Bij een ongepeld hardgekookt ei heb ik de stompe kant onder water opengeboord, bij de luchtkamer waar het binnenvlies los is van de schaal, zodat de lucht uit de luchtkamer ontsnapte. Aan het water heb ik zoveel zout toegevoegd dat het ei zweefde. Het zwevende ei draaide de stompe kant naar boven. (Dat geldt niet alleen voor een hardgekookt ei, maar ook voor een gepeld ei en een rauw ei.) De stompe kant bevat dus lichter materiaal. Vermoedelijk komt het door het eigeel. Bij opensnijden blijkt het eigeel aan de stompe kant te zitten, en op de onderstaande foto van een doorzichtig rauw ei zonder schaal lijkt het eigeel bovenop het eiwit te drijven.
(In een pannetje met leidingwater richt de stompe kant van een vers ei zich niet omhoog, omdat het ei zwaarder is dan het leidingwater. Dan zinkt het ei en gaat het op zijn zijkant liggen.)
Tijdens het koken zag ik lucht ontsnappen aan het ei, als fijne luchtbelstraaltjes uit een paar kleine gaatjes in de schaal (zoals bij een fietsbandlek onder water). Vermoedelijk is dat het uitgassen van het ei. Het ei bestaat voor 90% uit water, dat vermoedelijk verzadigd is met lucht, d.w.z. 10 mg lucht per liter water. Een ei van 50 gram bevat dan 0,5 mg opgeloste lucht, die als luchtbelletjes zal ontsnappen met een gasvolume van 0,5 milliter (bij 1 atm). De gaatjes waaruit de lucht ontsnapt zitten verspreid over het ei, niet in de nabijheid van de luchtkamer. De luchtkamer is tijdens het koken kennelijk geen verzamelplaats van lucht.
Ik heb tenslotte een ei zonder schaal gekookt. De schaal was opgelost in azijn. De lucht ontsnapte tijdens het koken in een paar fijne luchtbelstraaltjes zoals hierboven, en in de vorm van langzaam groeiende belletjes overal op het vlies, die na enige tijd loslaten door turbulentie in het water.

Foto uit
wikipedia