

Het moge duidelijk zijn: Je theorie is inconsistent omdat je klassieke benaderingen en kwantumfysisische benaderingen door elkaar rommelt. Je theorie is gestoeld op foutieve interpretaties van waarnemingen en voor de rest ook niet in overeenstemming met andere waarnemingen.

Gevalletje "leuk geprobeerd, maar laten we het maar bij de bestaande beschrijving houden".

[Neutra]

Niet zo hoog van de toren blazen.

Zo is dat niet bedoeld.

Al of niet? Hoeveel positronen met dezelfde spin als een elektron heb je reeds waargenomen?

In een theorie wordt niets waargenomen. De vraag op zich vind ik vreemd.

En waarom noem je het niet gewoon antimaterie?

Om een ander concept te benadrukken.Materie en antimaterie 'eten elkaar op'. 'Mijn' deeltjes niet.

Waarom 2 fotonen? Waarom schakel je ineens weer over naar een kwantumfysische beschrijving?

Ik heb nergens quantumfysica ontkend.

Een dipool vertoont interactie met andere dipolen en met elektromagnetische golven. Als ze zo gangbaar zouden zijn zou je ze overal moeten waarnemen.

Ik verwacht dat experimenten zodanig ingericht moeten worden, dat die interacties kunnen worden gemeten.

Los daarvan is niet-waarneembaarheid iets waar je je niet achter dient te verschuilen. Daarmee maak je je theorie in een klap niet-toetsbaar en dus niet wetenschappelijk.

Zeer terecht.

Hoe is de lading dan verdeeld binnen dat bolletje?

Nog niet over nagedacht, omdat dit nog niet relevant was.

Of heb je deze berekening stiekem toch gebaseerd op de aanname dat alle lading in 1 punt zit?

Daar is niets stiekem aan. Het is gebruikelijk en correct bevonden, dat lading in het centrum wordt verondersteld als het bolletje beduidend kleiner is dan de afstand tot een andere lading.

Wartaal.

Glashelder. Graag de mening van een derde.

Niet ontkend, maar een halftallige spin zoals die van het elektron heeft nu eenmaal geen klassiek analogon.

'nu eenmaal' impliceert een (ongefundeerde) aanname (meen ik hier).

Goh, is iedere waarde die ergens mee overeenkomt een bevestiging? Het moge duidelijk zijn, dat we zo geen wetenschap bedrijven.

Er staat niet voor niets 'zwak'.

Heb je een waarneming dat uit 1 foton een deeltje-antideeltjekoppel ontstaat?

Dat zou in de buurt van zware kern gebeuren vanwege de behoudswetten van impuls en energie.

Oh, je bedoelt K-vangst.

Daar lijkt het sterk op.

[317070]

Daar is niets stiekem aan. Het is gebruikelijk en correct bevonden, dat lading in het centrum wordt verondersteld als het bolletje beduidend kleiner is dan de afstand tot een andere lading.

Maar je gaat er van uit dat de bolletjes tegen elkaar liggen? Dan is die afstand toch bezwaarlijk veel groter te noemen?

[Marko]

In een theorie wordt niets waargenomen. De vraag op zich vind ik vreemd.

Een theorie beschrijft waarnemingen, dus zo vreemd is die vraag niet.

Om een ander concept te benadrukken.Materie en antimaterie 'eten elkaar op'. 'Mijn' deeltjes niet.

Jij hebt het over deeltjes die hetzelfde zijn maar tegengestelde lading hebben. Antideeltjes dus. Je kan het anders noemen maar dat verandert niets aan de situatie. Het is veel verstandiger om slechts de zaken die anders zijn, ook anders te benoemen.

Ik heb nergens quantumfysica ontkend.

Daar gaat het niet om. Waar het om gaat is dat je de annihilatie beschrijft als interactie tussen een elektron en een positron waarbij ze om elkaars zwaartepunt draaien, en dat je dit benadert met de wet van Coulomb. Dat is prima, maar dat is een klassieke benadering, en volgens diezelfde klassieke benadering zou er continu elektromagnetische straling worden uitgezonden. Maar jij hebt het ineens over 2 fotonen die worden uitgezonden, en ik vraag me af welke kwantummechanische beschrijving hier dan aan ten grondslag ligt.

Ik verwacht dat experimenten zodanig ingericht moeten worden, dat die interacties kunnen worden gemeten.

Ik verwacht dat dit een slap excuus is. Je verschuilt je opnieuw achter iets wat niet gemeten zou zijn. Maar je moet het toch echt omdraaien: Laat zien wat voor interacties er zouden moeten zijn en waarom die nog niet gemeten zouden (kunnen) zijn.

Zeer terecht.

Dan zijn we klaar. Dit forum is bedoeld voor wetenschappelijke discussie.

Nog niet over nagedacht, omdat dit nog niet relevant was.

Dat is wel degelijk relevant, want het beïnvloedt de beschrijving van de elektrostatische interacties.

Daar is niets stiekem aan. Het is gebruikelijk en correct bevonden, dat lading in het centrum wordt verondersteld als het bolletje beduidend kleiner is dan de afstand tot een andere lading.

Dus het is wel een puntlading?

'nu eenmaal' impliceert een (ongefundeerde) aanname (meen ik hier).

Dat meen je dan verkeerd. Het is een feit dat het kwantummechanische begrip spin niet een op een naast een algemeen bekend macroscopisch fenomeen kan worden gelegd.

Er staat niet voor niets 'zwak'.

Een waargenomen overeenkomst die niet is gebaseerd op enige theoretische onderbouwing is geen bevestiging, ook geen zwakke.

Dat zou in de buurt van zware kern gebeuren vanwege de behoudswetten van impuls en energie.

Uit één foton?

[Neutra]

Maar je gaat er van uit dat de bolletjes tegen elkaar liggen? Dan is die afstand toch bezwaarlijk veel groter te noemen?

U bedoelt, geloof ik, veel kleiner.

Het is me niet bekend binnen welke afstand significante afwijkingen van de wet van Coulomb een rol spelen.

Daarover heb ik nooit een beschouwing gezien.

[Neutra]

Waar het om gaat is dat je de annihilatie beschrijft als interactie tussen een elektron en een positron waarbij ze om elkaars zwaartepunt draaien, en dat je dit benadert met de wet van Coulomb. Dat is prima, maar dat is een klassieke benadering, en volgens diezelfde klassieke benadering zou er continu elektromagnetische straling worden uitgezonden. Maar jij hebt het ineens over 2 fotonen die worden uitgezonden, en ik vraag me af welke kwantummechanische beschrijving hier dan aan ten grondslag ligt.

Bij de nadering van de twee tegengestelde deeltjes wordt de elektrische energie van de deeltjes omgezet in fotonenergie, op dezelfde manier als een elektron in een atoom van een hogere naar lagere energietoestand springt.

Een atoom straalt niet blijvend; evenmin het elektron-positronpaar.

Daar gaat het niet om. Waar het om gaat is dat je de annihilatie beschrijft als interactie tussen een elektron en een positron waarbij ze om elkaars zwaartepunt draaien

Ik denk niet noodzakelijkerwijs aan een cirkelbaan maar aan een vaag verblijf in elkaars buurt. Ik ben niet voldoende geschoold om de waarschijnlijkheidsverdeling te kunnen vinden. Ik verwacht wel, dat die bolsymmetrisch zal zijn, een soort s-orbitaal waar ze beide inzitten.

[Neutra]

De dipool onttrekt zich daardoor gemakkelijk aan veel waarnemingen. Ik heb nog steeds niet gevonden, of ze ooit waargenomen zijn. Zie eventueel mijn topic Nee. Als mijn 'verhaal' geen relatie met de werkelijkheid vertoont, zou het science fiction zijn.

Ik hoop dus nog steeds op serieuze experimentele ondersteuning.

Ik zal proberen contact te krijgen met een experimentator.

[Neutra]

Dus het is wel een puntlading?

Nee. alleen een mathematische benadering.

[Marko]

Laat ik het nog een keer samenvatten. Je benadert de interactie tussen een electron en een positron voor een deel klassiek, en voor een ander deel leen je wat dingen uit een kwantummechanische beschrijving, zonder die verder toe te passen.

En op basis daarvan kom je tot de conclusie dat annihilatie iets anders is en dat de wiskundige beschrijving van Dirac ons op het verkeerde been zet. En dan hoop je op serieuze experimentele ondersteuning terwijl je zelf niet eens serieus je best doet om de toetsbaarheid vast te stellen.

Wat jij onwaarschijnlijk acht is gebaseerd op een gebrek aan literatuurstudie. Het is flauw dat je je daarbij verschuilt achter een gebrek aan toegang tot vakliteratuur. Boeken zijn overal te koop dan wel te leen en een hoop is ook gratis op internet te vinden.

Hoe dan ook. Elektron/position annihilatie valt niet te beschrijven door de vorming van een dipool, die wel 2 fotonen uitzendt maar verder geen interactie vertoont. Zet dat idee maar uit je hoofd.

De vorming van zo'n koppel bestaat wel(en kan kwantummechanisch - met dank aan Dirac - prima worden beschreven), maar de betrokken energieën zijn veel kleiner dan de energie van de annihilatiestralen. Op het bestaan hiervan ben je overigens ook al gewezen in je andere topic.

[Neutra]

Het is veel verstandiger om slechts de zaken die anders zijn, ook anders te benoemen.

Volgens mij was ik zo verstandig maar u ziet dat anders. Concreet: antimaterie is gekoppeld aan creatie en annihilatie en E=mc². Ik ontken het bestaan ervan. Wel bestaan in mijn visie positieve en negatieve deeltjes die elkaar niet opeten.

Creatie vervang ik door uitploppen. Annihilatie vervang ik door inploppen.

[Marko]

Ontkennen dat antimaterie bestaat valt nauwelijks verstandig te noemen.

De rest bestaat uit woordspelletjes, die afleiden van de essentie: dat dit een onhoudbare verklaring is voor een fenomeen dat wél correct beschreven wordt met theorieën die zijn gebaseerd op het raamwerk van Dirac - onder andere kwantumelektrodynamica.

[die hanze]

als dat positrinium zou bestaan, dus een "molecuul" bestaande uit een positron en een elektron, dan zou dat toch eenvoudig moeten meten. Het lijkt mij dat er enorm veel van die koppels dan zouden moeten bestaan, omdat beta plus verval van instabiele kernen vrij snel gebeurt, dus er moet daar wel een "koppel" in de buurt zijn. Het positronium heeft een zeker traagheids moment dus er moeten zekere rotatie toestanden bestaan beschreven door quantum mechanica. uit een korte berekening die iedereen kan nadoen volgt dat de overgang van rotatietoestand 1 nr 2 een resultaat geeft in de orde van femto meters. Dit is dus zeer hoog energetische straling. Kunnen wij spectroscopische metingen doen op deze golflengte? is dit al gedaan?

[robheus]

Volgens mij was ik zo verstandig maar u ziet dat anders. Concreet: antimaterie is gekoppeld aan creatie en annihilatie en E=mc². Ik ontken het bestaan ervan. Wel bestaan in mijn visie positieve en negatieve deeltjes die elkaar niet opeten.

Creatie vervang ik door uitploppen. Annihilatie vervang ik door inploppen.

Het een andere naam geven veranderd volgens mij nog niets iets aan de fysieke werkelijkheid, wat maakt dat dit een onderscheid is met de bestaande verklaring, en hoe zou dat kunnen worden getest?

[Fuzzwood]

Volgens mij was ik zo verstandig maar u ziet dat anders. Concreet: antimaterie is gekoppeld aan creatie en annihilatie en E=mc². Ik ontken het bestaan ervan. Wel bestaan in mijn visie positieve en negatieve deeltjes die elkaar niet opeten.

Creatie vervang ik door uitploppen. Annihilatie vervang ik door inploppen.

Ik denk dat een hoop kerncentrales dan een appeltje met je te schillen hebben, laat staan sterren. Met E = mc² valt het massadefect namelijk perfect te verklaren.